Παπά Γιάννης ὁ ἐξορκιστής…

 Έτσι ίσως ήταν ο παπα Γιάννης ο Εξορκιστής…

Όταν το 1917 στην Ρωσία έγινε η επανάσταση των Μπολσεβίκων, συνέλαβαν στην Οδησσό 17 ιερείς για να τους εκτελέσουν.

Ένας απ’ αυτούς κρύφθηκε στα δάση και σώθηκε’ μετά βρήκε τα δύο του παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, τα οποία είχαν κρύψει οι γείτονές του και γλύτωσαν από τους κομμουνιστές.

Την πρεσβυτέρα του όμως την συνέλαβαν και την εκτέλεσαν.

Ο ιερέας αυτός ονομαζόταν παπά-Γιάννης και ήταν Έλληνας. Πήρε λοιπόν τα δύο του παιδιά και περιπλανώμενος από τόπου εις τόπον, πεζοπορώντας το περισσότερο διάστημα ήρθε μέσω Ρουμανίας και Βουλγαρίας στην Ελλάδα, την πατρίδα του.

Έκανε εφημέριος στην Μακεδονία και στην Θράκη. Έπειτα ήρθε στο χωριό Σκουτερά Αγρινίου, διότι ήταν κενή η θέση του εφημερίου.

«Τί εἶναι Ὀρθοδοξία»

 

ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ

Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου 

 Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ ἀλήθεια περί Θεοῦ, περί τοῦ ἀνθρώπου καί περί τοῦ κόσμου, ὅπως μᾶς τήν ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός μέ τήν ὑπέροχο διδασκαλία του, μέ τήν ἁγία ζωή του, μέ τήν λυτρωτική θυσία του· ὅπως τήν διετύπωσε κατόπιν ἡ θεόπνευστος διάνοια καί καρδιά τοῦ Παῦλου, ὅπως τήν ζωντάνεψε ὁ μαθητής τῆς ἀγάπης καί οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι καί Εὐαγγελιστές μέ τό Οὐράνιο φῶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ θαυμαστή ἐκείνη σύνθεση δόγματος καί ἤθους, θεωρίας καί πράξεως, ὅπως μᾶς τήν ἔδωσαν οἱ πνευματοκίνητοι Πατέρες τῆς Ἀλεξανδρείας καί τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Καππαδοκίας καί τῆς Συρίας, τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀργότερα. Ὅλοι αὐτοί ἀπό τόν ἱερό Πολύκαρπο, τόν μαθητή τῶν Ἀποστόλων, μέχρι τόν ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη, ὁ ὁποῖος πέθανε στίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰῶνα, μέ τήν σοφία τους καί τήν ἁγιότητά τους, μέ τίς θυσίες καί τούς ἀγῶνες τους, μᾶς παρέδωκαν τήν παρακαταθήκη τῆς ὀρθῆς πίστεως καί ζωῆς, τόν θησαυρό τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως.

Ἀσκητική-ἡσυχαστική ζωή Δ μέρος

 

Β. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΣ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
   Ἀσκητική-ἡσυχαστική ζωή

 Δεῖτε ἐδῶ τό Γ μέρος

Ἡ ἀγάπη του γιά τόν συνάνθρωπο  ἔκανε τόν Ὅσιο γέροντα Πορφύριο νά θυσιάζεται μέχρι θανάτου γι’ αὐτόν.

Συνάμα δέν ἄφηνε τήν ἄσκηση καί τήν προσευχή. Μετέβαινε στό δάσος ὅπου ζοῦσε ὡς δενδρίτης[63]. Προσηύχετο καί εἶχε θεῖες ἐμπειρίες[64].

Μεταβαίνοντας στήν Ἀθήνα καί ἐγκαθιστάμενος στήν Πολυκλινική Ἀθηνῶν ὡς ἐφημέριος, διακόνησε ἐπί 33 ἔτη (1940-1973) τόν πάσχοντα ψυχικά καί σωματικά συνάνθρωπό του μέ μύριους κόπους καί πλήρη ἀφοσίωση[65].

Συνάμα ἀσκητεύει κρυφά μένοντας σέ ἄγνωστο γιά τούς πολλούς τόπο, στά Τουρκοβούνια σέ μία καλυβούλα μέ τσιμεντόλιθους. Τίς νύκτες μαζί μέ τήν ἀδελφή καί τήν ἀνεψιά του πλέκουν φανέλες καί πουλόβερ, σιωπῶντες καί προσευχόμενοι[66]. Ἐπίσης ἔφτιαχναν λιβάνι[67].

Ἀσκητική-ἡσυχαστική ζωή Γ μέρος

 

Β. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΣ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
  Ἀσκητική-ἡσυχαστική ζωή

 Δεῖτε ἐδῶ τό Β μέρος

Ἐπίσης, μαζί μέ τόν σωματικό κόπο ἀσκοῦσε τήν πνευματική μελέτη. Ἀποστήθιζε ὁλόκληρα κομμάτια ἀπό τήν Παλαιά καί τήν Καινή Διαθήκη γιά νά ἔχει καθαρότητα νοός[39]. Μελετοῦσε συστηματικά ὅ,τι τοῦ ἔλεγαν οἱ Γεροντάδες του. Ἐπίσης πρόσεχε πάρα πολύ τά ἀναγνώσματα καί τά ψάλματα στίς Ἐκκλησιαστικές ἀκολουθίες.

Προσευχόταν ἀδιάλειπτα καί συγχρόνως ἐργαζόταν[40]. Ἦταν ἀεικίνητος[41]. Ὅταν δέν τόν ἔβλεπαν οἱ ἄνθρωπο, ἀντί νά περπατᾶ ἔτρεχε[42]. Κάποτε πού τόν εἶδαν κάποιοι προσκυνητές τόν λυπήθηκαν, θεωρώντας τον «σαλεμένο»[43]. Ὁ μικρός Νικήτας, ὅπως λεγόταν τότε μετά τήν μοναχική του κουρά, τελειώνοντας τό ἕνα διακόνημα, συνέχιζε μέ εὐλογία τῶν Γεροντάδων του τό ἄλλο χωρίς νά γογγύζει[44]. Μάλιστα εὐχαριστιόταν, ὅπως ἔλεγε, νά ταλαιπωρεῖ γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ τήν σάρκα του[45].

Σ’ ἕναν παροξυσμό ἀγάπης, γιά νά βεβαιώσει τήν ἀλήθεια τῶν λεγομένων του καί νά βοηθήσει τό συνομιλητή του, ἀναγκάζεται νά ἀποκαλύψει τήν ζωή του καί νά πεῖ:

Ἀσκητική-ἡσυχαστική ζωή Α μέρος

 

Β. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΣ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

Ὁ ἐπιφανής Πνευματικός Πατήρ Πορφύριος ἀνέπαυε χιλιάδες πνευματικά παιδιά, θεραπεύοντάς τα ψυχοσωματικά καί ὁδηγώντας τα στή σωτηρία. Ἄς δοῦμε μερικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα τοῦ ἀληθινοῦ Πνευματικοῦ Πατέρα-Ἐξομολόγου ὅπως προκύπτουν ἀπό τήν ζωή καί τήν διδασκαλία του.
      Ἀσκητική-ἡσυχαστική ζωή

Σύμφωνα μέ τούς Ἁγίους Πατέρας ὁ Πνευματικός Ὁδηγός, ἀλλά καί ὁ κάθε πιστός χριστιανός θά πρέπει νά ἔχει ζωή πού νά ὁμοιάζει τό κατά δύναμιν, μέ τήν ζωή τῶν μοναχῶν-ἀσκητῶν· νά εἶναι ζωή προσευχῆς, ἄσκησης, ἡσυχίας καί μεγάλης ἀγάπης πρός τόν Κύριο.

Ἡ ὑψηλή ἀσκητική-ἡσυχαστική ζωή τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου εἶναι πρότυπο ζωῆς γιά κάθε Ἐξομολόγο-Πνευματικό Πατέρα.

Τό δογματικό ὑπόβαθρο τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς καί διδασκαλίας τοῦ Γέροντος Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστή

 

  ΤΟ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΗΣ ΑΣΚΗΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ 

ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΩΣΗΦ ΤΟΥ ΗΣΥΧΑΣΤΗ*

Καθηγητή Δημητρίου Τσελεγγίδη | Τμήμα Θεολογίας Α.Π.Θ.

---

Εισαγωγικά

Ευθύς εξαρχής θα πρέπει να υπενθυμήσουμε, ότι τα κείμενα του γέροντα Ιωσήφ απευθύνονται σε πιστούς, που είναι συνειδητά ενταγμένοι στην Εκκλησία, και επομένως είναι δεδομένη μυστηριακή ζωή τους.

Από τη μελέτη των κειμένων του γέροντα Ιωσήφ προκύπτει σαφώς, ότι η ασκητική ζωή και διδασκαλία του Αθωνίτη Ησυχαστή είναι θεμελιωμένη στη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας. Κύρια χαρακτηριστικά της διδασκαλίας του είναι, ότι αυτή εναρμονίζεται απόλυτα με το Ορθόδοξο δόγμα και ότι αναδύεται μέσα από την προσωπική βιωματική εμπειρία του. Ο ίδιος εμφανίζεται ως άριστος διδάσκαλος και καθοδηγητής της εν Χριστώ ασκητικής ζωής ως «εν πείρα και πράξει διδάκτορας»1, ο οποίος έμαθε εμπειρικώς και βιωματικώς, αφού «έπαθε» θεοπρεπώς τα θεία, οπότε και αναδείχθηκε αληθινά θεοδίδακτος2. Ο λόγος του έχει αποδεικτικό χαρακτήρα3 και ταυτίζεται με το φρόνημα των διαχρονικώς «φερομένων υπό του Αγίου Πνεύματος»4. Επ’ αυτού είναι διαφωτιστική και η μαρτυρία του ίδιου, ότι τα κείμενά του γράφονταν μετά από πολύωρη νοερά προσευχή5.

Οἱ Ἀόρατοι ἀσκητές τῆς Κρήτης

 

 Το «Άγιον Όρος» της Κρήτης

 Όταν αναπτύχθηκε και στην Κρήτη ο αναχωρητισμός- ερημητισμός, επέλεξε να απλωθεί στην ευρύτερη περιοχή των Καλών Λιμένων (περιοχή στην οποία προσάραξε και παρέμεινε ο Απόστολος Παύλος, μεταφερόμενος στην Ρώμη), κι από εκεί σε όλα τα κεντρικά και νότια Αστερούσια όρη με τελικό επίκεντρο το Αγιοφάραγγο. Δικαίως ονομάστηκαν τα Αστερούσια «Άγιον Όρος της Κρήτης». Ο ερημητισμός αυτός έφθασε σε πολύ μεγάλη ακμή όχι μόνο σε αριθμό αλλά και σε ποιότητα. Απόδειξη το γεγονός ότι ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναϊτης διδάχθηκε εκεί την νοερά προσευχή από τον ασκητή Αρσένιο, την οποία δίδαξε και ο ίδιος στην συνέχεια στο Άγιον Όρος.

Ορατές μαρτυρίες του ερημητισμού των Αστερουσίων είναι τα μέχρι σήμερα σωζόμενα ασκητήρια, τα οποία είναι παντού εγκατεσπαρμένα.

Οι ερημίτες υπήρχαν ως τα μέσα του 20ου αιώνα και μάλιστα σε απόλυτη απομόνωση. Μέχρι σήμερα ακούγονται παραδόσεις για αόρατους ασκητές, ασκητές δηλαδή που με την χάρη του Θεού έχουν φτάσει σε πολύ μεγάλα μέτρα αγιότητας και έχουν το χάρισμα να γίνονται αόρατοι από τους ανθρώπους. Και αυτό όχι γιατί τους φοβούνται, αλλά κυρίως για να μην αποσπώνται από τον σκοπό που πήγαν εκεί, να ενωθούν με τον Θεό.

Συνέντευξη ἀπό ἕναν Γέροντα Ἁγιορείτη μοναχό

 

Η συνέντευξη δόθηκε στις 10 Μαῒου 2013 από έναν Γέροντα Αγιορείτη μοναχό. Μία έσωθεν ξενάγηση στο Άγιο Όρος χωρίς καμμία τουριστική γραφικότητα. Για όποιον ενδιαφέρεται για την  ουράνια ανάβαση στο Περιβόλι της Παναγίας.΄
1930 επήγα στο Άγιον Όρος. Η  πρώτη μου εκεί εντύπωσις, παιδάκι  που ήμουνα, είδα μαυροφόρους  εκεί πέρα πολλούς, οι οποίοι περίμεναν το βαπόρι. Εβγήκαν οι άλλοι μοναχοί που είχανε μπει απ’ τη Θεσσαλονίκη. Φθάσαμε στα ερημητήρια του Αγίου Όρους έπειτα από τρισήμιση ώρες βάρκα με κουπί. Όταν φθάσαμε εκεί σ’ ένα λιμενοβραχίονα άρχισε ο ανήφορος ν’ ανέβουμε στο βουνό. Καλά, τα παραλιακά ήταν ωραία. Έβλεπε κανείς τα μοναστήρια, το ένα κατόπιν του άλλου, απ’ τη νότια πλευρά και τα θαύμαζε.
Ρωτούσα όλη την ώρα: «Τί γίνεται; Πώς είναι τούτο; Ποιο είναι εκείνο;» Μού ‘λεγαν οι Γεροντάδες που ήτανε  μέσα, αλλά η παιδική περιέργεια κι η φαντασία ήταν ατελείωτη και πολλές φορές δεν μίλαγαν οι Γεροντάδες, γιατί τους είχα παρενοχλήσει: «Γιατί είναι τούτο έτσι; Πώς είναι τούτο έτσι;» Τελικά φτάσαμε στον προορισμό  μας, ανεβήκαμε επάνω, μία ώρα  ήταν ο ανήφορος. Οι μοναχοί ήταν φορτωμένοι στην πλάτη. Ιούλιος μήνας  ήτανε.

Ἡ κλίνη τοῦ Ὁσίου Ἀκακίου τοῦ Καυσοκαλυβίτη στό σπήλαιο ἀσκήσεως

Η Κλίνη του Οσίου Ακακίου του Καυσοκαλυβίτη στο Σπηλαιο Ασκήσεως.

Ἡ ἀσκητική- ἡσυχαστική ζωή

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Γ΄. ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΕΝΟΡΙΑ : ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ἡ ἀσκητική- ἡσυχαστική ζωή

Ὅπως ἤδη σημειώσαμε, γιά τήν θεραπεία τοῦ ἀνθρώπου ἀπαιτεῖται, μαζί μέ τήν μυστηριακή ζωή (συνεχής Μετάνοια-Ἐξομολόγηση καί Θεία Κοινωνία), καί ἡ ζωή τῆς ἄσκησης καί τῆς ἡσυχίας. Ἡ ὁδός τῆς ἄσκησης καί τῆς ἡσυχίας βιώθηκε ἀπό τόν Κύριο, τούς Ἁγίους Ἀποστόλους καί τούς πρώτους Χριστιανούς. Συνεχίζουν νά τήν βιώνουν: οἱ σημερινοί ὀρθόδοξοι Μοναχοί καί ὅσοι ἀπό τούς λαϊκούς –τούς ἐν τῷ κόσμῳ βιοῦντας χριστιανούς– διψοῦν γιά τήν σωτηρία τους καί τούς μιμοῦνται διά τῆς ὑπακοῆς (ἄν καί ζοῦν σέ ἕνα τόσο ἀντιπνευματικό-εἰδωλολατρικό περιβάλλον, ὅπως κατήντησε ὁ σύγχρονος κόσμος).

Συμμετοχή στά Μυστήρια χωρίς ἄσκηση καί ἡσυχαστική ζωή δέν ὠφελεῖ. «Τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας εἶναι βεβαίως τὸ κέντρο τῆς πνευματικῆς καὶ μυστηριακῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. … ἀλλά, γιὰ νὰ μπορέσῃ κανεὶς ἀξίως νὰ κοινωνήσῃ τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, ἀπαιτεῖται προηγουμένως σχετικὴ προετοιμασία. … Συνέχεια →

Ἡ ἀδιακρισία τοῦ ἀσκητοῦ

Κάποτε σε ένα κοινόβιο ένας αδελφός έπεσε σε σφάλμα. Εκεί κοντά ζούσε κάποιος ασκητής, που είχε πολλά χρόνια να βγη έξω από το κελλί του. Ο ηγούμενος του κοινοβίου επισκέφθηκε τον ασκητή και του ανέφερε την περίπτωση του αδελφού που έσφαλε. Ο ασκητής τον συμβούλεψε να τον διώξη. Έτσι κι έγινε.

Διωγμένος ο αδελφός από το κοινόβιο βρήκε μία χαράδρα, στάθηκε σ’ αυτήν και παρέμεινε εκεί κλαίγοντας. Συμπτωματικά εκείνες τις ημέρες μερικοί αδελφοί του ιδίου κοινοβίου πήγαιναν να συναντήσουν τον αββά Ποιμένα.

Περνώντας από τη χαράδρα άκουσαν κλάμα. Σπλαχνίστηκαν και κατέβηκαν κάτω, να δουν ποιος κλαίει. Βρήκαν τον αδελφό τους συντετριμμένο από τον πόνο και την θλίψη. Τον παρακάλεσαν να έρθει μαζί τους και να τον φέρουν στο γέροντα. Εκείνος όμως δεν ήθελε, αλλά κλαίγοντας  έλεγε:

JUDEA MONK CELLS-Τά κελιά τῶν μοναχῶν στό Wadi Kelt στήν ἔρημο τῆς Ἰουδαίας

JUDEA MONK CELLS – ΤΑ ΚΕΛΙΑ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ ΣΤΟ WADI KELT  ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΗΣ ΙΟΥΔΑΙΑΣ.