124. Ἡ μετάδοση τῶν χαρισμάτων τοῦ Γέροντα στόν ὑποτακτικό, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

124. Ἡ μετάδοση τῶν χαρισμάτων τοῦ Γέροντα στόν ὑποτακτικό, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου,, Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.gr

18. Μόνος μόνῳ Θεῷ, Ἁγ. Πορφυρίου-Βίος καί Λόγοι, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

18. Μόνος μόνῳ Θεῷ, Ἁγ. Πορφυρίου-Βίος καί Λόγοι,  Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.gr

Περί τοῦ μοναστηρίου τῶν γυναικῶν, Λαυσαϊκόν-Ἁγίου Παλλαδίου, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης

Περί τοῦ μοναστηρίου τῶν γυναικῶν, Λαυσαϊκόν-Ἁγίου Παλλαδίου, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης, Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 2-7-2018 (κήρυγμα στήν ἀγρυπνία), Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.gr

Ἡ δοκιμασία τῶν ὑποψηφίων μοναχῶν, Α΄μέρος, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἡ δοκιμασία τῶν ὑποψηφίων μοναχῶν, Α΄μέρος, (Εὐεργετινός τόμ. Α΄- ὑπόθ. ΚΣτ΄), Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 14-3-2018 (σύναξη στόν Ἱ.Ν. Ἁγίου Ἀθανασίου Ἀμπελειῶν Πέλλας) http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Πρέπει νά μονάσω ἤ ὄχι… ( Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς )

 Επιστολή στην κοπέλα που δεν μπορεί να αποφασίσει αν πρέπει να παντρευτεί ή να πάει στο μοναστήρι.

“Εφόσον αμφιταλαντεύεσαι, κόρη, να ξέρεις ότι είσαι περισσότερο για γάμο παρά για μοναστήρι. Για μοναχικό βίο είναι εκείνοι στους οποίους δεν υπάρχει αμφιβολία.
Ο άγιος Σάββας δεν δίσταζε, ούτε η αγία Θεοδώρα, ούτε η αγία Ξένια, ούτε η Ευφημία, ούτε τόσες πολλές άλλες, οι οποίες υπήρξαν πραγματικές καλλιτέχνιδες του μοναχικού βίου.

Επειδή ” ού πάντες χωρούσι τον λόγον τούτον, αλλ΄οις δέδοται. ”

Εσύ λές πως συχνά τα βράδια κάθεσαι μαζί με τη μητέρα σου δίπλα στη φωτιά, και απαριθμείτε λόγους υπέρ και λόγους κατά. Ενώ εγω σου λέω: όσοι λόγοι και να είναι, και πάλι δεν θα αποφασίσουν οι λόγοι σε ποια πλευρά θα γύρεις αλλά η έλξη.

Η αγάπη στέκει πάνω από όλους τους λόγους.

«Ἡ οὐσιαστική ἐργασία τοῦ μοναχοῦ»

«Παιδί μου, ἀπό τά νιάτα σου διάλεξε τήν παιδεία, κι ὥς τά βαθιά σου γηρατειά θά βρίσκεις τή σοφία. Ὅπως κοπιάζει ὁ ζευγάς καί ὁ σποριάς, ἔτσι κι ἐσύ ἔλα κοντά της, μέ τήν ἀπόφαση νά κοπιάσεις, καί πρόσμενε τούς καλούς καρπούς της».
Σοφ, Σειρ. 6 : 18-19.
Ἡ οὐσιαστική ἐργασία τοῦ μοναχοῦ εἶναι ἡ προσευχή, γιατί αὐτή ἑνώνει τόν ἄνθρωπο μέ τόν Θεό. Ὅλες οἱ ἄλλες μοναχικές ἐργασίες εἴτε προετοιμάζουν γιά τήν προσευχή, εἴτε συντελοῦν στήν καλή διεξαγωγή τῆς προσευχῆς, εἴτε πάλι δίνονται ἐξολοκλήρου σ᾿ ἐκείνους πού δέν μποροῦν ν᾿ ἀσχοληθοῦν ἀποκλειστικά μέ τήν προσευχή, ἐπειδή εἶναι πνευματικά ἀδύναμοι ἤ ψυχικά ἀκαλλιέργητοι.

Σημεῖα προκοπῆς τῆς ψυχῆς εἶναι,…τό νά εὐχαριστοῦμε καί δοξολογοῦμε τό Θεό γιά ὅλα!…«ΜΕΛΕΤΗΜΑ 6ον»

  Ἀπό τίς ἁγιοπνευματικές ἐμπειρίες

τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου

Ἁγιορείτου μοναχοῦ

55. Νά κάθεσαι μέσα στό κελλί σου καί αὐτό θά σέ διδάξει τά πάντα. Ποῖα; Τή θέρμη τῆς καρδιᾶς, πού ὁδηγεῖ στ᾿ ἀκατάπαυστα δάκρυα καί αὐτά στήν εἰρήνη τῶν λογισμῶν καί στή συνέχεια τήν καθαρότητα τοῦ νοῦ καί τά μυστήρια τοῦ Θεοῦ, πού μόνο στούς ταπεινούς ἀποκαλύπτονται.
56. Πρέπει ὁ Μοναχός σ᾿ ὅλα του τά σχήματα καί τίς πράξεις νά εἶναι τύπος καί ὠφέλεια στούς κοσμικούς. Διότι ἡ Μοναχική πολιτεία εἶναι καύχημα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
57. Τά φρονήματα τοῦ ἀληθινοῦ Μοναχοῦ εἶναι·

«Τί προσφέρει στήν κοινωνία ὁ Μοναχισμός;»

 

 ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ

Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

  Στίς ἔσχατες αὐτές ἡμέρες, ὅπου ὁ διάβολος προαισθανόμενος τό τέλος του ἔχει ἀφηνιάσει, βάλλεται ἀπό παντοῦ τό πιό σημαντικό ὄργανο τῆς Ἐκκλησίας, τό καύχημα καί ἡ δόξα της, ὁ ἁγιώτατος Μοναχισμός.
Καί βέβαια αὐτό θά τό περίμενε κανείς εὔλογα καί φυσιολογικά ἀπό τούς δεδηλωμένους πολέμιους τῆς ἴδιας τῆς Ἐκκλησίας, καί ἀπό τούς ἀδιάφορους. Τό θλιβερό ὅμως εἶναι πώς ὁ πόλεμος ἤ ἡ παρεξηγημένη ἀντίληψις περί αὐτοῦ προέρχεται καί ἐκ τῶν «ἔνδον» τῆς Ἐκκλησίας. «Εὐσεβεῖς» ἄνθρωποι, πού ἐκκλησιάζονται, κοινωνοῦν, ἀσκοῦν φιλανθρωπία, ὅμως ἀπέναντι στόν Ἁγιοτρόφο Μοναχισμό μας στέκονται μέ προκατάληψη ἤ καί ἀντιπάθεια. Ἡ πιό κοινή τους ἐρώτηση καί δικαιολογία γι᾿ αὐτή τους τή στάση συνοψίζεται στό «καί τί προσφέρουν οἱ μοναχοί στή κοινωνία; δέν θά ἦταν πιό καλά νά ἔμεναν στόν κόσμο νά προσφέρουν τίς ὑπηρεσίες τους;».

»Ἡ προσευχή θέλει βία, θέλει ἀγώνα».

 

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΑΡΙΣΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΧΑΡΙΘΕΑΣ ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ Ι.Μ. ΗΡΑΚΛΕΙΔΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ. » Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΛΕΙ ΒΙΑ, ΘΕΛΕΙ ΑΓΩΝΑ»

      Όταν ρωτούσαμε την Γερόντισσα, με ποιο τρόπο μπορεί ό άνθρωπος να αποφύγει τον πειρασμό της ακηδίας στο θέμα της προσευχής, μας έλεγε: «Ή τέχνη είναι να πιέσης τον εαυτόν σου, να τον βιάσης να κάνη έστω ένα κομποσκοίνι και μετά δεν θα αντέξεις για να μην κάνης και δεύτερο και τρίτο. Γλυκαίνεσαι! Δεν σε αφήνει ο Χριστός. Ή προσευχή διδάσκει από μόνη της με ποιο τρόπο πρέπει να προσευχόμαστε και δεν χρειάζεται δάσκαλος, όταν υπάρχει Αγάπη έναντι τού Θεού. Να παρακαλείτε τον Θεό με ταπείνωση: Κύριε, Ιησού Χριστέ, βοήθησόν με να σωθώ. Δίδαξαν με, να προσευχηθώ, να σταθώ καθαρός ενώπιων σου, Θεέ μου. Κύριε ό Θεός ημών, ειρήνην δός ημίν. Κτήσαι ή μάς Κύριε . Κάνε μας δικούς σου, Θεέ μου. Την σήν ειρήνην δός ημίν. 

      Έτσι, όταν ζητούμε τού Θεού να μάς κάνη δικούς Του, να μάς κατακτήσει, τού προσφέρουμε την καρδία μας ανοιχτεί, για να κατοικήσει μέσα, διότι ό Θεός, χωρίς να Τού το ζητήσουμε, δεν έρχεται μέσα μας, διότι σέβεται την ανθρώπινη ελευθερία.

«Ὁ πιστός πρέπει νά δέχεται πρόθυμα ὅσα προέρχονται ἀπό τόν πνευματικό του πατέρα, γιατί εἶναι συμφέροντα, ἀκόμη καί ἄν προξενοῦν λύπη ἤ πόνο. Γιατί ἀνάλογα μέ τόν σκοπό του καί τίς θλίψεις του ὁ Θεός τοῦ δίνει τό ἔλεός του»

 

 Ὑπόθεση ΛΓ΄(33)

 «ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

 Ἕνας γέροντας εἶπε: «Ὁ Σωτήρας μας ὡς ἀρχή τῶν μαθημάτων του εἶχε τή θλίψη καί τή στενοχώρια¹. Ὅποιος λοιπόν αὐτή τήν ἀρχή τήν ἀποφεύγει, χάνει τή γνώση τοῦ Θεοῦ. Ὅπως δηλαδή τά γράμματα (τοῦ ἀλφαβήτου) δίνουν στά παιδία τήν ἀρχή τῆς παιδείας, ὥστε νά ἀποκτήσουν τή γνώση, ἔτσι καί ὁ μοναχός πού μέσα σέ θλίψεις καί κόπους ἔχει ὑπακοή, γίνεται συγκληρονόμος τοῦ Χριστοῦ² καί παιδί τοῦ Θεοῦ».

«Ὁ πιστός πρέπει νά ἔχει ζωή τέτοια πού νά ταιριάζει στό σχῆμα του· γιατί αὐτός πού δέν ζεῖ σύμφωνα μέ τό σχῆμα του, δέν εἶναι πιστός. Τά θεάρεστα γηρατιά δέν χαρακτηρίζονται ἀπό τόν χρόνο, ἀλλά ἀπό τόν τρόπο ζωῆς» μέρος

   

  Ὑπόθεση ΛΒ΄(32)

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ

Ἀδελφοί, τόν χρόνο πού περάσαμε στή μοναχική ζωή τόν μετροῦμε, τήν ἀμέλεια ὅμως, πού δείξαμε σέ αὐτήν, τήν ἀγνοοῦμε καί ὑπερηφανευόμαστε. Ἔπαινος τοῦ ἀνθρώπου δέν εἶναι μόνο ὁ χρόνος, ἀλλά ἡ προκοπή στόν δρόμο τοῦ Θεοῦ. Καί προκοπή δέν εἶναι τά ἄσπρα μαλλιά, ἀλλα τό νά ἔχει κανείς ἐνάρετη ζωή.

   Κατάκτησε, μοναχέ, τήν αἰώνια ζωή, στήν ὁποία σέ κάλεσε ὁ Θεός καί γιά τήν ὁποία ἔδωσες τήν καλή ὁμολογία μπροστά σέ πολλούς μάρτυρες¹⁹, δηλαδή μπροστά σέ ὅλη τήν κτίση, οὐράνια καί ἐπίγεια. Γιατί ἀκόμη λίγο καί Αὐτός πού περιμένουμε θά ἔρθει καί δέν θά ἀργήσει²⁰.

«Ἡ Ὑπακοή» μέρος α΄

 

 Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο:

“Ὁ Γέροντάς μου Ἰωσήφ ὁ ἡσυχαστής καί σπηλαιώτης”, ΓέροντοςἘφραίμΦιλοθεΐτου

Αὐτός ὁ μεγάλος ἀσκητής περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη ἄσκησι μᾶς τόνιζε τήν ὑπακοή. Καί ἐνῶ ὁ ἴδιος ἦταν ἄκρως ἡσυχαστής καί ἀκριβής ἐργάτης τῆς Νοερᾶς προσευχῆς, ὡς πρῶτο βάθρο δέν μᾶς παρέδωσε τήν ἡσυχία καί τήν Νοερά προσευχή, ἀλλά τό κοινόβιο καί τήν ὑπακοή. Συνεχῶς μᾶς ἔλεγε:
«Ἡ προσευχή πηγάζει ἀπό τήν ὑπακοή, ὄχι ἡ ὑπακοή ἀπό τήν προσευχή. Κάνε ὑπακοή τώρα καί στήν συνέχεια θά᾿ ρθῃ ἡ Χάρις».
Καί πάλι: «ὅση περισσότερη εὐλάβεια καί πίστι ἔχεις στόν Γέροντά σου, τόση Χάρι δικαιοῦσαι!»
Μᾶς ἐξηγοῦσε ὁ Γέροντας τήν πραγματική ἔννοια τῆς ὑποταγῆς, λέγοντας:
«Οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὅπου μᾶς διδάσκουν νά εἴμεθα εἰς τήν ὑψηλοτάτην τῶν ἀρετῶν ὑπακοήν, γενόμενοι μιμηταί τοῦ Ἰησοῦ, αὐτός εἶναι ὁ σκοπός των. Ἤγουν δι᾿ αὐτῆς νά μᾶς καθαρίσουν ἀπό τά διάφορα πάθη φρονήσεως καί αὐταρεσκείας ἰδίου θελήματος, διά νά λάβωμεν τήν θείαν Χάριν. Ὁ κύριος σκοπός, ὅπου πάει ὁ μαθητής πλησίον Γέροντος ἀπό ἀγάπην Χριστοῦ νά μεταδώσῃ τό τάλαντον τοῦ πλούτου τῆς αὐτοῦ ἀρετῆς, ὁ δέ μαθητής νά κληρονομήσῃ τήν χάρι τοῦ Γέροντος».1

Δέν ἄντεξα τήν κοροϊδία τῆς μάνας μου, πῶς θά ἀντέξω τήν ντροπή πρός τόν Χριστό;

Διηγήθηκε ένας γέροντας, ότι κάποιος αδελφός, θέλοντας να αναχωρήση, εμποδιζόταν από την μητέρα του. Αυτός δεν παραιτούνταν από τον σκοπό τους λέγοντας ότι θέλει να σώση την ψυχή του.
Μετά από τα πολλά, η μητέρα του δεν μπορούσε άλλο να τον εμποδίζη και υποχώρησε. Αυτός δε αφού μόνασε, κατανάλωσε όλη του την ζωή στην αμέλεια.Έγινε δε να πεθάνει η μητέρα του, και μετά από έναν χρόνο αυτός να ασθενήση βαριά. Τότε βρέθηκε σε έκσταση και του φάνηκε ότι πήγε να κριθή και βρίσκει και την μητέρα του μεταξύ των κρινόμενων.
Τότε εκείνη του λέει έκπληκτη:Τι είναι αυτό παιδί μου, και συ ήλθες για να κριθής;

«Γέροντα, πές τώρα νά ἔχω προσευχή… Ἄντε, θά ᾿χῃς πλημμύρα προσευχῆς»

 

  Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΞΟΔΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

 ΚΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ

 ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ

Τό 1929, πέρασε ἀπό τήν Θεσσαλονίκη, ὅπως ἀνεφέρθῃ προηγουμένως, ὁ Γέροντας Ἰωσήφ, γνώρισε κάποιες ἐνάρετες χῆρες, Μικρασιάτισσες, πού εἶχαν μεγάλο πόθο καί δίψα Θεοῦ. Ἀπό τότε ἀλληλογραφοῦσε μαζί τους καί προσπαθοῦσε νά τίς καθοδηγήσῃ στήν τελειότητα τῆς προσευχῆς, στήν πλήρη ἀφοσίωσι καί στή λατρεία τοῦ Θεοῦ. Κι᾿ ἐκεῖνες, γευόμενες τούς γλυκεῖς καρπούς τῆς προσευχῆς, ἄρχισαν νά ἐπιζητοῦν τό ἅγιο καί ἀγγελικό Σχῆμα.
Τά γράμματα τοῦ Γέροντος ἦσαν ἁπλά καί ἀνεπιτήδευτα, ἀλλά γεμάτα σοφία καί πολλή ἀγάπη. Σέ κάποια ἀπ᾿ αὐτά ἔγραφε:
«Ἐζητήσατε, τέκνον τοῦ ἀγαθοῦ μας Θεοῦ, ἐάν θέλῃ ὁ Κύριος νά λάβῃς τό ἅγιον Σχῆμα. Ἐσύ, ἀδελφή μου, ἀφ᾿ ὅτου εἶδες τόν κόσμον βαδίζεις εἰς τόν δρόμον τοῦ Θεοῦ, καί ποτέ σου ἄλλο δέν ζήτησες ἀπό τό θέλημα τοῦ Κυρίου. Λοιπόν, μήν ἀμφιβάλλῃς ὅτι εἶναι καιρός νά φορέσῃς καί τό ἅγιον Σχῆμα, ἀφοῦ καί χωρίς Σχῆμα ἤδη εἶσαι καλόγρια, καί τώρα πού ἐγήρασες τί ἔργα ζητεῖς;»1.

«Νά ζητοῦμε νά μᾶς δώσῃ ὁ Χριστός πραγματική μετάνοια καί φωτισμό»

 

 Διδαχές τῆς ἀείμνηστης Γερόντισσας Μακρίνας

Ἰανουάριος 1988¹

Βλέπω τήν ἀγάπη σας καί πέρνω δύναμι. Πιστεύω ὅτι αὐτό εἶναι μιά δοκιμασία γιά ἐμένα καί γιά σᾶς καί ὅτι μέ τίς προσευχές σας θά μέ βοηθήσετε. Νοερῶς ἐγώ θά εἶμαι κοντά σας, θά σᾶς βλέπω συνέχεια. Καί ἐσεῖς νά ἔχετε τό νοῦ σας δίπλα στό κρεββατάκι μου νά μέ παρακολουθῆτε, καί ἔτσι ὅλα θά περάσουν. Τώρα χρειάζεται νά κάνουμε πολλή προσευχή. Προσέξτε τήν προσευχούλα σας, τό καθῆκον σας, νά μή ἀδιαφορῆτε γιά τό διακόνημά σας, νά μή ἀργολογῆτε, γιά νά ἔχη ἀπήχησι ἡ προσευχή σας. Τό θέμα τῆς ἐκκλησίας εἶναι πολύ σοβαρό. Μέ πολλή ἀκρίβεια νά κάνουμε τά καθήκοντά μας, νά μή κοιτάζουμε δεξιά – ἀριστερά καί λυποῦμε τό Θεό. Εὔχομαι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ νά σᾶς συνοδεύη. Ἄν σᾶς ἔθλιψα, νά μέ συγχωρήσετε· καί ἀπό ἐμένα εἶστε συγχωρεμένες καί λελυμένες ἀπό τήν καρδιά μου.

«Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ βάδιζε τότε μέσα στούς δρόμους, τήν πιάναμε τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ…»

   

 ΔιδαχέςτῆςἀείμνηστηςΓερόντισσαςΜακρίνας

31 Δεκεμβρίου 1986

 Καθῆστε. Αὐτά τά πράγματα πού θά ποῦμε δέν θά τά ξανακούσετε.
Τότε πού ἔμενα γιά λίγα χρόνια στήν Ἀθήνα, μοῦ εἶχε πῆ ὁ π. Ἐφραίμ πώς ὑπάρχει στό Παγκράτι μιά μοναχή Ξένη πού εἶχε Γέροντα τόν π. Σάββα τόν πνευματικό, ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, γιά τόν ὁποῖο μᾶς ἔλεγε ὁ Γέροντας. Πῆγα καί τή γνώρισα. Δέν θά ξεχάσω τήν τάξι της καί τή νοικοκυροσύνη της, μοῦ ἔχει μείνει στή διάνοιά μου. Εἶχε ἕνα δωμάτιο ὅλο κι ὅλο· ἐκεῖ ἦταν τό κρεββάτι της, τό προσευχητάριό της καί ὁ μπουφές της. Τά εἶχε ὅλα ἕνα κι ἕνα. Σέ μιά γωνιά τοῦ δωματίου εἶχε τό μαγειρεῖο της, μιά γκαζιερούλα, καί στήν ἄλλη γωνιά τά σκεύη πού χρησιμοποιοῦσε. Εἶχε σαρανταπέντε χρόνια στό κρεββάτι καί ἀπό τίς πολλές ἀσθένειες πού εἶχε τή λέγανε «Ἰώβ». Ὅπως εἶχε τό κάθε πρᾶγμα στή θέσι του, ἔτσι εἶχε ἀκρίβεια καί στήν προσευχή της. Οἱ πατέρες πήγαιναν καί ἔπαιρναν τήν εὐλογία της, πολύ τήν ἀγαποῦσαν, τήν εἶχαν ὑπόδειγμα. Τῆς ἔστελνε ὁ π. Σάββας ἐπιστολές καί τήν βοηθοῦσε.

«Ἡ Σιωπή»

 

 “ Ἀδιαλείπτως καί προσεχῶς δεῖ τῷ Θεῷ προσεύχεσθαι”

 Ἁγίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου

 “Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΟΥ ΙΩΣΗΦ

 Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ ΚΑΙ ΣΠΗΛΑΙΩΤΗΣ”

 Πολύ βασική ἀρετή, γιά νά προκόψῃ κανείς στήν Νοερά προσευχή, εἶναι ἡ σιωπή. Ὄχι μόνο στό στόμα τοῦ σώματος, ἀλλά κυρίως στό στόμα τῆς ψυχῆς, στόν νοῦ δηλαδή, γιατί ὁ σκορπισμός τοῦ νοῦ εἶναι σοβαρώτατο ἐμπόδιο γιά τήν νοερά ἐργασία.
Ὁ Γέροντας μᾶς θύμιζε διαρκῶς τόν λόγο: ὅτι ἡ φύλαξις τοῦ στόματος, ἐάν κανείς σιωπᾶ μέ ἐπίγνωσι, ξυπνᾶ τήν συνείδησι πρός τόν Θεό. Καί μᾶς ἔλεγε πώς ὅσο ἐμεῖς σιωποῦμε καί ἀγωνιζόμαστε στόν ἀπαρρησίαστο τρόπο συμπεριφορᾶς, τόσο θά μᾶς ἐπισκέπτονται τά δάκρυα.
Καί πράγματι, δέν ξέραμε τί θά πῇ ἀργολογία μέσα στήν ἀδελφότητα μας. Συνεχῶς λέγαμε τήν εὐχή. Μιλοῦσε ὁ Γέροντας καί ὁ Γερο-Ἀρσένιος, μά ἐμεῖς οἱ νεώτεροι μεταξύ μας δέν μιλούσαμε. Μπροστά στόν Γέροντα ἤμασταν πάντα σιωπηλοί καί συνεσταλμένοι. Ἰδίως ἐγώ οὔτε τολμοῦσα νά μιλήσω μέ ἀδελφό μπροστά στόν Γέροντα.

Μέ πόνο καί δάκρυα θά λάβεις τή χάρη – Γέροντας Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής

 

   Να, έμαθες ότι είσαι πηλός, πτωχός και γυμνός. Τώρα ζήτησε απ’ αυτόν που μπορεί να αναπλάσει τη φύση να σε πλουτίσει. Και, αν σου δώσει πολύ ή λίγο, αναγνώρισε τον ευεργέτη σου. Και μη σφετερισθείς τα ξένα ως δικά σου. Με πόνο και δάκρυα θα λάβεις τη χάρη. Και πάλι με δάκρυα χαράς και ευχαριστίας, με φόβο Θεού θα την κρατήσεις. Με θέρμη και ζήλο ελκύεται· με ψυχρότητα και αμέλεια χάνεται.

Δεν σου ζητεί περισσότερο ο Χριστός για να σου δώσει τα άγιά Του χαρίσματα· μόνο να αναγνωρίζεις ότι, ό,τι καλό και αν έχεις, είναι δικό Του. Και να συμπαθείς αυτόν που δεν έχει. Να μην τον κρίνεις ότι δεν έχει· ότι είναι αμαρτωλός, φαύλος, πονηρός, φλύαρος, κλέπτης, πόρνος και ψεύτης. Εάν αποκτήσεις αυτή την επίγνωση, δεν μπορείς ποτέ να κρίνεις κανένα, έστω και αν τον βλέπεις να αμαρτάνει θανάσιμα· γιατί αμέσως θα λες·

«Δεν έχει, Χριστέ μου, τη χάρη σου, γι’ αυτό αμαρτάνει.

«Πρόσεχε ἐν πᾶσι, ὁ λόγος νά ἐξέρχεται μέ τό μέλι, ἡ χείρ νά ἅπτεται τῆς ἀδελφῆς μέ τό βαμβάκι,… ἵνα μή γίνη τραχύτης, διότι κωλύει τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ».

 

 Διδαχές τῆς ἀείμνηστης Γερόντισσας Μακρίνας
Ἰούνιος τοῦ 1984
Μόλις καταλαβαίνουμε τό λάθος μας, ἀμέσως νά λέμε: «εὐλόγησον, συγχωρέστε με». Ἔγινε μία συζήτησι μέ μιά ἀδελφή πού λυπήσαμε, ἀμέσως «εὐλόγησον, συγχώρεσέ με, σέ λύπησα, ἔφταιξα, ἥμαρτον». Τό «εὐλόγησον», νά ἐκφράζεται μέ εἰλικρινῆ ἀγάπη.
Ὅταν ἀντιληφθῆς ὅτι μία ἀδελφή ἔκανε κάτι, σκέπασέ το. Καί ἄν πῆς κάτι, νά γίνη μέ καλό τρόπο, μέ καλή συμπεριφορά. Ἡ μικρή ἀδελφή νά φυλάη τόν σεβασμό στήν μεγάλη καί ἡ μεγάλη στήν μικρή. Καί ἔτσι θά περάσουμε μιά κατά Θεόν ζωή, εὐλογημένη καί χριστιανική, μέ πολλή Χάρι Θεοῦ στήν ψυχή μας καί θά πολιτευώμαστε ὡς γνήσιες μοναχές, ὡς Ἄγγελοι.
Λές: «ἐκείνη μ᾿ ἐφταιξε».

Ὁ Ὅσιος Ἀββᾶς Ἀμμούν καί ἡ σύζυγός του

 

Ο ΟΣΙΟΣ ΑΒΒΑΣ ΑΜΜΟΥΝ ΚΑΙ Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΥ

  Αυτός ο ‘Όσιος Αμμούν, όταν ήταν 22 χρόνων έμεινε ορφανός και ο θείος του τον πάντρεψε παρά το θέλημά του. ‘Όμως μετά που τέλειωσε το γαμήλιο γλέντι και όλοι έφυγαν και έμεινε το ανδρόγυνο μόνο του, λέγει ο Αμμούν στη σύζυγό του. έλα κυρία και αδελφή να σου πω το σκοπό μου. Τούτο το στεφάνωμα που έγινε μεταξύ μας, αν θέλεις (καθώς εγώ), να γίνει ένωση και μίξη πνευματική και όχι σωματική. Λοιπόν, από τώρα και στο εξής να έχουμε το στρώμα μας χωριστά για την αγάπη του Σωτήρα μας Χριστού, να φυλάξουμε τη παρθενία μας καθαρή, για να χαιρόμαστε αιώνια στον παράδεισο του Θεού. Λέγοντας αυτά ο Αμμούν, έβγαλε από τον κόρφο του ένα βιβλίο μικρό με ρητά της Αγίας Γραφής περί παρθενίας και τα διάβαζε και τα εξηγούσε όπως τον εφώτιζε το Άγιο Πνεύμα.