Ὄχι ἐπανάλειψη ἐξομολογηθέντων ἁμαρτημάτων

   

Γ. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΣ

Ὄχι ἐπανάλειψη ἐξομολογηθέντων ἁμαρτημάτων

Ὁ Ὅσιος Γέροντας Πορφύριος τόνιζε ὅτι δέν πρέπει ὁ ἄνθρωπος νά θυμᾶται τίς ἤδη ἐξομολογημένες ἁμαρτίες του οὔτε νά τίς ἐξομολογεῖται πάλι. «Αὐτό τό μεγάλο», ἔλεγε, «ἔχει ἡ πίστη μας: τόν ἐξομολόγο, τόν πνευματικό. Ἔτσι καί τό πεῖς στό Γέροντα κι ἔλαβες τήν συγχώρηση, μή γυρνᾶς πίσω»[127]. Παρατηρεῖ πνευματικό του παιδί:

Ὑπακοή στόν Πνευματικό ὁδηγό

  

Γ. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΣ

Ὑπακοή στόν Πνευματικό ὁδηγό

Κατά τόν Ἅγιο Πορφύριο ὁ σωστός ἐξομολογούμενος πιστός ἄνθρωπος ἀφήνεται στόν Θεό καί στόν Πνευματικό του ὁδηγό. Ὅποιος ἔχει θέλημα καί ἐπιθυμίες αὐτός βασανίζεται καί βασανίζει.

Ὁ Ὅσιος Γέροντας Πορφύριος ἦταν πολύ αὐστηρός ἀπέναντι στόν ἄνθρωπο πού δέν ἤθελε νά κάνει ὑπακοή.

Χαρακτηριστικά ἔλεγε γιά κάποιον «ἀνυπότακτο ὑποτακτικό»:

«Εἶχε ἔρθει ὁ … Τόν ἐκάλεσα γιατί εἶπε ὅτι δέν πηγαίνει στήν ἐκκλησία, διότι στήν ἐκκλησία παθαίνει κακό, ὅταν αισθάνεται κλεισμένο χῶρο, καί δέν μπορεῖ.

 -Τοῦ λέω, τώρα τί εἶναι αὐτό, βρέ;! Ἐγώ θέλω νά πᾶς στήν ἐκκλησία, νά σηκωθεῖς πρωί, γιά νά ἔρθεις νά φυτέψουμε τά δέντρα, κι ἐσύ μοῦ λές αὐτό;

-Ἄ μπά, λέει, δέν μπορῶ.

Τοῦ λέω :

Ἀμνησικακία

  

 Γ. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΣ

Ἀμνησικακία

Γιά νά λάβει ὁ ἐξομολογούμενος τήν συγχώρηση ἀπό τόν Θεό, πρέπει νά συγχωρήσει ἀπό καρδίας ὅλους ὅσοι τοῦ ἔφταιξαν.

Ἔλεγε ὁ Όσιος Πορφύριος : «Ὑπάρχουν μοναχοὶ ποὺ λένε συγνώμη, ἐξομολογοῦνται, ἀλλὰ μέσα τους ὑπάρχει πάθος ἐνάντια στὸν ἄλλον. Δὲν ἔρχεται ἔτσι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ. Ἐγὼ εἶχα ἐδῶ ἕναν μάστορα, γείτονα, καὶ ἔκανε διάφορες δουλειὲς καὶ πληρωνόταν. Δὲν ξέρω πῶς ἔγινε καὶ ἄρχισε νὰ μὲ βρίζει σὲ ὅλους, καὶ ’δῶ μέσα καὶ ἔξω. Τί νὰ κάνω;ἔλεγα, πῶς νὰ τὸν βοηθήσω; Μιὰ μέρα πῆγα σπίτι του ἐπίσκεψη.

Συνεχής, διά βίου ἐξομολόγηση καί μετάνοια

 

 Γ. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΣ

Συνεχής, διά βίου ἐξομολόγηση καί μετάνοια

Ὁ Ὅσιος Γέροντας Πορφύριος ἦταν συνεχῶς μετανοῶν καί ἐξομολογούμενος. Ἀπό τότε πού, συνεπαρμένος ἀπό τήν ζωή τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Καλυβίτου, θέλησε νά τόν μιμηθεῖ, μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του, ὅπου ἔκανε μία γενική ἐξομολόγηση σέ ὑπέργηρο Πνευματικό, δέν ἔπαυσε νά διδάσκει ἔργῳ καί λόγῳ τήν συνεχή Μετάνοια.

Ἡ ἴδια ἡ πνευματική του διαθήκη, τό ὕστατο χαῖρε στά πολυάριθμα πνευματικά του παιδιά δέν εἶναι παρά μία δημόσια ἐξομολόγηση. Γράφει:
«Ἀπό μικρό παιδί ὅλο στίς ἁμαρτίες ἤμουνα… κατά παραχώρηση τοῦ Θεοῦ, γιά τίς ἁμαρτίες μου, ἀρρώστησα πολύ καί οἱ Γεροντάδες μου μοῦ εἶπαν νά πάω στούς γονεῖς μου στό χωριό μου εἰς τόν Ἅγιον Ἰωάννη Εὐβοίας. Καί, ἐνῶ ἀπό μικρό παιδί εἶχα κάνει πολλές ἁμαρτίες, ὅταν ξαναπῆγα στόν κόσμο συνέχισα τίς ἁμαρτίες, οἱ ὁποῖες μέχρι καί σήμερα ἔγιναν πάρα πολλές.

Γ. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΣ

Τακτική καί καλή ἐξομολόγηση

Ὁ Ἅγιος Γέροντας Πορφύριος συνιστοῦσε συχνή καί ἐπιμελημένη ἐξομολόγηση.

Διηγεῖται πνευματικό παιδί τοῦ Ὁσίου Γέροντα: «Μοῦ ἔλεγε ὁ Παππούλης:

 

Γ. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΣ

Ἐπίγνωση ὅτι ἡ ἐπιθυμία γιά ἐξομολόγηση ἔρχεται ἀπό τόν Θεό

Ἡ ἐπιθυμία νά ἐξομολογηθοῦμε, δίδασκε ὁ Ὅσιος Γέροντας Πορφύριος, προκαλεῖται ἀπό τό Θεό.

Διηγεῖται Πνευματικό του παιδί: «Μοῦ εἶπε, μιὰ φορά: «Πάντοτε νὰ προσεύχεσαι στὸν Θεό. Ὅλα τὰ καλὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ προέρχονται.

Πίστη στό Ἱερό Μυστήριο

Γ. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΣ

Ὁ Ἅγιος Γέροντας Πορφύριος καθοδηγεῖ μέ τήν ζωή του καί τά λόγια του ὄχι μόνο τούς Πνευματικούς-Ἐξομολόγους ἀλλά καί κάθε πιστό πού θέλει νά ἐξομολογεῖται σωστά. Ἑστιάζουμε τήν προσοχή μας στά ἑξῆς σημεῖα:

   Πίστη στό Ἱερό Μυστήριο

Ὁ  Ὅσιος τόνιζε ὅτι τό Μυστήριο τῆς ἀφέσεως-Ἐξομολογήσεως δέν λειτουργεῖ μηχανιστικά-μαγικά. Εἶναι ἀναγκαία ἡ πίστη στό Μυστήριο.

«Ἐγώ ἀπό μικρός τό εἶχα, καί τώρα ἀκόμη», ἔλεγε καί συνέχιζε « Ὅταν συνέβαινε νά ἁμαρτήσω, τό ἐξομολογιόμουνα καί μοῦ ἔφευγαν ὅλα. Πετοῦσα ἀπό τήν χαρά μου. Εἶμαι ἁμαρτωλός, ἀδύνατος· καταφεύγω στήν εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ, σώζομαι, γαληνεύω, τά ξεχνάω ὅλα»[107].

Κάποτε ἔκανε μία παρακοή στόν Γέροντά του στά Καυσοκαλύβια καί αἰσθάνθηκε ὅτι ἔχασε τήν Χάρη, διότι πλέον δέν μποροῦσε νά προσευχηθεῖ. Ὅταν ἐξομολογήθηκε καί τοῦ διαβάστηκε ἡ συγχωρητική εὐχή, ἀμέσως τοῦ ἔφυγε ἡ στενοχώρια, ἡ ταραχή, ἡ λύπη[108].

Ἀνίχνευση τῆς ρίζας τοῦ προβλήματος – ‘Υπόβαθρο τῶν ἁμαρτιῶν: ὁ ἐγωισμός

Β. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΣ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

Ὁ θεοδίδακτος Ὅσιος Γέροντας Πορφύριος φρόντιζε νά ἐξιχνιάζει τήν ρίζα τῶν προβλημάτων τῶν ἐξομολογουμένων. Διεκήρυττε ὅτι ὑπόβαθρο ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν εἶναι ὁ ἐγωισμός, ἡ ὑπερηφάνεια. Γι’ αὐτό στόχευε πάντα στήν καταπολέμησή τους καί σ’ αὐτήν καθοδηγοῦσε τά πνευματικά του παιδιά.

«Προσηύχετο νύκτα καί μέρα», διηγεῖται πνευματικό του παιδί, «ὑπέρ τῶν ἀνθρώπων καί ὑπέρ ἐπιλύσεως τῶν προβλημάτων τους. Κι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἠξιώθησαν νά ἐπικοινωνήσουν μαζί του καί νά γίνουν πνευματικά τέκνα του, ἔχουν νά ὁμολογήσουν γιά τούς καρπούς αὐτῆς τῆς προσευχῆς του, μέ τήν ὁποία πραγματικά ἐδίδετο λύση στά προβλήματά τους.

Διακριτική χρήση ἐπιτιμίων καί προσπάθεια γιά καλλιέργεια τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεό

 

Β. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΣ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

Ὁ Ὅσιος Γέροντας Πορφύριος στήν ἀρχή τῆς ποιμαντικῆς του διακονίας, ἀπό ἔλλειψη πείρας, ἔβαζε μεγάλους κανόνες ἀκοινωνησίας καί μετανοιῶν. Τούς «ζεματοῦσε», ὅπως ἔλεγε χαρακτηριστικά. Διαπίστωσε, λοιπόν, ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἀπογοητεύονταν καί δέν ἔκαναν τίς καθορισμένες μετάνοιες[99].

Τότε ἄλλαξε τακτική, βασιζόμενος στόν κανόνα τοῦ Μ. Βασιλείου πού λέει ὅτι: «Ὁ τοῦ δεσμεῖν καί λύειν ἐξουσίαν λαβών, οὕτινος οὖν τῶν ἡμαρτηκότων ὁ μεγάλην ὁρῶν συντριβήν, ἐλαττῶσαι τόν χρόνον τῶν ἐπιτιμίων. Μή χρόνῳ κρῖναι ἀλλά τρόπῳ τά ἐπιτίμια»[100].

Σεβασμός τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἐξομολογουμένου

  

Β. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΣ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

«Δίπλα στὸν Γέροντα Πορφύριο», διηγεῖται πνευματικό του παιδί, «αἰσθανόμουν ἄνετα. Δὲν καταπίεζε κανέναν. Ἤθελε, ὅποιος πήγαινε κοντά του, νὰ κάμνει αὐτὸ ποὺ ἔκανε μὲ τὴν ἐλεύθερη βούλησή του. Ἔλεγε πάντοτε στοὺς ἐξομολόγους ὅτι, ὅταν, ὡς πνευματικοὶ πατέρες, κατευθύνουμε τὴν πορεία αὐτῶν ποὺ ἐξομολογοῦνται σ’ ἐμᾶς, πρέπει πάντοτε νὰ σεβόμαστε τὴν ἐλευθερία τους, τονίζοντάς μας ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἐλευθερία.

Σοβαρότητα καί προσευχή στήν ἀντιμετώπιση τῶν διαφόρων προβλημάτων

  

Β. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΣ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

Ὁ Ἅγιος γέροντας Πορφύριος δέν βιαζόταν νά δώσει ἀπαντήσεις.

«Τὰ προβλήματα ποὺ τοῦ θέταμε», διηγεῖται πνευματικό του παιδί, «ὁ Γέρων Πορφύριος τὰ ἀντιμετώπιζε μὲ ἰδιαιτέρα προσοχή, μὲ αἴσθηση εὐθύνης καὶ μὲ πολλὴ προσοχή. Ἦταν χαρακτηριστικὸ τὸ ὅτι τὸν ἔβλεπες σιωπώντα κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἐξομολόγησης καὶ αἰσθανόσουν ὅτι προσηύχετο καὶ ἐζήτει τὸν φωτισμὸν τοῦ Θεοῦ… Ὁρισμένες φορὲς μᾶς ἔλεγε:

Ἀφάνεια-Καταπολέμηση τοῦ Γεροντισμοῦ

 Β. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΣ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

 Ὁ Ὅσιος γέροντας Πορφύριος δέν φρόντιζε νά συνδέσει τά πνευματικά του παιδιά μέ τόν ἴδιο, ἀλλά μέ τόν Χριστό. Ἔμενε στή σκιά καί ἔδειχνε τόν Κύριο.

Σημειώνει πνευματικό του παιδί: «Ἡ παιδαγωγική τέχνη του ἦταν ἀνεπανάληπτη! Δέν ἦταν αὐταρχική καί ἐξουσιαστική, ὥστε νά προκαλέσει προσωπικές ἐξαρτήσεις, προσκολλήσεις καί εἰδωλοποιήσεις, πού συχνά καταλήγουν σέ ἐπαναστάσεις ἀνεξαρτησίας. Δέν ἦταν δειλή καί ἐξουθενωτική, ὥστε νά προκαλέσει ἀνασφάλειες, φοβίες καί ἄγχη. Δέν ἦταν ἀνθρωποκεντρική, μέ τίς ποικίλες ἰδιορρυθμίες, αὐθαιρεσίες καί ἀδυναμίες της. Ὁ Γέροντας δέν καλλιεργοῦσε τήν προσωπολατρεία, μέ τήν μορφή τῆς Γεροντολατρείας”.

Παράκληση γιά προσπάθεια-μετάνοια

 

  Β. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΣ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

Δέν δίσταζε ὁ Ὅσιος γέροντας Πορφύριος ἀκόμη καί νά παρακαλεῖ τόν ἐξομολογούμενο, ὥστε νά προσπαθήσει νά μετανοήσει.

Διηγεῖται πνευματικό του παιδί: «Ἤθελε ν’ ἀποβάλω μιὰ κακὴ συνήθεια∙ μοῦ τὸ ζητοῦσε ἐκεῖνος ὁ ἅγιος ἐμένα τῆς ἁμαρτωλῆς μὲ τοῦτα τὰ λόγια: «Δὲν ἔχει τόσο χατήρι ὁ Γέροντας; Κάνε το γιὰ τὸ χατήρι μου», ἤ «Πὲς στὸν ἄνδρα σου ὅτι τὸν παρακαλεῖ ὁ Γέροντας νὰ σοῦ συμπαρασταθεῖ σ’ αὐτήν σου τὴν προσπάθεια».

Δημιουργία κλίματος ἄνεσης καί καταπολέμηση τῆς ἀπόγνωσης

   

Β. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΣ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

Ποῖος ἦταν ὁ τρόπος ἐξομολόγησης πού ἀκολουθοῦσε ὁ Ὅσιος Γέροντας Πορφύριος;

Δημιουργοῦσε κλῖμα ἄνεσης καί ἐμπιστοσύνης. «Μέ τήν ἁπλότητα ἡ ὁποία τόν διέκρινε καί μέ τήν καταδεκτικότητα, τήν ὁποία εἶχε», διηγεῖται πνευματικό του παιδί, «δημιουργοῦσε στόν κάθε ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος πήγαινε κοντά του, κλίμα ἀνέσεως καί ἐμπιστοσύνης, πού εἶναι ἀπαραίτητο γιά τήν τέλεση τοῦ μυστηρίου τῆς Μετανοίας καί Ἐξομολογήσεως… Πολλοί ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἐδυσκολεύοντο νά ὁμολογήσουν ἐνώπιον ἄλλων κληρικῶν διάφορα πράγματα, ἐνώπιόν του μακαριστοῦ Γέροντος ἠσθάνοντο ἄνετα καί ἐξομολογοῦντο»[89].

Γιά νά μήν νιώθουν ἄβολα οἱ ἄνθρωποι, διηγεῖται ὁ καρδιολόγος του Γεώργιος Παπαζάχος, «ὅσους πήγαιναν κοντά του γιὰ νὰ ἐξομολογηθοῦν, δὲν τοὺς κοίταζε κατάματα… Τοὺς ἔριχνε μόνο μιὰ ματιά, τὴν ὥρα ποὺ ἔμπαιναν, καὶ μετὰ ἔσκυβε τὸ κεφάλι του. Καί, πολλὲς φορές, πρὶν ἀκόμη ἀρχίσουν νὰ τοῦ μιλοῦν, τοὺς ἔλεγε ἐκεῖνος:

Ὑπακοή στόν Γέροντα-Πνευματικό ὁδηγό. Τό μεγαλεῖο τῆς Πνευματικῆς Πατρότητας α μέρος

 

Β. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΣ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

Ὑπακοή στόν Γέροντα-Πνευματικό ὁδηγό. Τό μεγαλεῖο τῆς Πνευματικῆς Πατρότητας

Ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς διδάσκουν ὅτι γιά νά θεραπευθεῖ ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά ἔχει Πνευματικό ὁδηγό δηλ. Γέροντα διακριτικό. Ὁ Ὅσιος ἀνεπιφύλακτα συνιστοῦσε τήν ἀναγκαιότητα τῆς ὑποταγῆς τοῦ πιστοῦ σέ διακριτικό Γέροντα-πνευματικό ὁδηγό. Αὐτός εἶναι ἀναγκαῖος ὄχι μόνο γιά τούς ἁπλούς πιστούς ἀλλά καί γιά τούς ἱερεῖς-πνευματικούς, οἱ ὁποῖοι ἐπίσης ἔχουν ἀνάγκη ἀπό διά βίου μετάνοια-ἐξομολόγηση.

Δέν πρέπει νά ἀναζητοῦμε μορφωμένους Πνευματικούς-Γέροντες ἀλλά χαριτωμένους.

«Ἡ θεία ψυχανάλυση», Β μέρος

Α. ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ
Γενική ἐξομολόγηση: «Ἡ θεία ψυχανάλυση»
Δεῖτε ἐδῶ το Α μέρος

Ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ἡ ὁποία πηγάζει ἀπό τήν προσευχή τοῦ Πνευματικοῦ στή διάρκεια τῆς Ἐξομολόγησης καί «ἀκτινοβολεῖται» ἀπό αὐτόν στήν ψυχή τοῦ ἐξομολογουμένου, ἐπουλώνει αὐτές τίς ἀνοιχτές αἱμορροοῦσες πληγές[21].

«Κοιτάζει μέσα στήν ψυχή σου προσευχόμενος ὁ παπάς καί βλέπει πῶς εἶσαι καί σοῦ μεταδίδει τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἔχει ἀποδειχθεῖ ὅτι αὐτό τό κοίταγμα εἶναι πνευματικές “ἀκτίνες” πού σέ ξαλαφρώνουν καί σέ θεραπεύουν· μή νομίσετε ὅτι εἶναι ἀκτίνες φυσικές»[22].

«Ἡ θεία ψυχανάλυση», Α μέρος

Α. ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

Γενική ἐξομολόγηση: «Ἡ θεία ψυχανάλυση»

Ἡ γενική ἐξομολόγηση, δίδασκε ὁ Ὅσιος Γέροντας Πορφύριος, θεραπεύει τόν ἄνθρωπο ὄχι μόνο ἀπό τίς βλάβες τῶν προσωπικῶν του ἁμαρτιῶν ἀλλά καί ἀπό τά ποικίλα ψυχολογικά τραύματα, καθώς καί ἀπό τά βιώματα τῶν προγόνων του.

«Νὰ γίνεται, παιδί μου», συμβούλευε ἕνα πνευματικό του παιδί ὁ Ἅγιος, «κατὰ καιροὺς στὴν ζωή μας καὶ μιὰ γενικὴ ἐξομολόγηση, διότι διάφορα ψυχολογικὰ τραύματα ἢ διάφορα σοβαρὰ συμβάντα μᾶς δημιουργοῦν σωματικὲς ἀσθένειες. Στὴν ἐξομολόγηση νὰ μὴ λέμε μόνο τὰ ἁμαρτήματά μας, ἀλλὰ καὶ τοὺς διαφόρους λογισμούς, π.χ. φόβου, λύπης, χαρᾶς, στενοχώριας ποὺ περνᾶμε ἀπὸ διάφορα γεγονότα ἢ συμβάντα, ὅπως σεισμούς, θανάτους, γάμους, ὀλιγοπιστίες κ.λπ.

 Ὅταν ὑπηρετοῦσα στὴν Πολυκλινική, ἔβλεπα συχνὰ νὰ συμβαίνει τὸ ἑξῆς:

Ἀπαλλαγή ἀπό τά ὀδυνηρά βιώματα, ψυχικά ἐμβρυϊκά τραύματα, «ἀπωθημένα», «κληρονομικά» καί ἐνοχές διά τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως.

 

Α. ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ
 Τά ἄδυτα τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου (ἀκόμη καί τό λεγόμενο ἀσυνείδητο), τά βαρυφορτωμένα ἀπό διάφορα ὀδυνηρά βιώματα, ἐνοχές καί ἴσως κατάθλιψη, εἶναι γνωστά στόν Θεό καί ἀποκαλύπτονται στόν ἀγωνιζόμενο πιστό διά τῆς ἀσκητικῆς-μυστηριακῆς ζωῆς. Μέ τήν Θεία Χάρη, κατ’ ἐξοχήν διά τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἱερᾶς Γενικῆς Ἐξομολογήσεως, στήν ὁποία θά ἀναφερθοῦμε πιό κάτω, θεραπεύονται καί αὐτά. Δέν θεραπεύονται μέ ψυχαναλύσεις, ψυχοθεραπεῖες ἤ ψυχοφάρμακα.

«Τὴν ἀδυναμία νὰ θεραπεύσουν τὰ φάρμακα τὶς ψυχικὲς δυσκολίες», παρατηρεῖ ὁ ἰατρός Σωτήρης Ἀδαμίδης, «μοῦ τὴν εἶχε τονίσει ὁ γέροντας Πορφύριος, πάρα πολλὲς φορὲς μὲ τὸν πιὸ κατηγορηματικὸ τρόπο. (ἔλεγε ὁ Ὅσιος) «Ε, τί… τὸ πιστεύεις αὐτὸ ποῦ σου λέω; Τὸ ἔχεις ἰδεῖ;… δὲν λύνονται μ’ αὐτὰ τὰ προβλήματα τῶν ἀνθρώπων». «Δὲν τὰ θέλω ἐγὼ αὐτά…», ἔλεγε, ἐννοώντας ψυχαναλυτικὲς καὶ ψυχιατρικὲς ἑρμηνεῖες καὶ θεραπεῖες, ἀνθρωποκεντρικὲς θεωρήσεις τῶν προβλημάτων μας…Καὶ φυσικὰ δὲ λύνεται τὸ πρόβλημα μὲ τὰ ἀγχολυτικὰ ἢ τὰ ἀντικαταθλιπτικά ἢ τὶς ἀνοησίες τύπου ὕπνωσης, ποὺ ἐφαρμόζουν ἀρκετοὶ ψυχίατροι – ψυχαναλυτές[12].

Ἡ Μετάνοια-Ἐξομολόγηση ἀποκαθιστᾶ τήν ψυχή κάνοντάς την δεκτική τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.

 

Α. ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

  Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Γέροντας  Πορφύριος ὅτι ὁ Χριστός δέν θέλει «χοντρές» ψυχές κοντά Του, δηλαδή χωρίς ἀγάπη πρός Αὐτόν καί πρός τόν συνανθρωπο. Ἡ μετάνοια ἡ ἀληθινή εἶναι αὐτή πού λεπταίνει τήν ψυχή καί τήν ἁγιάζει. Ἐπισήμαινε ὅτι ἄν ἁμαρτήσει ὁ ἄνθρωπος, «ἄν στραπατσαρισθεῖ ἡ ψυχή καί γίνει ἀνάξια τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, διακόπτει ὁ Χριστός τίς σχέσεις, διότι ὁ Χριστός «χοντρές» ψυχές δέν θέλει κοντά Του. Ἡ ψυχή (ἔλεγε) πρέπει νά συνέλθει πάλι, γιά νά γίνει ἄξια τοῦ Χριστοῦ, νά μετανοήσει «ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά»[8].

Ἐφημερεῦον Πνευματικό νοσοκομεῖο-μοναστῆρι (Ὅσιος Πορφύριος )

Α. ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

Ἐφημερεῦον Πνευματικό νοσοκομεῖο-μοναστῆρι
Ὁ Ἅγιος Πορφύριος σχετικά μέ τό ἱερό Μυστήριο τῆς Ἐξομολόγησης ὁραματιζόταν κάτι μεγαλειῶδες: