Και
τώρα, αφου εξετάσαμε όλους τούς κακούργους που βρίσκονταν κοντά στο
Χριστό, τον Κύριο, ας σταματήσουμε για λίγο μπροστά στον ίδιο τον Κύριο.
Ας δούμε πώς φαίνεται Αυτός ανάμεσα στους κακούργους. Κυρίως όμως ας
κοιτάξουμε προσεχτικά για λίγο τον κήπο της Γεθσημανή, εκεί όπου οι
αποκαμωμένοι μαθητές Του κοιμούνταν, ενώ ο Κύριος είχε γονατίσει και
προσευχόταν με αγωνία.
Πάτερ,
ει βούλει παρενεγκείν τούτο το ποτήριον απ’ εμού πλην μη το θέλημά μου,
αλλά το σόν γενέσθω… εγένετο δέ ο ιδρώς αυτού ώσεί θρόμβοι αίματος
καταβαίνοντες επί την γην» (Λουκ. κβ’42,44).
Η
θεότητα του Χριστού είναι αχώριστη από την ανθρωπότητα, μ’ όλο πού κατά
καιρούς δείχνει να υπερισχύει πότε η μια και πότε η άλλη φύση. Όταν τον
βλέπουμε μικρό παιδί στο σπήλαιο, τον θεωρούμε άνθρωπο. Όταν τον
παρατηρούμε να φεύγει στην Αίγυπτο ή να εργάζεται στη Ναζαρέτ, τον
θεωρούμε και πάλι άνθρωπο.
