Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: «Ἀγάπη εἶναι νά ἀκούσης μέ πόνο τήν στενοχώρια τοῦ ἄλλου. Ἀγάπη εἶναι κι ἕνα βλέμμα πονεμένο κι ἕνας λόγος πού θά πῆς …»

– Γέροντα, πώς θα δείξω αγάπη;

– Να δείξω αγάπη; Δεν το καταλαβαίνω. Αυτό είναι κάτι ψεύτικο, υποκριτικό. Να υπάρχη η αγάπη μέσα μας και να μας προδώση, ναι.

Η αληθινή αγάπη πληροφορεί τον άλλον χωρίς εξωτερικές εκδηλώσεις. Αγάπη είναι να ακούσης με πόνο την στενοχώρια του άλλου. Αγάπη είναι κι ένα βλέμμα πονεμένο κι ένας λόγος που θα πης με πόνο στον άλλον, όταν αντιμετωπίζη κάποια δυσκολία.

Αγάπη είναι να συμμερισθής την λύπη του, να τον αναπαύσης στην δυσκολία του. Αγάπη είναι να σηκώσης έναν βαρύ λόγο που θα σου πη. Όλα αυτά βοηθούν περισσότερο από τα πολλά λόγια και τις εξωτερικές εκδηλώσεις.

Κεφ.2..Ἡ ἀγάπη πρός τόν πλησίον. Γεροντικό.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Κεφ.2..Ἡ ἀγάπη πρός τόν πλησίον. Γεροντικό.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 28-10-2016 (Σύναξη στό Ἀρχονταρίκι) Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης
http://HristosPanagia3.blogspot.gr

http://www.hristospanagia.gr/?p=65038

«Δέν ἔχω ἀγάπη οὔτε γιά προσευχή, οὔτε γιά τόν Θεό, οὔτε γιά τούς ἄλλους. Τί νά κάνω;», ρώτησε ὁ προσκυνητής τοῦ Ἁγίου Ὄρους τούς Γέροντες….

«89. Κάποτε ένας προσκυνητής στο Άγιο Όρος έθεσε σε πολλούς γέροντες το ερώτημα: «Τι είναι σπουδαιότερο στη ζωή  μας»; Όλοι του απαντούσαν: «Είναι η αγάπη του Θεού· ν’ αγαπάς τον Θεό και τον πλησίον σου».

Σκέφθηκε: «Δεν έχω αγάπη ούτε για προσευχή, ούτε για τον Θεό, ούτε για τους άλλους. Τι να κάνω;».

Και ύστερα μόνος του αποφάσισε: «Θα ενεργώ σαν να είχα αυτή την αγάπη». Τριάντα χρόνια αργότερα το Άγιο Πνεύμα του έδωσε τη χάρη της Αγάπης. }041}

90. Αναπόφευκτα θα περάσουμε ώρες, εβδομάδες, χρόνια που θα ζούμε χωρίς να αισθανόμαστε την ενέργεια του Πνεύματος μέσα μας. Πρόκειται για σημαντικές περιόδους, κατά τις οποίες έχουμε την ευκαιρία να φανερώσουμε την πιστότητα της αγάπης μας για τον Χριστό.

Έστω και αν δεν αισθανόμαστε την ενέργεια της χάριτος οφείλουμε να ζούμε σαν να ήταν το Πνεύμα μαζί μας. …

Είναι συνεπώς ανώφελο να βιαζόμαστε.

«Ὅποιος λοιπόν ἀγωνίζεται, ἄν τηρεῖ αὐτή τήν ἐντολή, συμμορφώνεται πρός ὅλες μαζί τίς ἐντολές»

Ὑπόθεση ΙΑ΄(11)

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

 Τοῦ ἁγίου Μαξίμου

Ὁ Κύριος, μετά τήν Ἀνάστασή Του, εἶπε στούς Ἀποστόλους: «Πηγαίνετε καί κάνετε μαθητές μου ὅλα τά ἔθνη· νά τούς βαφτίζεται στό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί νά τούς διδάσκετε νά τηροῦν ὅλες τίς ἐντολές πού σᾶς ἔδωσα»¹. Ὥστε, λοιπόν, ὅλες τίς ἐντολές του πρέπει νά τηρεῖ κάθε ἄνθρωπος πού βαφτίζεται στό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι᾿ αὐτόν τόν λόγο ὁ Κύριος συνένωσε τήν ὀρθή πίστη μέ τήν τήρηση ὅλων τῶν ἐντολῶν, ἐπειδή γνώριζε ὅτι ἡ πρώτη χωρισμένη ἀπό τή δεύτερη εἶναι ἀδύνατο νά σώσει τόν ἄνθρωπο.Γι᾿ αὐτό καί ὁ Δαβίδ, πού εἶχε τήν ὀρθή πίστη πρός τόν Θεό, ἔλεγε: «Συμμορφωνόμουν πρός ὅλες τίς ἐντολές σου· κάθε δρόμο ἁμαρτίας τόν μίσησα»². Γιατί ὅλες οἱ ἐντολές δωρήθηκαν σ᾿ ἐμᾶς ἀπό τόν Κύριο, γιά νά ἀποφύγουμε κάθε δρόμο ἁμαρτίας· καί ἄν παραλειφθεῖ μία ἀπό αὐτές, ὁπωσδήποτε φέρνει στή θέση της τόν ἀντίθετο μέ αὐτήν δρόμο τῆς κακίας.

«Ἀδικία». Ἀρχ.Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:Ἀδικία

Πολλές φορές ἀντιμετωπίζουμε ἀδικίες. Ἀντιμετωπίζουμε προσβολές, ἐπιθέσεις ἀπό συνανθρώπους μας καί ἔχουμε μία διάθεση ἐκδικήσεως ἤ ἔστω ἀντιπάθειας ἤ πικρίας ἤ τέλος πάντων μιᾶς ἀντίδρασης. Γιατί νά μᾶς συμβαίνει αὐτό; Γιατί νά μᾶς τό κάνουν αὐτό; Τί τούς κάναμε; Πολλές φορές δέν ἔχουμε κάνει τίποτα ἤ δέν βρίσκουμε ὅτι ἔχουμε κάνει κάτι σ’ αὐτούς, ἀπό τούς ὁποίους ὑφιστάμεθα μία ὁποιοδήποτε προσβολή, ἕνα ὁποιοδήποτε «κακό».

Βέβαια πρέπει νά γνωρίζουμε ὅτι κακό τελικά δέν μπορεῖ νά μᾶς κάνει κανένας. Λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Κανείς δέν μπορεῖ νά μᾶς βλάψει, ἄν δέν βλάψουμε μόνοι μας τόν ἑαυτό μας». Αὐτό εἶναι μία πολύ μεγάλη ἀλήθεια, γιατί ἀληθινή βλάβη δέν εἶναι π.χ. νά ἔρθει κάποιος νά μᾶς χτυπήσει ἤ ἀκόμα καί νά μᾶς ἀφαιρέσει τή ζωή. Αὐτό δέν εἶναι ἀληθινή βλάβη, ἀληθινό κακό σέ μᾶς. Ποιό εἶναι τό ἀληθινό, τό γνήσιο κακό;

Ἁγίου Γέροντος Παϊσίου: «Οἱ ἄνθρωποι ξεχνοῦν αὐτούς πού ὑποφέρουν», «Κριτήριο ἀγάπης»

Λόγοι Β
΄ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 

Το δόσιμο έχει θείο οξυγόνο

«Οι άνθρωποι ξεχνούν αυτούς πού υποφέρουν »

– Γέροντα, έχετε πει ότι όσο αποφεύγεις την ανθρώπινη παρηγοριά, τόσο λαμβάνεις την θεία. Γι’ αυτό καταλαβαίνεις περισσότερο την προσευχή, αν είσαι νηστικός;
- Ναί, άλλα και ένας νηστικός καταλαβαίνει και τον νηστικό. Ένας χορτάτος δεν τον καταλαβαίνει. Άκουσα ότι κάπου πετούν τά φαγητά καί λίγο πιο κάτω υπάρχουν Ρωσοπρόσφυγες πού δεν έχουν νά φάνε. Ζουν οι καημένοι μέσα στά θερμοκήπια, σέ κάτι παράγκες άπό λαμαρίνες.
Άς πούμε οτι δεν ξέρουν πώς εκεί κοντά υπάρχουν άνθρωποι πού έχουν ανάγκη. Καλά, δεν ρωτούν νά μάθουν; Νά τά πετούν!
Έμεϊς καί αυτό τό άχρηστο πού έχουμε, δεν τό δίνουμε. Είναι αμαρτία άλλος νά δυσκολεύεται νά άγοράση κάτι πού τού χρειάζεται καί άλλος νά έχη πράγματα πού δέν τά χρησιμοποιεί καί νά μην τά δίνη σ’ αυτόν πού τά έχει ανάγκη! Αυτό γιά μένα είναι ή μεγαλύτερη κόλαση. Στην Κρίση θά μας πή ό Χριστός: «Έπείνασα καί ουκ έδώκατέ μοι φαγεϊν»[1]

Ἡ ἐνθύμηση τῶν κεκοιμημένων στίς καθημερινές προσευχές μας, ὡς προσφορά γιά τήν ἀνάπαυση τῶν ψυχῶν τους

 

  Μπορούμε και πρέπει να μνημονεύουμε τους κεκοιμημένους στις καθημερινές προσευχές μας. Υπάρχουν άγιοι ασκητές που αγρυπνούν προσευχόμενοι για τις ψυχές των κεκοιμημένων. Σύγχρονος ασκητής έλεγε σε προσκυνητές που του έδιναν ονόματα ασθενών για να τα μνημονεύσει: «να μη μου δίνετε μόνο τα ονόματα των ασθενών αλλά και των κεκοιμημένων. Διότι οι κεκοιμημένοι έχουν μεγαλύτερη ανάγκη των προσευχών μας».

  Γι’ αυτό κι εμείς όσο μπορούμε συχνότερα κι όσο μπορούμε θερμότερα να προσευχόμαστε υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων. Όπως την πρώτη ημέρα που συγχωρέθηκε ο άνθρωπός μας προσευχόμασταν με πόνο και λέγαμε: «Ανάπαυσον, Χριστέ, την ψυχήν του δούλου σου (της δούλης σου)…», έτσι και στην υπόλοιπη ζωή μας να τους έχουμε στην προσευχή μας. Πόσο πολύ το θέλουν αυτές οι ψυχές!

Ἡ μοναχή Βαρσανουφία καί τό δισάκι μέ τά χιλιάδες ὀνόματα!

 

Στο μοναστήρι της Όπτινα ζούσε μια μοναχή σχεδόν ενενήντα ετών.Το όνομά της ήταν Βαρσανουφία και περιπλανιόνταν με ένα ραβδί στο χέρι από το ένα μοναστήρι στο άλλο.

Όλη της η περιουσία ήταν δυο δισάκια τα οποία κουβαλούσε μαζί της.Στο ένα δισάκι είχε κάποια ξεροκόμματα ψωμί ενώ τα υπόλοιπα ήταν χαρτιά μνημόνευσης η πλειοψηφία των οποίων ήταν παλιά και φαγωμένα. Η προσκυνήτρια ερχόνταν στην Όπτινα συνήθως το βράδυ και χτυπούσε με το ραβδί στο παράθυρο:«Αφήστε με να διανυκτερεύσω»!
 Άλλοι την άφηναν και άλλοι όχι,γνωρίζοντας την συνήθεια της μοναχής να μην κοιμάται το βράδυ,προσευχόμενη γονατιστή όλη νύχτα.Δεν θα ήταν τίποτα εαν μόνο αυτή δεν κοιμόνταν,κατά τα μεσάνυχτα όμως ξύπναγε όσους κοιμόνταν:«Γιατί κοιμάσαι υπναρά;Σκέψου την Τελική Κρίση και σήκω να προσευχηθείς!»Εδώ να σημειώσουμε ότι επέμενε πολύ μέχρι να σηκωθούν γι αυτό πολλές φορές το ξημέρωμα την έβρισκε στον σταύλο ή σε καμιά αποθήκη,μαζί με τα πολύτιμα πράγματά της.Εκτιμούσε πολύ τα δισάκια της ,αντιθέτως τα ζεστά ρούχα που τις έδιναν τα χάριζε ή τα παρατούσε.

Ἡ ἀγάπη τῶν ἁγίων πρός τόν Θεό καί πρός τόν πλησίον

 

Ἕνα ἀπό τά κύρια χαρακτηριστικά τῶν ἁγίων εἶναι ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό καί πρός τόν πλησίον, ἡ φιλοστοργία, ἡ προθυμία νά ὑπομείνουν τά πάντα γιά τήν σωτηρία τῶν ἄλλων. Λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος: «Οἱ ἅγιοι ὅπως ἀκριβῶς ἦσαν φιλόθεοι ἔτσι ἦσαν καί φιλόστοργοι περισσότερο ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους»[1]. Οἱ Ἅγιοι θυσιάζουν τά πάντα χάριν τῶν ἄλλων.

 «Τό γένος τῶν δικαίων εἶναι φιλόστοργο καί προτιμοῦν μέ εὐκολία (εἶναι πρόθυμοι) νά ὑπομείνουν τά πάντα χάριν τῆς σωτηρίας τῶν ἄλλων»[2]. Καί πάλι διδάσκει: «Αὐτό εἶναι τό σύνηθες χαρακτηριστικό τῶν Ἁγίων, τό νά εἶναι φιλόστοργοι καί νά δείχνουν συμπάθεια»[3].

 Οἱ Ἅγιοι μεριμνοῦσαν καί μεριμνοῦν γιά ὅλην τήν ἀνθρωπότητα.

Ὁ παππάς τῆς Σπιναλόγκα

 

Ο ΠΑΠΠΑΣ ΤΗΣ ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑ

      Έγινε πολύς λόγος για το νησί της Σπιναλόγκα, με αφορμή το ομώνυμο βιβλίο με τίτλο «Το νησί», της Αγγλίδας Victoria Hislop.

    Ένα από τα ιστορικά στοιχεία που πληροφορούμαστε είναι ότι οι χανσενικοί που κατοικούσαν στη Σπιναλόγκα ήταν οργισμένοι με τον Θεό, για το λόγο ότι η ασθένειά τους ήταν μια μεγάλη και αφόρητη δοκιμασία. Ένας Γεραπετρίτης παπάς τόλμησε να τους επισκεφθεί κάποτε και να λειτουργήσει στον Άγιο Παντελεήμονα, που υπήρχε και ρήμαζε στο νησί, συντροφιά με τους νέους του κατοίκους. Λένε πως στην πρώτη Λειτουργία δεν πάτησε ψυχή.

    Οι λεπροί άκουγαν πεισμωμένοι από τα κελιά τους την ψαλμωδία, κι άλλοτε την σκέπαζαν με τα βογκητά τους κι άλλοτε με τις κατάρες τους. Ο ιερέας όμως ξαναπήγε. Στην δεύτερη τούτη επίσκεψη ένας από τους ασθενείς πρόβαλε θαρρετά στο κατώφλι του ναού.

    – Παπά, θα κάτσω στην Λειτουργία σου μ’ έναν όρο όμως. Στο τέλος θα με κοινωνήσεις. Κι αν ο Θεός σου είναι τόσο παντοδύναμος, εσύ μετά θα κάμεις την κατάλυση και δεν θα φοβηθείς τη λέπρα μου.

«Ἀγάπη· ὁ ὕμνος τοῦ Παραδείσου»

  ΟΜΙΛΙΑ ΛΓ΄

 Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

   Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Ὁ Θεός εἶναι Ἀγάπη.
«Ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ» βροντοφωνεῖ ὁ Ἀπόστολος τῆς ἀγάπης Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής (Α΄ Ἰωαν. Δ΄: 17).
Ἀγάπη:
Τό πιό ὄμορφο λουλούδι στόν κήπο τῶν ἀρετῶν, πού συνθέτουν τήν διάκρισι.
Τό πιό ἔντονο χρῶμα στό οὐράνιο τόξο τοῦ Εὐαγγελικοῦ Οὐρανοῦ.
Τό πιό ἀκριβό μαργαριτάρι στό στέμμα τῆς πίσεως.
Τό κλειδί, πού ἀνοίγει ὅλες τίς πόρτες τῆς ἀνθρώπινης συμπεριφορᾶς.
Τό φάρμακο, πού γιατρεύει ὅλες τίς ἀρρώστειες τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος.
Ὁ ὕμνος ὁ εὐαγγελικός τοῦ Παραδείσου.
Ἕνας ἅγιος ἔλεγε: «Κύριε, κάνε με νά βοηθήσω κι ὄχι νά μέ βοηθήσουν. Κάνε με νά ἀγαπήσω, κι ὄχι νά μέ ἀγαπήσουν.
Κάνε με νά κατανοήσω, κι ὄχι νά μέ κατανοήσουν».

Τό 24ωρο τῆς θυσίας, μέρος α΄

 

Κεφ.10:μέρος α’

Ἡ προσφορά τοῦ στάρετς στόν λαό ἦταν συνδυασμένη λιγώτερο μέ τό ἐρημητήριο τοῦ δάσους καί περισσότερο μέ τό κελλί του στήν Σκήτη. Ὁ δρόμος πού ὡδηγοῦσε ἐκεῖ εἶχε νά διηγηθῆ πολλά. Τόν ἐβάδισαν ψυχές πού σκιρτοῦσαν ἀπό πνευματική ἀγαλίασι, γιατί σέ λίγο θά τούς ἔφερνε κοντά στόν θεοφόρο στάρετς. Ἄς ἀκούσουμε ὄμως καλύτερα κάποιον αὐτόπτη μάρτυρα τῶν ἱερῶν αὐτῶν συγκινήσεων.
«Πόσο χαρούμενα σκιρτοῦσε ἡ καρδιά, ὅταν βαδίζοντας στό σκιερό δάσος ἀντίκρυζες στό τέλος τοῦ δρόμου τό καμπαναριό τῆς Σκήτης καί ἐν συνεχείᾳ, στήν δεξιά πλευρά, τό ταπεινό κελλί τοῦ στάρετς! Πόσοι ἄνθρωποι δέν ἔφθαναν ἐκεῖ! Πῶς ἐπήγαιναν καί πῶς ἔφευγαν! Ἐπήγαιναν θλιμμένοι καί δακρυσμένοι καί ἔφευγαν πλημμυρισμένοι ἀπό χαρά. Οἱ κτυπημένοι ἀπό τήν ἀπελπισία εἶχαν παρηγορηθῆ. Οἱ σκεπτικισταί καί οἱ ἄθεοι εἶχαν γίνει πιστά τέκνα τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ταραγμένοι εἶχαν βρῆ τήν εἰρήνη. Γιατί; Διότι ἐκεῖ ὑπῆρχε ὁ στάρετς, ἡ πηγή κάθε παρηγορίας καί εὐλογίας. Δέν τόν ἐνδιέφερε οὔτε τό ὄνομα τοῦ ἀνθρώπου οὔτε ἡ κοινωνική του θέσις, παρά μόνο ἡ ψυχή του.

Ὁ Γέρων Πανάρετος Παντοκρατορινὸς

Στὴν Μονὴ Παντοκράτορος ὑπῆρχε ἕνας ἁπλούστατος γέροντας ἀγράμματος ἀλλὰ πολὺ καλόκαρδος, ὁ πατήρ Πανάρετος, -τὸν προλάβαμε κι μεῖς-. Αὐτὸς ἔκανε τὸν ταχυδρόμο τοῦ μοναστηριοῦ.

Τότε δὲν εἶχε δρόμους μὲ τὰ ζῶα πηγαίνανε. Αὐτὸς ὅμως ἐπειδὴ ἤτανε δυνατὸς στὸν ὀργανισμό, πήγαινε μὲ τὰ πόδια κάθε μέρα.

 Είχε ἕναν μεγάλο σάκκο.

Τοῦ εἶχε ἀναθέσει τὸ Μοναστήρι νὰ ἔρχεται ἐδῶ στὶς Καρυὲς νὰ παίρνη τὸ ταχυδρομεῖο καὶ νὰ τὸ πηγαίνη στὸ Μοναστήρι.

 Μάλιστα, γιὰ νὰ τὸν πειράξουνε λίγο, γιὰ νὰ γελᾶν οἱ πατέρες ἐκεῖ πέρα –ὁ π. Εὐθύμιος καὶ ἄλλοι προϊστάμενοι-, τοῦ ἀγοράσανε μία ντουντούκα, ὅπως εἴχανε οἱ παλιοὶ ταχυδρόμοι. «Ντούουου!», φυσοῦσε καὶ σφύριζε.

Τοῦ εἶπαν:«Ὅταν θὰ ἔρχεσαι πάνω στὸν Σταυρό, ἀπ’ ὅπου φαίνεται τὸ μοναστήρι, θὰ σφυρίζης, νὰ ἀκοῦμε ὅτι ἔρχεσαι». Αὐτὸς ὅμως εἶχε τέτοια παιδικὴ ψυχή, ποὺ ἔκανε τόσο μεγάλη χαρά, σὰν νὰ τοῦ εἶχαν δώσει τὸ πιὸ πολύτιμο…

Ἡ ἀγάπη καὶ ἡ εὐγένεια τῆς κυπριακῆς ψυχῆς

Ἡ μεγάλη κρίση ποὺ ἀναστάτωσε τὴ μαρτυρικὴ Κύπρο καὶ δημιούργησε ἁλυσίδα προβλημάτων, ἔφερε στὴν ἐπιφάνεια καὶ τὰ αἰσθήματα ἀληθινῆς ἀγάπης καὶ στοργῆς τοῦ κυπριακοῦ λαοῦ. Ἀναφέρουμε στὴ συνέχεια δύο ἀπὸ τὰ πολλά, ποὺ φανερώνουν τὰ πλούσια χριστιανικὰ αἰσθή­ματα ποὺ διαθέτει ὁ ἀγαθὸς καὶ ταπεινὸς Ἑλληνοκύπριος.

Τὸ ἕνα συνέβη σὲ μηχάνημα αὐτομάτου ἀναλήψεως χρημάτων τῆς Λαϊκῆς Τράπεζας στὴ Λευκωσία, ὅταν ἦλθε ἡ σειρὰ μιᾶς ἡλικιωμένης γυναίκας νὰ ἀνασύρει χρήματα.

«Χωρὶς ἴχνος πονηρότητας, ἔδωσε τὸ πορτοφόλι της στὸν ἑπόμενο λέγοντάς του:

“…κρυφοκοίταζαν τόν παπά τους τήν ὥρα τῆς κατάλυσης…”

 

Η πραγματική ιστορία…….

Το τελευταίο διάστημα έγινε πολύς λόγος για το νησί της Σπιναλόγκα, με αφορμή το ομώνυμο βιβλίο με τίτλο «Το νησί», της Αγγλίδας Victoria Hislop.

Ένα από τα ιστορικά στοιχεία που πληροφορούμαστε είναι ότι οι χανσενικοί που κατοικούσαν στη Σπιναλόγκα ήταν οργισμένοι με τον Θεό, για το λόγο ότι η ασθένειά τους ήταν μια μεγάλη και αφόρητη δοκιμασία. Ένας Γεραπετρίτης παπάς τόλμησε να τους επισκεφθεί κάποτε και να λειτουργήσει στον Άγιο Παντελεήμονα, που υπήρχε και ρήμαζε στο νησί, συντροφιά με τους νέους του κατοίκους. Λένε πως στην πρώτη Λειτουργία δεν πάτησε ψυχή.

Οι λεπροί άκουγαν πεισμωμένοι από τα κελιά τους την ψαλμωδία, κι άλλοτε την σκέπαζαν με τα βογκητά τους κι άλλοτε με τις κατάρες τους. Ο ιερέας όμως ξαναπήγε.Στην δεύτερη τούτη επίσκεψη ένας από τους ασθενείς πρόβαλε θαρρετά στο κατώφλι του ναού.

Πῶς πρέπει νά διορθώνουμε τόν ἀδελφό μας, ἄν ἁμαρτάνει ἀπέναντί μας

 

Άγιος Γεννάδιος ο Σχολάριος 

Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Εάν ο αδελφός σου κάνει κάποιαν αμαρτίαν απέναντί σου ή απέναντι εις τον θείον νόμον από πονηρίαν δηλαδή, από πρόθεσιν και χωρίς μετάνοιαν, καθώς είναι άγνωστον εάν με γνώσιν ή άγνοιαν κάνει μίαν τέτοιαν αμαρτίαν, προς ωφέλειαν εκείνου, εάν από άγνοιαν είναι πονηρός ή για την δικήν σου πάλιν ασφάλειαν, επειδή έσυ δεν αναμειγνύεσαι με τους πονηρούς και δεν απολαμβάνεις την κακίαν τους ή φαίνεται, κάνε έτσι.

Πάρε τον πρώτα ιδιαιτέρως (Ματθ. Ιή’, 15) χωρίς να μεσολαβεί κανένας άλλος· και εξηγησέ του την αμαρτίαν του με ιλαράν διαθεσιν και εάν βέβαια τον πείσεις και τον αλλάξεις, διόρθωσες τον αδελφόν σου.

Εὐχές Ἁγίων γερόντων. Γέροντας Πορφύριος

 Πάνε χρόνια από τότε, ίσως το 1984. Με το μόνιμο πρόβλημα της υγείας μου, βρέθηκα στην Αθήνα. Κάθε πρωΐ, γιά σαράντα περίπου ημέρες, ίσως και περισσότερες, πήγαινα, με κάθε μέσο, στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών, γιά ασκήσεις οπτικές.Η Διπλωπία με είχε τσακίσει, κάθε πρωΐ ζαλάδες, έμετοι.
Σάββατο ή Παρασκευή βράδυ, ο Γιώργος μου λέει πως ο κύριος Ιάκωβος συνδέεται με τον Γέροντα Πορφύριο. Και αφού είσαι εδώ είναι ευκαιρία να πάρεις την ευχή του.
Την Δευτέρα πρωΐ είχε αποφασισθεί τελικά εγχείριση του άνω λοξού-γιά όσους ξέρουν οφθαλμολογικά.Αν και περασμένη η ώρα, βρήκαμε τον κύριο Ιάκωβο, μας έδωσε το τηλέφωνο και μας προέτρεψε να μην σκεφτούμε την περασμένη ώρα, αλλά να τηλεφωνήσουμε στον άγιο γέροντα.

Αὐταπάρνηση

 

ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ Α΄

Αυταπάρνηση

 Ένας από τους Γέροντες της σκήτης αρρώστησε κάποτε κι επεθύμησε, σαν άνθρωπος, να φάει λίγο ζεστό ψωμί. Πού να βρεθεί όμως τέτοιο πράγμα σ’ εκείνη την έρημο;Όταν το έμαθε ένας από τους νέους Μοναχούς έβαλε στο δισάκι του όλα τα ξερά ψωμιά που είχε και ξεκίνησε για την Αλεξάνδρεια. Η πόλη απείχε δύο ημερών δρόμο από την έρημο. Ο καλός νέος αψήφησε τον κόπο. Κατέβηκε, άλλαξε τα ψωμιά, κι επέστρεψε όσο πιο γρήγορα μπορούσε στη σκήτη.
-Πού βρήκες φρέσκο ψωμί; τον ρωτούσαν με απορία οι αδελφοί.
-Στην Αλεξάνδρεια, απαντούσε με πολλή φυσικότητα εκείνος, σαν να επρόκειτο για το γειτονικό χωριό.