«Περί Μυστικής Θεολογίας – Κεφάλαιο 1″
2.
Πρόσεχε όμως να μην ακούσει κανένας αμύητος αυτά τα μυστικά. Κι εννοώ
με τον όρο «αμύητοι» εκείνους που είναι εμπεπλεγμένοι στα αισθητά όντα
και δεν φαντάζονται ότι υπάρχει κάτι υπερούσιο επάνω από τα όντα, αλλά
νομίζουν ότι με την γνωστική τους ικανότητα μπορούν να γνωρίσουν αυτόν
που έχει ορίσει το σκότος κρυψώνα του. Αν τώρα οι θείες μυσταγωγίες
είναι επάνω από τις δυνάμεις των αμύητων, τι θα έλεγε κανείς για τους
περισσότερο αμύστους, οι οποίοι την υπερκειμένη αιτία των όλων
χαρακτηρίζουν με βάση τα χαμηλότερα όντα, κι ισχυρίζονται ότι δεν
υπερέχει καθόλου από τα αθεϊστικά και πολύμορφα είδωλα που αυτοί
κατασκευάζουν;Η
αλήθεια είναι ότι πρέπει από το ένα μέρος ν’ αποδίδωμε σ’ αυτήν
καταφατικά όλες τις θέσεις των όντων, σαν αιτία των όλων κι από το άλλο
σωστότερα να τις αποφάσκωμε όλες, με την πεποίθηση ότι υπερβαίνει τα
πάντα και να μη νομίζομε ότι οι απο-φάσεις αντίκενται στις κατα-φάσεις
αλλά να νομίζομε ότι αυτή πολύ πρωτύτερα υπερβαίνει τις στερήσεις, διότι
ευρίσκεται επάνω από κάθε αφαίρεση και θέση.
