Ἕνα κομποσχοίνι γλύτωσε μία ψυχή ἀπό τήν κόλαση!

 *Διηγείται ο άγιος Γέρων παπα-Χαράλαμπος Διονυσιάτης, απαντώντας σε ερώτηση αν ωφελούν οι προσευχές μας τους άλλους.

-Αφού παιδί μου ενδιαφέρεσαι, να σου πω και κάτι για το κομποσχοίνι πιο φοβερό, γύρω από την ζωή του Γέροντά μου (Ιωσήφ).

Ο Γέροντάς μου, είχε στον κόσμο μια ξαδέλφη. Αν και η ζωή της δεν ήταν τόσο καλή, ο Γέροντας όμως την αγαπούσε πολύ. Κάποτε τον ειδοποίησαν ότι η ξαδέλφη του πέθανε και μάλιστα όχι καλά.

Έκαμνε διάφορους μορφασμούς, θεατρινισμούς∙ μιλούσε άσχημα κ.λπ. και σ’ αυτά τα χάλια πάνω ξεψύχησε. Μόλις το μαθαίνει ο Γέροντας, άρχισε τα κλάματα. Εγώ παραξενεύτηκα· τόση ευαισθησία· να κλαίει τόσον πολύ. Όμως κατάλαβε ο ίδιος τον λογισμό μου και με προλαβαίνει:

 –«Εγώ δεν κλαίω παιδί μου που πέθανε αλλά κλαίω γιατί κολάστηκε».

«Αἴσθησις Μυστηρίου Θ. Εὐχαριστίας – Ἐμπειρίες μέ Γεροντάκια τῆς Ν. Σκήτης»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Στήν Ν. Σκήτην ἀκριβῶς πάνω ἀπό τόν πύργον, ὑπάρχει μιά καλύβα ἐπ᾿ ὀνόματι τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου.

Ἐκεῖ ἐπρόλαβα δύο γεροντάκια. Τό τελευταῖο λεγόταν Πρόδρομος. Ἀφοῦ ὁ Γέρο-Πρόδρομος ἔφθασε σέ μεγάλην ἡλικίαν, ἑπόμενο ἦταν τό καλύβι του νά εἶναι ἐντελῶς ἀνεπιμέλητο. Μάλιστα στά τελευταῖα του, μαζεύτηκαν τόσα σκουπίδια καί ἀκαθαρσίες στό σπίτι, πού νόμιζες ὅτι εἶναι πραγματική κοπριά. Ἕνας ἄλλος, ὁ εὐλαβέστατος Μοναχός Χρυσόστομος, τόν ἐπεμελεῖτο γιά τ᾿ ἀπαραίτητα.

Μιά μέρα ἔρχεται στόν Γέροντα: «Ἅγιε πνευματικέ, ὁ π. Πρόδρομος δέν εἶναι καλά, τρέξε νά τόν κοινωνήσης».

Ἑτοιμάζει ὁ Γέροντας τά θεῖα Μυστήρια καί τρέχει ἀμέσως. Σέ λίγη ὥρα γύρισε. Ὅμως τόν βλέπω ἀλλοιωμένο, νά κλαίει μέ λυγμούς.

• Τί συμβαίνει, Γέροντα;

«Νουθεσίες τοῦ Γέροντα περί νοερᾶς καί ἀδιαλείπτου εὐχῆς»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

 

Στά πλαίσια τῶς διδαχῶν του ὁ Γέροντας, ἔκαμνε ἰδιαίτερον λόγον σέ ὅλους γενικά, εἴτε ἔγγαμους εἴτε ἄγαμους, περί νοερᾶς προσευχῆς.

Ὁ ἀείμνηστος καθώς τόν ἐζήσαμε ἀπό κοντά, ἀφοῦ ἐγεύθηκε ὁ ἴδιος τούς γλυκύτατους καρπούς τῆς νοερᾶς προσευχῆς, μέσα του διάπυρος ἦταν ὁ πόθος, εἰ δυνατόν ὅλος ὁ κόσμος ὁμοίως νά γευθῆ αὐτούς τούς βότρυας. Ἰδιαιτέρως ὅμως ἐσυγκινεῖτο, ὅταν ἔβλεπε ἀνάλογον ἐνδιαφέρον ἀπό τούς συνδαιτημόνες. Τότε πραγματικά ἄνοιγε ἡ καρδιά του. Χωρίς ὑπερβολήν ἔβγαζε ἀπό τό ξεχείλισμά της καί μετέδιδε ἄμεσα στούς ἀκροαζόμενους. Ὁ ἅγιος αὐτός Γέροντας δέν ἔλεγε λόγια, παχυλά, χωρίς περιεχόμενο. Γιά τόν Γέροντά μου μπορῶ νά διαβεβαιώσω χωρίς ἐνδοιασμούς, καί ἀπό τήν πεῖραν πολλῶν ἄλλων καί λίγο ἀπό τήν δική μου, ὅτι ἴσχυε ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, «τά λόγια ἅ ἐγώ λαλῶ πνεῦμά ἐστι καί ζωή ἐστιν» (Ἰω. Σ΄ : 63).

«Παπα-Χαράλαμπε, νά κόψης τήν μέριμνα»

«Ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί

πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν

Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα»

“Εὐχή τῆς Ἐκκλησίας”

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

 

Τήν ἄλλην ἡμέρα, ἀφοῦ ἐκοινώνησε, ἀναμένει νηφάλια ἀλλά καί μέ σχετικήν ἀγωνίαν τήν ὥραν τῆς ἐξόδου.
Γνωρίζει ὁ Γέροντας ὅτι ἤδη «τά πάντα τετέλεσται» (Ματθ. Κς΄ :1). Μένει πλέον νά παραδώση, ὡς παρακαταθήκην στά τέκνα του, τίς τελευταῖες συμβουλές. Καλεῖ ἕνα ἕκαστον ξεχωριστά. Φθάνει ἡ σειρά τοῦ παπα-Χαράλαμπου. Τόν καλεῖ ἰδιαιτέρως καί τοῦ λέγει:

• Παπα-Χαράλαμπε, μ᾿ ἀκοῦς;

• Σ᾿ ἀκούω, Γέροντα.

• Νά κόψης τήν μέριμνα.

Βάζει μετάνοια ὁ παπα-Χαράλαμπος καί φεύγει. Πρίν ὅμως βγῆ ἔξω, ἀκούει ξανά:

«Ὁ μπαρμπα-Γιάννης ὁ ψαρᾶς μέ τήν βαρκούλα»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Ἐκεῖ πού ψάρευε κάπου-κάπου ὁ ἀδελφός αὐτός μέ καμμιά μπετονιά στούς πιό ἀπόκρημνους θαλασσινούς βράχους τῆς Ν. Σκήτης, ἔτυχε νά γνωρίση ἕνα γεροντάκι, πού ἦταν στό ἐπάγγελμα ψαρᾶς. Εἶχε καί μιά ὡραία βαρκούλα, ἀλλά λόγω γήρατος, ἀδυνατοῦσε νά τήν μεταχειριστῆ.
Ὁ ψαρᾶς λοιπόν τῆς συνοδείας π. Ν., λίγο ἄς ποῦμε λυπήθηκε τό γεροντάκι πού δέν εἶχε κανένα νά τόν κοιτάξη, λίγο ἄς ποῦμε ὅτι ὀρέχθηκε καί τήν βαρκούλα, τί σκέφτηκε;
Πάει στόν Γέροντα Ἰωσήφ καί τόν ἐκλιπαρεῖ νά γηροκομήσουν τό γεροντάκι, μέ μόνο ἀντάλλαγμα νά κερδίσουν τήν βαρκούλα, πού τόσον εἶχαν ἀνάγκη. Ὁ σοφός ὅμως Γέροντας τοῦ ἀπαντᾶ:

• Λεῖψε ἀπό τό ψυχικό, νά μή σέ βρῆ τό κρῖμα.

Ὁ ἄλλος ὅμως δέν τό βάζει καί κάτω.

• Ἄντε, Γέροντα, τί ὡραῖα! θά σᾶς φέρνω καί φρέσκα ψαράκια ….

«Μυστήριον θεῖον ἡ πίστις εἰς τόν ἀνάδοχον Γέροντα»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

«Μία φορά πάλιν ὅταν ἤμουν ἀρχάριος πέρασε ἕνας μοναχός ἀπό τά καλύβια μας καί μᾶς λέει:
“Ἄστε! ἦλθε ἐδῶ στήν σκήτην ἀπό τόν κόσμον ἕνας πνευματικός θεοφόρος”.
Μόλις τόν ἀκούω σκέφτηκα: “Βρέ, εὐκαιρία νά ὠφεληθοῦμε”. Τρέχω στόν Γέροντα.

• Γέροντα ἔχει εὐλογία νά γνωρίσω αὐτόν τόν θεοφόρον πνευματικόν νά ὠφεληθῶ;
• Ἅμα θέλεις, πήγαινε, μοῦ λέγει ὁ Γέροντας.

Δέν χάνω καιρόν· τρέχω καί τόν βρίσκω. Μά ἄκουσα τόσον ὡραῖα λόγια, τόσον ὡραῖες διδαχές, ὥστε μέ τόν λογισμό μου ἐδικαίωσα ἀπόλυτα τόν μοναχόν πού τόν ἐσύστησε.
Γυρνάω ἐνθουσιασμένος καί λέω στόν Γέροντα:

• Γέροντα, πολύ ὠφελήθηκα· πράγματι εἶναι θεοφόρος.

Ὁ Γέροντας κούνησε τό κεφάλι. Φεύγοντας, μοῦ λέει:

• Ἀπόψε μετά τήν ἀγρυπνίαν, νά περάσης ἀπό κοντά μου.

Πράγματι, πέρασα, ἀλλά αὐτήν τήν φορά σκυθρωπός καί μέ κατεβασμάνο κεφάλι. Ρωτᾶ ὁ Γέροντας.

• Γιά πές μου, πῶς πῆγε ἀπόψε ἡ ἀγρυπνία;

Μικρή ἐπιστολιμαῖα πραγματεία περί νοερᾶς προσευχῆς

  Επιστολή

Αγαπητόν τέκνον εν Χριστώ Ν.,
χαίρετε εν Κυρίω.
Έλαβα την επιστολή σου και χάρηκα ιδιαιτέρως για τις ερωτήσεις σου και το ενδιαφέρον σου περί νοεράς προσευχής.
Θα προσπαθήσω να σου απαντήσω, εκ πείρας μου απ’ όσα εγεύτηκα ο ίδιος, όσα χρόνια αξιώθηκα στην υπακοήν και καθοδήγησιν του αγίου μου Γέροντα Ιωσήφ και όσα άλλα χρόνια ασκήτευα μόνος μου, αλλά και με συνοδεία κατόπιν μοναχών.
α) Ρωτάς αν η νερά προσευχή είναι για όλους τους χριστιανούς ή μόνο για τους μοναχούς.
Απ’ ό, τι γράφουν οι άγιοι πατέρες , αλλά και από την πείρα ως πνευματικός, λέγομεν ότι η νοερά προσευχή είναι για όλους τους χριστιανούς. Όχι όμως εννοώ και για τους αιρετικούς. Ακόμα πιο χειρότερα για τους αλλόθρησκους. Να εξηγήσω και το γιατί.
Ο άνθρωπος πριν βαπτιστεί, με την παράβασιν του Αδάμ έδιωξεν από μέσα του την χάριν. Η χάρις ξανάρχεται μέσα μας με το άγιο βάπτισμα. Αλλά πώς είναι δυνατόν χωρίς Την χάριν του βαπτίσματος να βρης μέσα σου τον Θεόν;

Μικρή ἐπιστολιμαῖα πραγματεία περί νοερᾶς προσευχῆς

Επιστολή
Αγαπητόν τέκνον εν Χριστώ Ν.,
χαίρετε εν Κυρίω.
Έλαβα την επιστολή σου και χάρηκα ιδιαιτέρως για τις ερωτήσεις σου και το ενδιαφέρον σου περί νοεράς προσευχής.
Θα προσπαθήσω να σου απαντήσω, εκ πείρας μου απ’ όσα εγεύτηκα ο ίδιος, όσα χρόνια αξιώθηκα στην υπακοήν και καθοδήγησιν του αγίου μου Γέροντα Ιωσήφ και όσα άλλα χρόνια ασκήτευα μόνος μου, αλλά και με συνοδεία κατόπιν μοναχών.
α) Ρωτάς αν η νερά προσευχή είναι για όλους τους χριστιανούς ή μόνο για τους μοναχούς.
Απ’ ό, τι γράφουν οι άγιοι πατέρες , αλλά και από την πείρα ως πνευματικός, λέγομεν ότι η νοερά προσευχή είναι για όλους τους χριστιανούς. Όχι όμως εννοώ και για τους αιρετικούς. Ακόμα πιο χειρότερα για τους αλλόθρησκους. Να εξηγήσω και το γιατί. Ο άνθρωπος πριν βαπτιστεί, με την παράβασιν του Αδάμ έδιωξεν από μέσα του την χάριν. Η χάρις ξανάρχεται μέσα μας με το άγιο βάπτισμα. Αλλά πώς είναι δυνατόν χωρίς Την χάριν του βαπτίσματος να βρης μέσα σου τον Θεόν;

Μέ τήν πύρινη φλόγα

 

   Ένας αδελφός ,εκστατικός από την ακριβή απάντησιν που του έδωσε  στο πρόβλημά του , τον ερωτά:

-      Μα πώς Γέροντα, λαμβάνεις την πληροφορία με τόσην ακρίβεια;

-      Αυτό δεν είναι για τον καθένα. Είναι δυσδιάκριτο να καταλάβης αν η απάντησις είναι από τον Θεόν. Όμως με την πύρινη φλόγα της προσευχής μπορεί ο μοναχός να σταθή όπως ο Μωυσής και να διαλεχθή με τον Δημιουργόν του. Γι’ αυτό φροντίστε όσο μπορείτε να αποκτήσετε αυτή την φλόγα.

Άλλο αδελφός του ανέφερε:

-      Γέροντα, όταν προσεύχομαι για κάποιο ζήτημα, ζητώ από τον Κύριον και λαμβάνω πληροφορία μέσα μου.

Παρ’ όλον ότι ο αδελφός εκείνος ήταν πράγματι  αγωνιστής, εντούτοις ο Γέροντας του έδωσε την εξής απάντησιν:

-      Έχεις ακόμα πάθη;

Παπα-Xαράλαμπος Διονυσιάτης: πῶς πρέπει νὰ προσερχόμαστε στὴν Θεία Εὐχαριστία

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ γέροντος Ἰωσὴφ Μ. Δ.: «Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης», 

ὁ ἁπλοϊκὸς ἡγούμενος καὶ διδάσκαλος τῆς νοερᾶς προσευχῆς.

 

Περὶ Θείας Εὐχαριστίας: Τὰ κριτήρια τοῦ Γέροντα

Ὁ μακαριστὸς Γέροντας εἶχε ὑπ΄ ὅψιν του μερικὰ ἀπαραίτητα κριτήρια, βάσει τῶν ὁποίων, δύναται ὁ πιστὸς νὰ προσέλθη ἀκατακρίτως στὰ θεία Μυστήρια.

α) Ἀσφαλῶς καὶ ἡ σχετικὴ διὰ τῆς νηστείας προτετοιμασία ἐθεωρεῖτο ἕνας ἀπὸ τοὺς παράγοντες, ὄχι ὅμως ὁ κύριος καὶ μοναδικός. Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς ἀκριβεῖς τηρητὲς ὅλων τῶν ἐπιβεβλημένων νηστειῶν, ἦταν πολὺ ἐπιεικὴς ὡς πρὸς τὴν νηστείαν. Ὁ ἀοίδιμος ἐπρέσβευε ὅτι, ὁ ἀγωνιζόμενος μοναχὸς ἢ λαϊκὸς ζεῖ πάντοτε μὲ ἐγκράτεια. Τηρεῖ ἀνέλαιον νηστείαν τρεῖς φορὲς τὴν ἑβδομάδα. Ἐπιπλέον τηρεῖ τὶς νηστεῖες ὅλου τοῦ ἔτους, δηλαδὴ τῶν μεγάλων περιόδων, Μ. Τεσσαρακοστῆς, Χριστουγέννων, Δεκαπενταυγούστου κλπ.

Ἐπὶ πλέον ἐγκρατεύεται καὶ κάθε Σάββατο ἀφ΄ ἑσπέρας, κατὰ τὸ τυπικόν τῆς  Ἐκκλησίας. Ὡς ἐκ τούτου εἶναι σκληρόν, ὁ ἐν λόγω ἀδελφὸς ν΄ ἀποκόπτεται ἀπὸ τὴν συχνὴν προσέλευσιν, γιὰ τὸν λόγο ὅτι δὲν ἐτήρησε τὴν συχνὴν τριήμερον ἀνέλαιο νηστεία.