«Μόνον Σύ, Κύριε, γνωρίζεις τι χρειάζεται εις ημάς»
(ή προσευχή του Πατριάρχου Σερβίας κ. Παύλου).
Από
το αδύναμο αγοράκι, δια το οποίον άναβαν κερί νομίζοντες ότι απέθανε και
το οποίον εις το μάθημα των θρησκευτικών βαθμολογείτο δια του 2, έγινε
εις των μεγαλυτέρων πνευματικών της εποχής του.(ή προσευχή του Πατριάρχου Σερβίας κ. Παύλου).
Μετά από 22 ώρας αεροπορικού ταξιδιού επιστρέφων εκ της Αυστραλίας
μεταβαίνει κατ’ ευθείαν εις την αγρυπνία εις τον Μητροπολιτικό Ναόν του
Βελιγραδίου, έπειτα επί δύο ώρας επιδιορθώνει το ταλαιπωρημένο ράσο του,
δια να ξεκινήσει, το πρωί κατά τας 6 μετά την τέλεση της θείας
Λειτουργίας, δια την Μόσχα, οπού ο Ρώσος Πατριάρχης Αλέξιος Β’ θα τον
ερώτηση, εάν εν τω μεταξύ , πρόφθασε να επισκεφθεί την Ν. Ζηλανδία.
Ευρισκόμενος εις την Αμερική εις την αποστολή δια την
επιστροφή και επανένωση των αποσχισθεισών επαρχιών της Ορθοδόξου
Σερβικής Εκκλησίας εις την Αμερική με την μητρική Εκκλησία της Σερβίας,
το θέρος του 1992, προτού αναχωρήση από το Λος Άντζελες δια το Σικάγο, η
Αγιότης ο Πατριάρχης των Σέρβων Παύλος σήκωσε το ράσο, του και εισήλθεν
εις τα νερά του Ειρηνικού. Παρέμεινε εις την στάση αυτήν επ’ ολίγον
ατενίζων εις το βάθος και το ύψος του ορίζοντος, οφθαλμοφανώς
προσευχόμενος• έσκυψε και από τον βυθόν έλαβε δύο λευκά πετραδάκια, τα
φίλησε και τα έβαλε εις την τσέπη του.
