Πόσο δυνατό είναι κανείς πραγματικά
να κινείται, να σκέπτεται, να ζει, να νταραβερίζεται, να εργάζεται
συνέχεια με το Άγιο Πνεύμα, με την αγάπη του Κυρίου. Όλο αναμορφώνεται
και όλο αναγεννάται και ανεβαίνει η στάθμη της ψυχής του και όλο
περισσότερο επικοινωνεί με τον Κύριο και επιτυγχάνει τη θέωση κατά τους
πατέρας της Εκκλησίας.
* Λοιπόν εκείνο πού αποτελεί
κίνδυνο, μεγάλο κίνδυνο είναι η συνήθεια, μεγάλο και τρομερό κίνδυνο η
συνήθεια. Εμείς να μην επιτρέψουμε στον εαυτό μας να συνηθίζει, είτε τη
Λειτουργία, είτε την ψαλτική, είτε το Ποτήριο της Ζωής είτε… να μη το
συνηθίζουμε. Να νοιώθουμε δέος κάθε φορά πού γίνεται Λειτουργία.
Με
πολλή συγκίνηση και συναίσθηση και ευγνωμοσύνη εις τον Θεόν να
παρακολουθούμε. Θα μπορούσαμε πάντοτε ώς για πρώτη φορά και τελευταία
φορά να παρακολουθούμε τη Θεία Λειτουργία; Λοιπόν είναι ο μεγαλύτερος
κίνδυνος η συνήθεια. Συνήθεια και στον κανόνα και στην προσευχή και στη
Λειτουργία καί, και, καί...
