«Κλίμαξ»
ΛΟΓΟΣ ΕΒΔΟΜΟΣ
Περί του χαροποιού πένθους
Περί του χαροποιού πένθους
1.
Το κατά Θεόν πένθος είναι η σκυθρωπότητα της ψυχής, η διάθεσις της
πονεμένης καρδιάς, η οποία δεν παύει να ζητή με πάθος εκείνο για το
οποίο είναι διψασμένη. Και όσο δεν το κατορθώνει, τόσο περισσότερο
κοπιάζει και το κυνηγά και τρέχει πίσω του με οδυνηρό κλάμα.
2.
Ας το χαρακτηρίσωμε και έτσι: Πένθος είναι ένα χρυσό καρφί της ψυχής.
Το καρφί αυτό απογυμνώθηκε από κάθε γήϊνη προσήλωσι και σχέσι, και
καρφώθηκε από την ευλογημένη λύπη (στην πόρτα) της καρδιάς για να την
φρουρή.
3.
Κατάνυξις είναι ένας συνεχής βασανισμός της συνειδήσεως, ο οποίος με
την νοερά εξομολόγησι κατορθώνει να δροσίζη την φλογισμένη καρδιά.
4.
Εξομολόγησις σημαίνει το να λησμονούμε την ίδια την φύσι μας. Κάποιος
εξ αιτίας της «ελησμονούσε ακόμη να φάγη τον άρτο του» (Ψαλμ. ρα΄ 5).
5. Μετάνοια είναι το να στερηθής κάθε σωματική παρηγορία, χωρίς καθόλου να λυπηθής.
