«Ἡ φοβερά ὥρα τοῦ θανάτου» μέρος β΄

 

  ΟΜΙΛΙΑ ΚΒ΄

 Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

   Χάνουμε τόν χρόνο πού μποροῦμε νά κάνουμε προσευχή. Μᾶς φεύγει ὁ πολύτιμος χρόνος, αὐτό τό χρῆμα τοῦ Θεοῦ. Δέν ἀγοράζουμε πολύτιμα πράγματα, χρήσιμα γιά τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, καί μᾶς ξεγελάει ὁ διάβολος καί μᾶς ρίχνει· καί ψωνίζουμε ἀμέλεια, ραθυμία, ἀργολογία, κατάκρισι, σκορπισμό τοῦ νοῦ, σκέψεις μή ὠφέλιμες· κι ὅλα αὐτά εἶναι τά ψώνια καί τό ξόδεμα τοῦ πολυτίμου χρήματος τῆς ζωῆς. Αὔριο δυστυχῶς θά βρεθοῦμε σ᾿ αὐτήν τήν ὥρα, πού κι οἱ ἀδελφοί μας βρέθηκαν πρό ὀλίγου, καί θά λέμε: «Τί ἔκανα; Πῶς ξεγελάστηκα; Πῶς ἀπατήθηκα; Μά δέν τό περίμενα νά πεθάνω τόσο ἔξαφνα!»
Μά, δέν τό ἤξερες; Δέν εἶχες ἀκούσει ὅτι ἔτσι φεύγει ὁ ἄνθρωπος; Βεβαίως. Μπορεῖ ἡ συνείδησι νά πῆ ψέμματα καί ἀναληθῆ; Μηδαμῶς. Θά μᾶς φωνάξη τρανότατα τήν ἀλήθεια. Κι ἀλλοίμονο σέ μένα, πού τά λέω καί δέν τά πράττω! 

«Ἡ φοβερά ὥρα τοῦ θανάτου» μέρος α΄

 

  ΟΜΙΛΙΑ ΚΒ΄

 Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

  Πατέρες μου,
Μετά θάνατον αἰωνιότης ἀκολουθεῖ. Κάθε ἄνθρωπος σέ κάποια στιγμή τοῦ χρόνου θά ἐγκαταλείψη τόν κόσμο σωματικά, καί ψυχικά θά ἀπέλθη στήν αἰωνιότητα, σ᾿ ἐκείνη τήν ζωή πού δέν ἔχει τέλος. Ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου θά παραμένη χωρίς τό σῶμα μέχρι τήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ὁπότε θά ἀναστηθοῦν τά σώματα καί τῶν δικαίων καί τῶν ἀδίκων, γιά νά κριθοῦν. Τό γεγονός εἶναι ὅτι ἡ ψυχή μέ τόν θάνατο τοῦ ἀνθρώπου ἀποδεσμεύεται ἀπό τό σῶμα καί ζῆ μιά ἰδιόμορφη κατάστασι.
Ὅπως εἴδαμε καί ὅπως ζήσαμε, ὁ Θεός μᾶς ἐπισκέφθηκε μέ μερικούς θανάτους προσφιλῶν ἀδελφῶν, πού τούς δέχτηκε στήν Βασιλεία Του. Κυρίως μᾶς ἀφήρεσε τόν πολύ ἀγαπητό ἀδελφό μας, τόν πατέρα Ἐφραίμ, ὁ ὁποῖος ἔζησε μεθ᾿ ἡμῶν στήν ἀδελφότητα.
Εἶναι τό πρῶτο πνευματικό μου παιδί, τό ὁποῖον, ὅπως γνωρίζετε κι ἐσεῖς πολύ καλά, ἔζησε ἐν μέσῳ ἡμῶν μέ μιά τέλεια ὑπακοή καί ἐνάρετη ζωή. Ἐσεῖς γνωρίζετε καί ἡ ψυχή σας, τό πόσο τόν ἐκτιμούσατε, διότι διά τῆς προσεκτικῆς κι ἐναρέτου ζωῆς εἶχε κερδίσει τήν ἐμπιστοσύνη σας. Βοήθησε πάρα πολύ τήν ἀδελφότητα. Ὁ Θεός τόν ἐκάλεσε ἐντελῶς ἀπροσδόκητα καί μέ ἕνα μαρτυρικό τέλος.

«Τά βιβλία τῶν συνειδήσεων» μέρος β΄ τελευταῖο

 

  ΟΜΙΛΙΑ ΚΓ΄

Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

 Ἔχουμε ὅμως ἐκτός ἀπό τήν ἀγαθή συνείδησι καί τήν πονηρά συνείδησι. Αὐτή μᾶς ὁδηγεῖ πρός τόν δρόμο τοῦ διαβόλου καί τῆς ἁμαρτίας. Ὑπακούοντας σ᾿ αὐτήν ἔρχονται περιπτώσεις, πού ὁ ἄνθρωπος κάνει πράγματα πού τά ζῶα δέν τά κάνουν. Ἔτσι στήν Κρίσι τοῦ Θεοῦ αὐτός ὁ ἄνθρωπος δέν θά μπορέση νά κοιτάξη κατάματα τόν Θεό. Διότι πῶς θά Τόν ἀντικρύση, ὅταν ἦρθαν στιγμές, πού μέ τά μάτια του δέν τόν σεβάσθηκε καθόλου καί τόν βλασφήμησε τόν Θεό! Κι ὁ Χριστός θά τοῦ πῆ: «Ἐγώ παιδί μου, ἔγινα ἄνθρωπος γιά σένα, σταυρώθηκα γιά σένα, ἔκανα ἐκεῖνο, τό ἄλλο γιά σένα· σοῦ ἔχω δώσει τήν ζωή, σοῦ ἔχω δώσει τά ἀγαθά, τόσα καί τόσα· κι ἐσύ εἰς ἀνταπόδοσιν ὅλων αὐτῶν τῶν καλῶν μέ ἐβλασφήμησες, δέν μέ λογάριασες κ. λ. π.». Αὐτά ὅλα θά συμβοῦν, ὅταν δέν κάμη ὑπακοή στήν ἀγαθή του συνείδησι.
Καί πάλι βλέπουμε ὅμως ὅτι ἡ ἀγαθότης τοῦ Θεοῦ θέλει νά μᾶς βοηθήση καί μᾶς λέει: «Ὁσάκις πέφτεις, σήκω». Διότι τό νά πέση κανείς εἶναι ἀνθώπινο, ἀλλά τό νά πέση καί νά μή σηκωθῆ, εἶναι διαβολικό. Ἑβδομηκοντάκις ἑπτά τῆς ἡμέρας, ἄν πέσουμε, ἄς σηκωθοῦμε. Πολλές φορές μᾶς φταῖνε οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι καί κρατοῦμε μῖσος, ψύχρα, δέν συγχωροῦμε εὔκολα κι ἀγνοοῦμε τό ἑβδομηκοντάκις ἑπτά τῆς ἡμέρας τοῦ Θεοῦ.

«Τά βιβλία τῶν συνειδήσεων» μέρος α΄

 

  ΟΜΙΛΙΑ ΚΓ΄

 Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

  Εὐλογημένα μου παιδιά,

Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἄπειρη εὐσπλαχνία Του πού ἀγάπησε τόν ἄνθρωπο μέχρι σταυρικῆς θυσίας, εὐδόκησε, ὥστε καί αὐτήν τήν χρονιά νά ὁδηγήση τά βήματά μου –καίτοι κατά πάντα ἀνάξιος καί ταλαίπωρος ἄνθρωπος ἐγώ– κοντά σας μέ αἰσθήματα πολύ μεγάλης πατρικῆς ἀγάπης καί στοργῆς, πρᾶγμα, τό ὁποῖον πιστεύω ἀκράδαντα ὅτι συμβαίνει καί στίς δικές σας καρδιές ἀπέναντι τῆς ἐλεεινότητός μου.
Κάποια μέρα στό μοναστήρι μου, πού κάναμε μιά κοινή πατερική ἀνάγνωσι, κάτι μέ ἐντυπωσίασε, μπορῶ νά πῶ τρομακτικά, διά τό βάθος τοῦ νοήματος μιᾶς φράσεως, πού ἦταν ἡ ἑξῆς: «Οἴμοι, ὅταν ἀνοιχθοῦν τά βιβλία τῶν συνειδήσεων ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ!» Τρόμαξα πάρα πολύ, ὅσο μπόρεσα νά ἐμβαθύνω στήν σκέψι τοῦ ἁγίου πατρός τῆς Ἐκκλησίας πού τήν ἔγραψε. Ἄραγε πῶς ἐνοοῦσε τό: «βιβλία τῶν συνειδήσεων!»
Κάθε ἄνθρωπος ἔχει συνείδησι, ἀλλά ἔχει καί τό βιβλίο τῆς ζωῆς του. Τό βιβλίο εἶναι γεμᾶτο φύλλα καί σελίδες. Τό κάθε φύλλο, κατά τήν σκέψι τοῦ μεγάλου αὐτοῦ πατρός, εἶναι ἡ κάθε ἡμέρα τῆς ζωῆς πού περνάει καί τήν βιώνει κάθε ἄνθρωπος καί ἰδιαίτερα ὁ χριστιανός. Στήν μία σελίδα γράφονται τά ἁμαρτήματα καί στήν ἄλλη οἱ καλές πράξεις τοῦ ἀνθρώπου. Γράφονται τά διανοητικά, φανταστικά ἁμαρτήματα, δηλαδή ὅσα γίνονται μέ σωματικές πράξεις.

Εἴμεθα παιδιά τοῦ Θεοῦ καί δέν γνωρίζουμε ποιός εἶναι ὁ Θεός μας

 

»Είμεθα παιδιά του Θεού και δεν γνωρίζουμε ποιος είναι ο Θεός μας. Έχουμε Ουράνιον Πατέρα και δεν τον γνωρίζουμε στην πραγματικότητα. Τον πιστεύουμε ότι είναι Πατέρας μας , αλλά η καρδιά δεν το ομολογεί , δεν το έχει γευθή , τα ψυχικά μάτια δεν τον έχουν ιδή αυτόν τον Πατέρα. Αν βλέπαμε ποιον Πατέρα έχουμε , σαν τρελλοί θα φωνάζαμε , από μια απέραντη ευτυχία για ένα εύρημα μεγίστης αξίας. Είμεθα παιδιά ενός φοβερού Πατέρα , υπό την έννοια ότι αυτός ο Πατέρας είναι φοβερός στον πλούτο και στα χαρίσματα. Όσο κανείς επιχειρεί να μιλήσει γι`αυτόν τον Πατέρα , χάνει τα λόγια του.

«Ἀγάπη· ὁ ὕμνος τοῦ Παραδείσου»

  ΟΜΙΛΙΑ ΛΓ΄

 Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

   Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Ὁ Θεός εἶναι Ἀγάπη.
«Ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ» βροντοφωνεῖ ὁ Ἀπόστολος τῆς ἀγάπης Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής (Α΄ Ἰωαν. Δ΄: 17).
Ἀγάπη:
Τό πιό ὄμορφο λουλούδι στόν κήπο τῶν ἀρετῶν, πού συνθέτουν τήν διάκρισι.
Τό πιό ἔντονο χρῶμα στό οὐράνιο τόξο τοῦ Εὐαγγελικοῦ Οὐρανοῦ.
Τό πιό ἀκριβό μαργαριτάρι στό στέμμα τῆς πίσεως.
Τό κλειδί, πού ἀνοίγει ὅλες τίς πόρτες τῆς ἀνθρώπινης συμπεριφορᾶς.
Τό φάρμακο, πού γιατρεύει ὅλες τίς ἀρρώστειες τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος.
Ὁ ὕμνος ὁ εὐαγγελικός τοῦ Παραδείσου.
Ἕνας ἅγιος ἔλεγε: «Κύριε, κάνε με νά βοηθήσω κι ὄχι νά μέ βοηθήσουν. Κάνε με νά ἀγαπήσω, κι ὄχι νά μέ ἀγαπήσουν.
Κάνε με νά κατανοήσω, κι ὄχι νά μέ κατανοήσουν».

«… καί ἄφες ἡμῖν…»

 

 ΟΜΙΛΙΑ Κ΄
Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου
Ἀγαπητά μου παιδιά,
Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός στήν παραβολή τῶν ταλάντων ἐκθέτει, παρουσιάζει παραστατικά κι ἀνάγλυφα τίς συνέπειες τῆς μή συγχωρήσεως ὅλων ἐκείνων τῶν σφαλμάτων πού οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι μᾶς ἔκαναν· δηλαδή τί συμβαίνει, ὅταν δέν συγχωροῦμε μέ ὅλη μας τήν καρδιά ἐκείνους πού μᾶς ἔκαναν ὁποιοδήποτε κακό.
Ἡ παραβολή τοῦ Εὐαγγελίου λέει, ὅτι ἕνας βασιλιᾶς θέλησε νά λογαριαστῆ μέ τούς δούλους του, ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους. Μεταξύ τῶν ἄλλων παρουσιάστηκε κι ἕνας δοῦλος πού χρεωστοῦσε στόν κύριό του, τόν βασιλέα, μύρια τάλαντα – ἕνα ἀμύθητο ποσό. Ὁ δοῦλος φυσικά δέν εἶχε νά ἐξοφλήση αὐτό τό τεράστιο ποσό. Τότε ὁ κύριος του, τό ἀφεντικό του, διέταξε νά πουληθῆ ὅ,τι εἶχε καί δέν εἶχε, ἀκόμα καί ἡ γυναίκα του καί τά παιδιά του, γιά νά ἐξοφληθῆ τό χρέος. Ὁ δοῦλος βλέποντας ὅτι καταστρέφεται πλέον διά παντός, χωρίς καμμιά ἐλπίδα ἐξοφλήσεως τοῦ χρέους, ἔπεσε στά πόδια τοῦ κυρίου του. Τόν παρακαλοῦσε νά μακροθυμήση, νά τόν συγχωρήση, καί ὑποσχόταν ὅτι θά προσπαθήση νά ἀποδώση τό ὀφειλόμενο ποσό. Ἔτσι κάνουμε ὅλοι, ὅταν χρεωστοῦμε καί δέν ἔχουμε νά τά δώσουμε.