ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΑΡΧ, ΣΑΒΒΑ ΑΓΙΟΡΕΊΤΙΚΟΥ

ΗΧΗΤΙΚΕΣ & ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π.ΣΑΒΒΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

ΔΩΡΕΑΝ EBOOKS / PDFs - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ONLINE 

ΚΑΤΕΒΑΣΜΑ ΑΠΟΜΑΓΝΗΤ. ΟΜΙΛΙΩΝ ΣΕ ΑΡΧΕΙΑ PDF

Σημείωση 1:

Κλίκ στις εικόνες - Μόλις ανοίξει το αρχείο,κατεβάστε τα αρχεία PDF πατώντας 

(Λήψη - το βελάκι πάνω δεξιά στην οθόνη) - και μετά (Αποθήκευση).

Σημείωση 2:

Τα PDF είναι σε φάκελο της μορφής (ZIP) και χρειάζεται κάποιο ανάλογο πρόγραμμα υπολογιστή για να ανοίξει ο φάκελος που θα κατεβάσετε.Σε περίπτωση που δεν έχετε κάποιο αντίστοιχο πρόγραμμα,προτείνουμε τα 2 παρακάτω δωρεάν προγράμματα:

A)PeaZip - B)7-zip (Κλίκ στα Links)

Πῶς πρέπει ὁ Χριστιανός νά ἀντιμετωπίζει τούς πρόσφυγες; Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Για τους πρόσφυγες, και πως πρέπει ο Χριστιανός, να αντιμετωπίζει το θέμα.

Αρχ. Σάββας Αγιορείτης 

(Απομαγνητοφώνηση ομιλίας, Δημήτρης Ρόδης για Πνεύματος κοινωνία.)

Είναι η θέση που μας δίδαξε ο Χριστός μας.Τι μας είπε ο Χριστός μας; Αγαπάτε αλλήλους. Δεν είπε να αγαπάτε μόνο τους χριστιανούς. Και τους μουσουλμάνους να τους αγαπάτε, και τους μασώνους, και τους άθεους, και τους αντίχριστους, όλους θα τους αγαπάμε...

Δεν θα αγαπάμε την αμαρτία.Τον αμαρτωλό, τον αγαπάμε. Και αυτούς τούς ανθρώπους, έτσι πρέπει να τούς δούμε. Μας τούς έφερε ο Θεός εδώ.Τώρα μας τούς φέρανε (..;) Το πιο πιθανό είναι να μας τούς φέρανε...

Και δεν είναι πρόσφυγες έτσι; Κακά τα ψέματα.Αυτοί είναι στρατός, σε διατεταγμένη υπηρεσία . Ένας δημοσιογράφος που είχε πάει, χριστιανός δημοσιογράφος, το αποκάλυψε αυτό (...) και ...νομίζω τον φιμώσανε.

Από τις 60 βάρκες που ερχόντουσαν στήν Μυτιλήνη, γεμάτες άνδρες κάτω των 30 ετών, και μια βάρκα που ερχόταν με γυναικόπαιδα, όλα τα ΜΜΕ, πήγαιναν στη μια βάρκα... Γιατί αυτή είναι η γραμμή. Και τις 60 βάρκες με τούς νέους, στρατός δηλαδή, όλοι άνδρες κάτω των 30 ετών, δεν τις δείχνανε...

Καταλάβατε; Λοιπόν μας κοροϊδεύουν, και δεν είναι καθόλου  Σύριοι...

Δεν είναι πρόσφυγες.Αυτοί είναι οτιδήποτε άλλο.Και με το που φτάνανε στη Μυτιλήνη, σκίζανε τα διαβατήριά τους. Και δηλώνανε απώλεια διαβατηρίου,Κοροϊδία δηλαδή. Και βγάζανε το κινητό τελευταίας τεχνολογίας, και τα μάτσα με ευρώ. Που τα βρίσκουνε όλα αυτά;

Αυτά όλα είναι σχεδιασμένα από την νέα τάξη πραγμάτων, για να γίνει μια ομογενοποίηση του πληθυσμού της γης. Αυτό είναι ο σκοπός τους, έτσι να κάνουνε ενα ''χυλό'', να μην υπάρχουν πλέον τοπικές παραδόσεις, να μην υπάρχουν εθνότητες, να γίνουν όλοι οι άνθρωποι ένα ''ανακάτεμα''...

Δεν γίνεται αυτό και θα αποτύχουνε.Είναι σίγουρο αυτό, αλλά σας το λέω για να μην κοιμόμαστε με τα τσαρούχια. Τώρα εμείς τι πρέπει να κάνουμε; Αυτοί ούτως ή άλλως ήρθαν εδώ, έτσι; Μας τους κλείσανε εδώ...

Εμείς θα πρέπει να τους δούμε ως εικόνες Χριστού, όπως και είναι. Έτσι δεν είναι; Ο κάθε άνθρωπος είναι εικόνα Χριστού.Είναι σαν να βλέπεις Τον Χριστό, μα μουσουλμάνος είναι, μα άθεος - μα βουδιστής, οτιδήποτε. Και εκείνο που θα πρέπει να κάνουμε εμείς, πρώτον, είναι να κάνουμε πολύ-πολύ προσευχή, πάρα πολύ, για αυτούς...

Γιατί και αυτοί άνθρωποι είναι, υποψήφιοι για τον παράδεισο είναι και αυτοί, και για αυτούς έχει σταυρωθεί ο Χριστός. Και για αυτούς πονάει ο Χριστός, και για αυτούς πόνεσε ο Χριστός...

«Ἡ κατά μόνας ἀσκητική ζωή εἶναι ἐπικίνδυνη γιά τούς πνευματικά ἀγύμναστους», Γ΄ Μέρος (Εὐεργετινός τόμ. Α΄- ὑπόθ. ΜΑ΄).Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκούστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Ἡ κατά μόνας ἀσκητική ζωή εἶναι ἐπικίνδυνη

γιά τούς πνευματικά ἀγύμναστους», Γ΄ Μέρος

(Εὐεργετινός τόμ. Α΄- ὑπόθ. ΜΑ΄)

Ὁμιλία π. Σάββα στίς 08-08-2018

            Συνεχίζουμε μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, μελετώντας αὐτό τό πολύ ψυχοφέλιμο βιβλίο τοῦ Εὐεργετινοῦ καί βρισκόμαστε στήν ΜΑ (41^η) Ὑπόθεση, ἡ ὁποία ἔχει τόν ἑξῆς τίτλο, ὅτι εἶναι πολύ ἐπικίνδυνη ἡ κατά μόνας ἄσκηση τοῖς ἀγυμνάστοις. Στούς ἀγύμναστους «τό ἀφιδιάζειν ἐπικίνδυνον»[1]. Δηλαδή, τό νά ἀγωνίζεται κανείς μόνος του στήν ἔρημο, στήν ἡσυχία, καί νά εἶναι συγχρόνως ἀγύμναστος πνευματικά, αὐτό εἶναι πολύ ἐπικίνδυνο. Ὁ τίτλος βέβαια, καταλαβαίνουμε, ὅτι ἀπευθύνεται σέ μοναχούς, οἱ ὁποῖοι ζοῦνε εἴτε σ’ ἕνα κοινόβιο, πού εἶναι τό συνηθέστερο, εἴτε μόνοι τους. Καί μᾶς λέει ἐδῶ ὁ Εὐεργετινός ὅτι εἶναι ἐπικίνδυνο νά εἶναι κανείς μόνος του, νά ἀσκητεύει δηλαδή μόνος του, ὅταν εἶναι ἀγύμναστος. Καί βέβαια αὐτό ἔχει σημασία γιά ὅλους τούς χριστιανούς, μέ ποιά ἔννοια; Ὅτι ὅλοι οἱ χριστιανοί δέν πρέπει νά μένουν μόνοι τους πνευματικά ἀγωνιζόμενοι, ἀλλά πάντοτε νά ζοῦνε κάτω ἀπό τή σκέπη καί τήν καθοδήγηση ἑνός πνευματικοῦ ὁδηγοῦ καί ὁπωσδήποτε μέσα στήν Ἐκκλησία. Νά συμμετέχουν στή ζωή τῆς ἐκκλησίας, τῆς ἐνορίας τους, ὅπου εἶναι ὁ καθένας, ὅπου τόν ἔχει βάλει ὁ Θεός καί νά μήν κάνουν ἐντυπωσιακά καί μεγάλα ἄλματα, πού θά τούς ἀπομονώσουν ἀπό τόν πνευματικό καί ἀπό τούς ἄλλους.

            Οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς μίλησαν γιά τό κοινόβιο, γιά τήν κοινοβιακή ζωή, πού μοιάζει μέ ἕνα κναφεῖο, καί γιά τήν ἡσυχαστική ζωή, πού μοιάζει μέ τό βαφεῖο. Αὐτά τά λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος. Κναφεῖο ἦταν τό ἐργαστήριο, ὅπου καθαριζόντουσαν τά μαλλιά ὅπως τά ἔπαιρναν ἀκατέργαστα ἀπό τά ζῶα, ἀπό τά πρόβατα κ.λ.π. καί τά ἀπήλλασσαν ἀπό κάθε ἄλλη ξένη ὕλη, τά τακτοποιοῦσαν καί μετά μποροῦσαν αὐτά τά μαλλιά νά βαφοῦν καί νά γίνουν ὑφάσματα. Ἔτσι, κατ’ ἀναλογία, εἶναι μιά παρομοίωση αὐτό, ἡ ψυχή τοῦ ἀρχαρίου μοναχοῦ, ἀλλά καί γενικότερα τοῦ ἀρχαρίου χριστιανοῦ, μοιάζει μ’ αὐτά τά ἀκατέργαστα μαλλιά, τά ὁποῖα θά πρέπει νά ὑποστοῦν μία κάθαρση. Ὁ χριστιανός θά πρέπει νά περάσει ἀπ’ αὐτό τό στάδιο τῆς κάθαρσης, πού ἀλλιῶς οἱ Πατέρες τό ὀνόμασαν καί «πράξη», γιά νά φτάσει στό δεύτερο στάδιο πού λέγεται «θεωρία», νά δεῖ δηλαδή, νά θεωρήσει τόν Θεό. Ἡ πρᾶξις οὐσιαστικά εἶναι ἡ μετάνοια καί ἡ μετάνοια συνίσταται, πρῶτον, στό νά ἀφήσουμε τίς ἁμαρτίες, νά παύσουμε τό κακό, καί συνάμα, νά κάνουμε τό ἀντίθετο καλό. Ὅπως ἔτσι μᾶς λένε οἱ ἅγιοι Πατέρες, εἶναι αὐτή ἀκριβῶς ἡ ρήση πού λέει καί ὁ Δαβίδ, ὅτι φεύγω ἀπό τό κακό καί κάνω τό καλό[2]. Αὐτή εἶναι μέ δύο λέξεις ἡ μετάνοια.

«Ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ» (Ἐφ. 6, 10) Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκούστε ἐδῶ τήν ὁμιλία:«Ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ»

(Ἐφ. 6, 10) Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς

Ὁμιλία στίς 03-06-2018

            Εἴμαστε, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, στό 6^ο Κεφάλαιο τῆς πρός Ἐφεσίους ἐπιστολῆς, στόν 10^ο στίχο. «Τό λοιπόν, ἀδελφοί μου, ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ καί ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος αὐτοῦ»[1]. Τό λοιπόν ἀδελφοί, λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἰς τούς Ἐφεσίους, νά ἐνδυναμώνεστε ἐν Κυρίῳ, νά παίρνετε δύναμη ἀπό τόν Κύριο, καί ἐν τῷ κράτει, καί νά εἶστε δυνατοί καί ἰσχυροί μέ τή δική Του δύναμη, μέ τό δικό Του κράτος.

            Λέει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ἑρμηνεύοντας τόν στίχο αὐτό[2], ἡ οἰκεία καί ἡ φαμίλια τοῦ κάθε χριστιανοῦ παρομοιάζει μέ τό στρατόπεδο καί τήν παρεμβολή τῶν πολεμικῶν στρατευμάτων. Ἔτσι, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἀφοῦ ἔβαλε σέ τάξη τά πράγματα τῆς οἰκείας καί τῆς φαμίλιας τῶν χριστιανῶν, γιατί προηγουμένως μᾶς μίλησε γιά τό πῶς πρέπει νά εἶναι ἡ οἰκογένεια, πῶς πρέπει νά εἶναι ἡ σχέση τοῦ ἄνδρα μέ τή γυναίκα, πῶς πρέπει νά εἶναι ἡ σχέση τῶν παιδιῶν μέ τούς γονεῖς, πῶς πρέπει νά εἶναι ἡ σχέση τῶν δούλων μέ τούς κυρίους, τῶν ὑπηρετῶν πού ὑπάρχουν στήν οἰκογένεια, καί ἀφοῦ, λέει τώρα, τά τακτοποίησε ὅλα αὐτά, τώρα μᾶς βγάζει στόν πόλεμο, εἰς τόν πόλεμο τόν νοητό ἐναντίον τοῦ διαβόλου, τόν ἀόρατο πόλεμο πού πρέπει νά κάνουμε ὡς χριστιανοί.

            Γιατί ὅταν -λέει ὁ Ἅγιος- ὁ ἄνδρας καί ἡ γυναίκα καί τά παιδιά καί οἱ δοῦλοι, φυλάττουν τήν πρέπουσα τάξη τους, δηλαδή στέκονται σύμφωνα μέ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ στή θέση καί στόν ρόλο πού τούς ἔχει βάλει ὁ Θεός, ἄλλος εἶναι ὁ ρόλος τοῦ ἄνδρα, ἄλλος τῆς γυναίκας, ἄλλος τῶν παιδιῶν κ.λ.π. , ὅταν λοιπόν στέκονται ὅπως πρέπει, στήν πρέπουσα τάξη τους καί δέν βγαίνουν ἔξω ἀπό τούς διορισμένους ἐκ τοῦ Θεοῦ νόμους, τότε καί ὁ πόλεμος πού ἔχουν νά κάμουν ἐναντίον τῶν δαιμόνων πρόκειται νά εὐτυχήσει καί νά κατευοδωθεῖ.  Δηλαδή, θά ἔχουν ἐπιτυχῆ ἔκβαση οἱ ἀγῶνες τους οἱ πνευματικοί. Ἐφ΄ ὦ ἐτάχθη ἕκαστος, ὅπου ὁ καθένας ἔχει ταχθεῖ, ἐκεῖ πρέπει νά στέκεται καί νά πολεμᾶ τόν ἐχθρό, τόν διάβολο, καί θά νικήσει ἐφόσον τηρεῖ τά προστάγματα, τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, τά ὁποῖα εἶναι ἀφενός μέν σέ σχέση μέ τόν Θεό, ἀφετέρου σέ σχέση μέ τόν συνάνθρωπο καί ἀφετέρου σέ σχέση μέ τόν ἑαυτό μας. Γι’ αὐτό καί ὅταν ἐξετάζουμε τόν ἑαυτό μας, τόν ἐξετάζουμε ὡς πρός τόν Θεό, ὡς πρός τόν πλησίον καί ὡς πρός τόν ἑαυτό μας. Ποιά εἶναι ἡ σχέση μας, πῶς συμπεριφερθήκαμε ἀπέναντι στόν Θεό, ἀπέναντι στόν πλησίον καί ἀπέναντι στόν ἑαυτό μας καί ἄν ἀκολουθήσαμε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί ἐκπληρώσαμε τά καθήκοντά μας, τίς ὑποχρεώσεις μας, τήν ἀγάπη μας ἀπέναντι στόν Θεό, ἐάν τηρήσαμε τά καθήκοντά μας καί τίς ὑποχρεώσεις μας ἀπέναντι στόν πλησίον καί μετά καί στόν ἑαυτό μας.

«Μή δίδετε τόπον τῷ διαβόλῳ» (Ἐφεσίους 4 ,27) Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκούστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Μή δίδετε τόπον τῷ διαβόλῳ»

(Ἐφεσίους 4 ,27) Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 14-01-2018

            «Μηδέ δίδοτε τόπον τῷ διαβόλῳ»[1], λέγει ὁ εἰκοστός ἕβδομος στίχος τοῦ τετάρτου κεφαλαίου τῆς πρός Ἐφεσίους ἐπιστολῆς, τήν ὁποία ἐξετάζουμε μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ. Νά μή δίδετε τόπο εἰς τόν διάβολο δηλαδή. Προηγουμένως μᾶς εἶπε ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος «ὀργίζεσθε καί μή ἁμαρτάνετε», στόν εἰκοστό ἕκτο στίχο, «ὁ ἥλιος μή ἐπιδυέτω ἐπί τῷ παροργισμῷ ὑμῶν»[2]. Νά μή δύει ὁ ἥλιος καί παραμένετε ἀσυμφιλίωτοι καί ὅταν ὀργίζεστε νά μήν ἁμαρτάνετε. Δηλαδή σύντομα, ἀμέσως νά καταπαύει αὐτή ἡ κίνηση τοῦ θυμικοῦ σας καί, ἄν ὀργίζεστε, νά ὀργίζεστε μόνο ἐναντίον τοῦ διαβόλου, ἐναντίον τῶν παθῶν σας καί ὅταν πρόκειται νά ὑπερασπιστεῖτε εἴτε τόν Θεό εἴτε τόν πλησίον πού ἀδικεῖται. Τόν Θεό ὅταν βλασφημεῖται καί τόν πλησίον ὅταν ἀδικεῖται, τότε πρέπει νά τόν ὑπερασπιζόμαστε. Νά ἀντιδροῦμε καί νά διαμαρτυρόμαστε γιά τήν βλασφημία κατά τοῦ Θεοῦ καί γιά τήν ἀδικία κατά τοῦ πλησίον.

            «Μηδέ δίδοτε τόπον τῷ διαβόλῳ»[3] λοιπόν. Καί λέει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης[4], τό νά πολεμοῦμε ὁ ἕνας τόν ἄλλον καί νά θυμώνουμε μεταξύ μας, αὐτό εἶναι πού δίνει τόπο στόν διάβολο. Τοῦ δίνει δηλαδή τό δικαίωμα νά παρεισφρήσει, νά μπεῖ μέσα σέ μᾶς καί ἀνάμεσά μας. Γιατί, ὅσο εἴμαστε ἑνωμένοι καί πεπυκνωμένοι -εἶναι μιά ὡραία λέξη, δηλαδή πυκνά, κοντά ὁ ἕνας στόν ἄλλον- ἑνωμένοι ὁ ἕνας μέ τόν ἄλλον διά τῆς ἀγάπης, δέν μπορεῖ ὁ διάβολος νά ἐμβάσει, νά βάλει ἀνάμεσά μας καμιά του ἐπιβουλή καί κακία, μέ τό νά μήν εὑρίσκει τόπο καί εἴσοδο. Εἶναι γνωστή ἡ πολύ ὡραία εἰκόνα τοῦ ἀββᾶ Δωροθέου, τοῦ κύκλου, στόν ὁποῖο εἶναι ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα, καί τοῦ κέντρου, τό ὁποῖο εἶναι ὁ Θεός. Ὅσο πιό κοντά πλησιάζουμε στό κέντρο, τόσο καί πυκνώνουμε μεταξύ μας, ἐρχόμαστε πλέον κοντά. Καί ὅταν πέσουμε στό κέντρο, ταυτιστοῦμε μέ τόν Χριστό, τότε ἑνωνόμαστε καί μεταξύ μας καί τότε δέν μπορεῖ νά μᾶς πειράξει ὁ διάβολος. Ὅσο ἀπομακρυνόμαστε ἀπό τό κέντρο, τόσο ἀραιώνουμε καί τόσο ὑπάρχουν μεταξύ μας κενά καί μπορεῖ ὁ διάβολος νά μπεῖ ἀνάμεσά μας, ἀλλά καί νά μᾶς ἐπηρεάσει, νά μπεῖ καί μέσα μας.

«Μή λυπεῖτε τό Πνεῦμα τό Ἅγιον» (Πρός Ἐφεσίους 4, 28-30) Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκούστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Μή λυπεῖτε τό Πνεῦμα τό Ἅγιον»

(Πρός Ἐφεσίους 4, 28-30) Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς

Ὁμιλία στίς 28-01-2018

            «Ὁ κλέπτων μηκέτι κλεπτέτω», λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολή του, στό 4^ο κεφάλαιο, 28^ο στίχο, καί συνεχίζει «μᾶλλον δέ κοπιάτω ἐργαζόμενος τό ἀγαθόν ταῖς χερσίν, ἵνα ἔχῃ μεταδιδόναι τῷ χρείαν ἔχοντι»[1]. Δηλαδή αὐτός πού κλέπτει, ἄς πάψει πλέον νά κλέβει. Ἀντίθετα, νά κοπιάζει ἐργαζόμενος τό ἀγαθό, τό καλό, μέ τά χέρια του, ἔτσι ὥστε νά ἔχει νά δίδει καί σ’ αὐτούς πού ἔχουν ἀνάγκη.

            Προηγουμένως, μᾶς εἶχε πεῖ ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος, «μή δίδοτε τόπον τῷ διαβόλῳ», νά μή δίνουμε τόπο στόν διάβολο. Αὐτό τό εἴχαμε ἑρμηνεύσει τήν προηγούμενη φορά καί τώρα εἰδικότερα προχωρεῖ σέ ὑποδείξεις, σέ ἐντολές, πού ἀφοροῦν τήν χριστιανική ζωή, πῶς μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά ζεῖ μέσα στόν Χριστό, μέσα στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησία, νά εἶναι κύτταρο τῆς Ἐκκλησίας.

            Ἑρμηνεύει ὁ Ἅγιος Νικόδημος[2] καί λέει, βλέπεις, ὤ ἀναγνώστα, ποία εἶναι τά μέλη τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, τοῦ κακοῦ ἀνθρώπου, τοῦ ἀνθρώπου τοῦ μή ἀναγεννημένου, ποιά εἶναι τά μέλη, τά μέρη, τά συστατικά; Ψεῦδος, θυμός, μνησικακία, κλεψία (κλοπή), γιά τά ὁποῖα εἶπε καί προηγουμένως ὁ Ἀπόστολος καί λέγει καί ἐδῶ. Δέν εἶπε δέ ἐκεῖνος πού κλέπτει, ἄς παιδεύεται, ἄς τιμωρεῖται δηλαδή, ἀλλά ἄς παύσει τό κακό, γιατί ἡ παιδεία καί ἡ τιμωρία τῶν κλεπτῶν, αὐτή εἶναι ἔργο τῶν ἐξωτερικῶν κριτῶν, εἶναι ἔργο τῆς Ἀστυνομίας, τοῦ Κράτους, τό δέ νά παύει ὁ κλέπτης ἀπό τήν κλεψία, αὐτό εἶναι ἔργο τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστός δέν θέλει ἁπλῶς νά τιμωρούμαστε, ἀλλά νά διορθωνόμαστε. Ἐνῶ τό Κράτος δέν τό ἐνδιαφέρει τόσο ἡ διόρθωση, ὅσο νά ἐπιβάλλει τήν ποινή καί μετά ἐγκαταλείπει τόν ἄνθρωπο.

            Ποῦ εἶναι τώρα, λέει ὁ Ἅγιος Νικόδημος, οἱ Ναβατιανοί, οἱ λεγόμενοι «Καθαροί», οἱ γεμάτοι ὄντες ἀπό κάθε ἀκαθαρσία, οἱ ὁποῖοι ἀναιροῦν τήν μετάνοια; Ἄς ἀκούσουν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀποπλύνει κάποιος τήν ἁμαρτία του; Ὄχι μόνο μέ τό νά κάμνει ἀποχήν αὐτῆς, ἀλλά καί μέ τό νά ἐργάζεται τό ἀγαθόν. Δέν εἶναι ἀρκετό τό νά σταματήσεις τό κακό, ἀλλά πρέπει καί νά κάνεις τό ἀντίθετο καλό. Γι’ αὐτό λέει στή συνέχεια, μᾶλλον δέ κοπιάτω ἐργαζόμενος τό ἀγαθόν ταῖς χερσίν. Ὄχι μόνο νά μήν κλέβεις, ἀλλά καί νά κάνεις τό καλό ἐργαζόμενος καί μάλιστα χειρωνακτικά, γιά νά ἔχεις νά δίδεις σ’ αὐτόν πού ἔχει ἀνάγκη. Δέν εἶναι ἀρκετό λοιπόν, νά ἀφήσει κάποιος τίς ἁμαρτίες, ἀλλά καί νά ἐργαστεῖ τίς ἀντίθετες ἀρετές. Αὐτό θέλει ὁ Θεός. Γι’ αὐτό λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐδῶ, ὁ κλέπτης πού ἔκλεπτε προηγουμένως καί ἔκαμε τήν κακία τῆς κλεψίας, τώρα ἄς κάμει τήν ἀρετή τῆς ἐλεημοσύνης. Ὄχι ἁπλῶς νά παύει νά παίρνει τά ξένα, ἀλλά νά ἀρχίσει νά δίδει καί στούς πτωχούς. Καί ὄχι ἁπλῶς ἄς κάμει αὐτήν, ἀλλά μέ κόπο καί μόχθο νά κάμει τήν ἐλεημοσύνη, δηλαδή μέ τέχνη καί ἐργόχειρο. Προσέξτε ἕνα ὡραῖο νόημα πού δέν τό συλλαμβάνει κανείς ἴσως μέ τήν πρώτη ἀνάγνωση.

-           Λέει ὁ Ἀπόστολος «νά ἐργάζεσαι τό ἀγαθόν ταῖς χερσίν». Γιά ποιόν σκοπό;

«Ἡ μνήμη τῶν ἁμαρτημάτων μας καί ἡ ἀποφυγή τῶν αἰτίων» Ἁγίου Νικοδήμου «Ἐξομολογητάριον», 'Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκούστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Ἡ μνήμη τῶν ἁμαρτημάτων μας καί ἡ ἀποφυγή τῶν αἰτίων» 

Ἁγίου Νικοδήμου «Ἐξομολογητάριον»

Ὁμιλία στίς 09-01-2018

            Καλή χρονιά καί εὐλογημένη ἀπό τόν Κύριο. Μετά ἀπό αὐτά πού εἴπαμε μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ γιά τήν ἐξομολόγηση τίς προηγούμενες φορές, σήμερα σκέφτηκα νά ποῦμε -μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ- τί θά κάνουμε μετά τήν ἐξομολόγηση. Γιατί παίρνουμε τή συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν μας, ἀλλά τό τελικό ζητούμενο εἶναι νά μήν ξανακάνουμε τίς ἁμαρτίες πού ἐξομολογηθήκαμε.

            Τό πρῶτο βέβαια πού πρέπει νά κάνουμε εἶναι νά δοξολογήσουμε καί νά εὐχαριστήσουμε τόν Θεό πού συγχώρεσε τίς ἁμαρτίες μας καί νά πάρουμε ἀπόφαση νά μήν τίς ξανακάνουμε, ἀκόμα κι ἄν χρειαστεῖ νά δώσουμε καί τή ζωή μας. Τέτοια ἀπόφαση πρέπει νά ἔχουμε καί αὐτό βεβαίως θά τό ἐκφράσουμε καί μέ μία προσευχή. Ἀφοῦ εὐχαριστήσουμε καί δοξολογήσουμε, θά παρακαλέσουμε τόν Θεό νά μᾶς βοηθήσει νά μήν ξαναπέσουμε στά ἴδια σφάλματα. Τό πρῶτο λοιπόν εἶναι αὐτό.

            Τό δεύτερο εἶναι νά προσέξουμε νά μήν ἔχουμε κάποια ὀλιγοπιστία ἤ ἀπιστία στό μυστήριο καί δεχτοῦμε κάποιον λογισμό ὅτι δῆθεν δέν συγχωρεθήκαμε. Πολλοί τό παθαίνουν αὐτό καί ἐξομολογοῦνται ξανά καί ξανά τήν ἴδια ἁμαρτία. Δέν θά πρέπει νά δεχτοῦμε τέτοιους λογισμούς. Ἐφόσον τά εἴπαμε, ζητήσαμε συγχώρεση, ὁ ἱερέας μᾶς διάβασε τή συγχωρητική εὐχή, εἴμαστε συγχωρημένοι. Ἀπό ’κεῖ καί μετά βεβαίως θά πρέπει νά προσέξουμε, νά πάρουμε τά μέτρα μας, γιά νά μήν ἐπαναλάβουμε τήν ἁμαρτία.

            Τό τρίτο πού πρέπει νά κάνουμε, εἶναι νά τηρήσουμε μέ χαρά τόν κανόνα πού μᾶς ἔβαλε ὁ πνευματικός μας καί νά ἀκολουθήσουμε ἀκριβῶς τίς συμβουλές του, ὅ,τι μᾶς εἶπε, ἔτσι ὥστε νά μήν ξαναπέσουμε στά ἴδια σφάλματα.

            Ἕνα τέταρτο εἶναι νά προσέξουμε νά τηρήσουμε τό ἀπόρρητο τῆς ἐξομολόγησης, τό ὁποῖο ἀπόρρητο ἰσχύει γιά τόν ἱερέα, ἀλλά ἰσχύει καί γιά τόν ἐξομολογούμενο. Δέν μπορεῖ ὁ ἱερέας νά ἀνακοινώσει αὐτά πού εἴπαμε στήν ἐξομολόγησή μας, ἀλλά καί ἐμεῖς δέν πρέπει νά κοινοποιοῦμε, νά λέμε στούς ἄλλους, αὐτά πού μᾶς ἔδωσε ὁ ἱερέας ὡς προσωπικές ὁδηγίες. Ἄλλο ἄν μᾶς πεῖ κάτι γενικό, ὅτι λ.χ. ἡ παραμονή τῶν Φώτων εἶναι νηστεία ἀλάδωτη. Αὐτό, μπορεῖ κάποια νά μήν τό ξέρει, νά σᾶς ρωτήσει, νά τό πεῖς ὅτι ἔτσι εἶναι. Ἀλλά κάτι προσωπικό δέν πρέπει νά τό λέμε, γιατί εἶναι ἕνα φάρμακο πού τό δίνει ὁ πνευματικός σέ μᾶς καί δέν εἴμαστε βέβαιοι, ἄν αὐτό τό φάρμακο λειτουργήσει θεραπευτικά καί γιά τόν ἄλλον. Ὅπως στόν γιατρό πού πηγαίνουμε. Δίνει φάρμακο γιά μᾶς. Δέν ἐπιτρέπεται αὐτό τό φάρμακο πού μᾶς ἔδωσε νά τό δώσουμε καί σέ κάποιον ἄλλο, ἀκόμα κι ἄν μᾶς φαίνεται ὅτι ἔχει παρόμοια ἀρρώστια μέ τή δική μας. Μπορεῖ στόν ἄλλο νά ἐνεργήσει βλαπτικά, γιατί ὁ ὀργανισμός του εἶναι διαφορετικός ἀπό τόν δικό μας. Ἔτσι καί ἡ ψυχή τοῦ καθενός εἶναι διαφορετική καί γιά τόν καθένα χρειάζεται καί ἄλλο φάρμακο.

            Ἕνα ἄλλο πού πρέπει νά προσέξουμε εἶναι νά μήν ξεχαστοῦμε καί ἀφήσουμε γιά πολύ χρόνο τήν ἑπόμενη ἐξομολόγηση. Πολύ βοηθάει, στό νά μήν πέσουμε στά ἁμαρτήματα τά ἴδια, ἡ συχνή ἐξομολόγηση. Ὅπως ἕνα φυτό πού τό μεταφυτεύεις δέν κάνει καρπούς, ἔτσι καί ἡ ἁμαρτία πού τήν ξεριζώνεις καί πάει νά ξαναφυτρώσει καί πάλι τήν ξεριζώνεις καί πάει πάλι νά ξαναφυτρώσει... Ὅσο πιό συχνά τό κάνεις αὐτό, στό τέλος θά νεκρωθεῖ ἡ ἁμαρτία πού σέ ταλαιπωρεῖ καί τό πάθος. Ἄν τό ἀφήνεις γιά πολύ καιρό ὅμως ἀνεξομολόγητο, αὐτό πετάει βαθιές ρίζες καί δυσκολότερα μετά ἐξολοθρεύεται.

«Ἡ ἀναγκαιότητα τῆς ὑπακοῆς» Εὐεργετινός Τόμ. Α΄- Ὑπόθ. ΙΘ΄.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Ἡ ἀναγκαιότητα τῆς ὑπακοῆς»

Εὐεργετινός Τόμ. Α΄- Ὑπόθ. ΙΘ΄

Ὁμιλία στίς 24-01-2018

            Συνεχίζουμε σήμερα, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, τίς ὁμιλίες μας στή νέα χρονιά. Σήμερα εἶναι ἡ 19^η Ὑπόθεσις ἀπό τό βιβλίο τοῦ Εὐεργετινοῦ, ἡ ὁποία ἔχει τόν ἑξῆς τίτλο: «Περί τοῦ ὅτι εἶναι ἀναγκαία ἡ ὑποταγή. Ποιά ὠφέλεια προέρχεται ἀπό αὐτή καί πῶς τήν κατορθώνει ὁ ἄνθρωπος»[1]. Θά πεῖτε, σήμερα ὁ ἄνθρωπος ἔχει μάθει νά ἀκούει γιά ἐλευθερία καί ὄχι γιά ὑποταγή. Βέβαια ἡ ἐλευθερία ἡ ἀληθινή ἔρχεται ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅπως μᾶς λέει πάλι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ «οὗ τό Πνεῦμα Κυρίου, ἐλευθερία»[2]. Ἐκεῖ πού εἶναι τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, ἐκεῖ εἶναι καί ἡ ἀληθινή ἐλευθερία. Καί βλέπουμε ἀπό τήν ἱστορία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, τήν ἱστορία τῶν Ἑβραίων, ὅτι ὅταν οἱ Ἑβραῖοι ἔχαναν τήν ἐν Χριστῷ, τήν ἐν Θεῷ, τήν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, τήν ἐλευθερία δηλαδή πού ἔρχεται μέσα ἀπό τήν καταπάτηση, τήν κατανίκηση τῶν παθῶν, τότε σκλαβωνόντουσαν καί σέ βάρβαρους λαούς εἰδωλολατρικούς. Ὅταν μετανοοῦσαν, τότε ἀπήλαυναν τήν ἐλευθερία τήν ἐθνική, ἀφοῦ προηγουμένως εἶχαν τήν ἐλευθερία τήν ἠθική, τήν ἐλευθερία ἀπό τήν ἁμαρτία. Τήν ὀρθόδοξη πίστη, τήν ἐλευθερία ἀπό τήν πλάνη, ἀπό τά εἴδωλα καί ἀπό τήν εἰδωλολατρία.

            Σήμερα βλέπουμε, καί εἶναι ἐπίκαιρο τό θέμα βέβαια τώρα μέ τή Μακεδονία, ὅτι κινδυνεύουμε πάλι νά σκλαβωθοῦμε. Καί ὄχι μόνο νά χάσουμε ἐδάφη, τή Μακεδονία μας καί ὄχι μόνο.. οἱ Τοῦρκοι ἀπειλοῦνε ἐξ ἀνατολῶν, οἱ Ἀλβανοί θέλουν κι αὐτοί νά ἐπεκταθοῦν στήν Ἤπειρο, τή Θράκη μας ἐπίσης τήν ἀπειλοῦν.. ἄλλοι μάλιστα μιλᾶνε γιά αὐτονομία τῆς Κρήτης.. Ἔχουμε δηλαδή κινδύνους ἀπό παντοῦ, ἐθνικούς κινδύνους, καί τελικά κινδυνεύει νά μήν ὑπάρχει ἡ Ἑλλάδα ὡς κράτος. Θά πεῖτε, πρέπει νά ἀντιδράσουμε. Φυσικά πρέπει, καί νά ὑπερασπιστοῦμε τά δίκαια τῆς πατρίδας μας, ἀλλά ὄχι μέ τρόπο πού δέν θέλει ὁ Θεός. Ὁ ἀληθινός τρόπος, ἡ ἀληθινή ὑπεράσπιση εἶναι αὐτό πού ὑπαινιχθήκαμε, δηλαδή ἡ ἀπόκτηση τῆς ἐν Χριστῷ, τῆς ἐν Θεῷ, τῆς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἐλευθερίας. Καί τότε ὁ Θεός χαρίζει -γιατί ὁ Θεός εἶναι πού τά ρυθμίζει ὅλα- καί τήν ἐθνική ἐλευθερία, ἐφόσον κρίνει ὅτι αὐτό εἶναι γιά τό καλό μας.

            Κι ἄν σήμερα φωνάζουμε γιά τή Μακεδονία, καί καλά κάνουμε καί φωνάζουμε, θά πρέπει ὅμως νά ξεκαθαρίσουμε μέσα μας ὅτι τό πρώτιστο δέν εἶναι τά χωράφια, δέν εἶναι ὁ χῶρος δηλαδή, δέν εἶναι τό ἔδαφος. Τό πρῶτο εἶναι τό ὅτι ἡ πατρίδα μας ὡς χῶρος φυλάει τήν Ὀρθοδοξία. Μέ ποιά ἔννοια; Φιλοξενεῖ πιό σωστά. Γιά νά μήν ποῦμε φιλοξενεῖται, γιατί ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι πάνω ἀπ’ τήν Ἑλλάδα, ἀλλά δίνει ἔτσι μία προστασία ἀνθρώπινη καί μία ἄνεση σέ μᾶς νά ἔχουμε ἡσύχιο βίο καί ἐν ἡσύχῳ βίῳ νά λατρεύουμε τόν Θεό. Γιά σκεφτεῖτε νά ἔχουμε μία Τουρκοκρατία, μία κυριαρχία ξένων ἐδῶ πέρα, οἱ ὁποῖοι θά μᾶς ἐμποδίζουν νά κάνουμε Θεία Λειτουργία καθημερινά, νά λατρεύουμε τόν Θεό, νά κοινωνοῦμε, νά κάνουμε τόν σταυρό μας.. καί νά εἴμαστε ὑπό διωγμό ὅταν τά κάνουμε αὐτά, πόσο πιό δύσκολα θά εἶναι τά πράγματα.. Λέει ἡ Ἁγία Γραφή «ἐλασσονοῦσι ἔθνη ἁμαρτίαι»[3]. Τά ἔθνη τά ἐλαττώνουν, τά λιγοστεύουν, τά μικραίνουν καί τά ἐξαλείφουν τελικά οἱ ἁμαρτίες. Ἑπομένως, τήν ἱστορία θά πρέπει νά τή δοῦμε στήν ἀληθινή της βάση.

«Οἱ ταπεινόφρονες διδάσκονται καί ἀπό τούς τυχόντες» (Εὐεργετινός τόμ. Α΄- ὑπόθ. ΛΗ΄), Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Οἱ ταπεινόφρονες διδάσκονται καί ἀπό τούς τυχόντες»

(Εὐεργετινός τόμ. Α΄- ὑπόθ. ΛΗ΄)

Ὁμιλία στίς 10-7-2018

            Μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, θά ποῦμε τή συνέχεια τῶν μαθημάτων μας πού κάνουμε ἀπό τόν Εὐεργετινό. Εἴμαστε στήν Ὑπόθεση 38^η, ἡ ὁποία μᾶς λέει ὅτι μποροῦμε, ἐάν προσέχουμε τόν ἑαυτό μας καί ἔχουμε πίστη στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, νά διδασκόμαστε καί ἀπό ἁπλούς ἀνθρώπους. Λέει ἡ Ὑπόθεση αὐτή τά ἑξῆς, ἔχει τόν ἑξῆς τίτλο: «Πολλές φορές ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ μᾶς διδάσκει αὐτά πού πρέπει μέσω ἁπλῶν καί ἀγνώστων ἀνθρώπων καί ὅτι οἱ ταπεινόφρονες καταδέχονται νά διδάσκονται καί ἀπό τούς τυχόντες»[1]. Αὐτοί πού ἔχουνε ταπεινό φρόνημα, μποροῦν νά διδάσκονται καί ἀπό τούς τυχόντες. Καί ἀπό ἕνα μικρό παιδί ἀκόμα μποροῦμε νά παίρνουμε διδασκαλίες. Καί ὅλα τά ἀξιοποιεῖ ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ καί διδάσκεται ἀπ’ ὅλα.

            Θά ποῦμε μερικά περιστατικά. Ὁ Μέγας Ἐφραίμ -ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος- ἠσχολεῖτο συνεχῶς μέ τή σκέψη τοῦ Θεοῦ καί ἐθεωροῦσε -ἔβλεπε δηλαδή- συνεχῶς μέ τόν νοῦ του τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Ξέρουμε ὅλοι τή Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας, ἡ ὁποία θά γίνει ὅταν Ἐκεῖνος θά ἀποφασίσει. Κανένας δέν γνωρίζει πότε θά ξανάρθει ὁ Κύριος, ὅμως θά ’ρθεῖ ὁπωσδήποτε καί ὀφείλουμε ὅλοι οἱ χριστιανοί νά σκεφτόμαστε ὅτι ὁ Κύριος θά ξανάρθει καί θά μᾶς κρίνει ὅλους. Γι΄ αὐτό πρέπει νά ἔχουμε τόν φόβο τοῦ Θεοῦ καί νά μή νομίζουμε ὅτι δέ μᾶς βλέπει τώρα ὁ Θεός. Ὁ Θεός βλέπει τούς πάντες καί τά πάντα. Γι’ αὐτό πρέπει ὅ,τι κάνουμε νά τό κάνουμε μέ φόβο Θεοῦ καί μέ τήν αἴσθηση ὅτι μᾶς βλέπει ὁ Θεός καί δέν μποροῦμε νά κρυφτοῦμε. Ἀπό ἀνθρώπους ἴσως καταφέρουμε νά κρυφτοῦμε καί νά κάνουμε πράγματα χωρίς νά μᾶς καταλάβουν ἤ ἀκόμα καί νά κοροϊδέψουμε ἀνθρώπους. Ἀλλά τόν Θεό δέν μποροῦμε νά Τόν ἀποφύγουμε οὔτε νά ποῦμε ὅτι θά κρυφτοῦμε ἀπό τόν Θεό. Οὔτε φυσικά μποροῦμε νά ἐξαπατήσουμε, νά ξεγελάσουμε τόν Θεό.

            Αὐτό λοιπόν ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ τό σκεφτόταν συνεχῶς, ὅτι θά γίνει ἡ κρίση, ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου καί γι’ αὐτό συνεχῶς πενθοῦσε, στενοχωριόταν, λυπότανε μέ τήν καλή ἔννοια, γιατί συναισθανότανε τίς ἁμαρτίες του καί ζοῦσε σύμφωνα μέ τόν Ψαλμωδό, στήν ἔρημο σάν νά ἦταν ἕνας φυγάς γιά νά ἀποφύγει τούς θορύβους καί τίς τρικυμίες τῆς ζωῆς.

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ (5 ΝΕΑ PDF)

Απομαγνητοφωνημένες Ομιλίες - Αρχιμ. π.Σάββα Αγιορείτου

Κατεβάστε δωρεάν τις σειρές ομιλιών σε 18 αρχεία pdf 

στον παρακάτω σύνδεσμο,κάνοντας δεξί κλίκ και αποθήκευση:

http://www.hristospanagia.gr/wp-content/uploads/2019/01/20-PDF-ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ-ΟΜΙΛΙΕΣ-π.ΣΑΒΒΑ-ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ.zip

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ (ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ) : Για τον Κύριο Ιησού Χριστό, την ορθόδοξη Εκκλησία, και την Υπεραγία Θεοτόκο.

«Ἡ Ἔξοδος τῆς Ψυχῆς ἀπό τό σῶμα» Εὐεργετινός, Τόμος 1, Ὑπόθεση Ι΄,Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκούστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Ἡ Ἔξοδος τῆς Ψυχῆς ἀπό τό σῶμα»

Εὐεργετινός, Τόμος 1, Ὑπόθεση Ι΄

Ὁμιλία στίς 23-9-2017

Μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, εἴμαστε στήν δεκάτη ὑπόθεση τοῦ Εὐεργετινοῦ πού ἔχει τίτλο: «Ἡ ψυχή μετά τήν ἔξοδό της ἀπό τό σῶμα δέχεται φοβερή ἐξέταση στόν ἀέρα, ἀπό τά πονηρά πνεύματα πού τήν συναντοῦν καί τῆς ἐμποδίζουν τήν ἄνοδο»¹. Ἑπομένως τό θέμα μας εἶναι τί συμβαίνει κατά τόν θάνατο, κατά τήν φρικτή ὥρα τοῦ θανάτου, κατά τήν ἔξοδο τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα. Αὐτό εἶναι ὁ θάνατος. Δέν εἶναι μία ἐξαφάνιση, ἀλλά ὁ χωρισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα. Ὁ ἄνθρωπος, ὅπως λένε οἱ Πατέρες, εἶναι τό συναμφότερο, δηλαδή εἶναι ψυχή καί σῶμα. Σκέτη ἡ ψυχή δέν εἶναι ἄνθρωπος οὔτε σκέτο τό σῶμα, ἀλλά μαζί.

«Στόν βίο τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου: Κάποτε ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἑτοιμαζόταν νά φάει κατά τήν κανονισμένη ὤρα. Σύμφωνα, λοιπόν, πρός τή συνήθεια σηκώθηκε γιά νά προσευχηθεῖ. Ἦταν τότε ἡ ἐνάτη ὥρα». Ἔκανε τήν ἐνάτη, ὅπως συνηθίζεται στά Μοναστήρια καί μάλιστα τίς ἡμέρες τῆς νηστείας. Δηλαδή ἔτρωγε στίς τρεῖς ἡ ὥρα τό μεσημέρι. «Ἐκείνη ὅμως ἀκριβῶς τή στιγμή αἰσθάνθηκε τόν ἑαυτό του νά ἔχει ἁρπαγεῖ νοερῶς», δηλαδή ὁ νοῦς του εἶχε ἁρπαχτεῖ. «Τό δέ παράδοξο ἦταν αὐτό: καθώς στεκόταν, ἔβλεπε τόν ἑαυτό του, σάν νά εἶχε βγεῖ ἀπό τό σῶμα καί νά ὁδηγεῖται ἡ ψυχή του ἀπό μερικούς στόν ἀέρα. Ἔπειτα βλέπει μερικούς ἀσχημοπρόσωπους καί φοβερούς νά στέκουν μπροστά του στόν ἀέρα καί νά θέλουν νά τόν ἐμποδίσουν, γιά νά μήν πέρασει»². Εἶναι τά πονηρά πνεύματα, τά ὁποῖα ὑπάρχουν στόν ἀέρα. Ὅταν ἐξέπεσαν καί ἀπό ἄγγελοι ἔγιναν δαίμονες, ἔπεσαν στή γῆ, καί ἔχουμε τά πνεύματα αὐτά τά πονηρά, τά ὁποῖα κυκλοφοροῦν στή γῆ καί στόν ἀέρα.

«Οἱ ὁδηγοί τῆς ψυχῆς του τότε», οἱ Ἄγγελοι, «ἄρχισαν νά φιλονικοῦν μέ τούς φοβερούς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν λογαριασμό, μήπως ἡ ψυχή πού συνόδευαν, ἦταν ὑπεύθυνη ἀπέναντί τους γιά κάποιο χρέος»³. Εἶναι τά λεγόμενα τελώνια, τά ὁποῖα εἶναι πραγματικότητα. Κάποιοι δέν τά θεωροῦν πραγματικά, καί τήν διδασκαλία αὐτή περί τελωνίων τήν ὀνομάζουν μύθο. Ἀλλά νά πού δέν εἶναι καθόλου μύθος καί τό βλέπουμε μέσα στούς βίους τῶν Ἁγίων, καί μάλιστα ἐδῶ στόν βίο τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου.

«Ἀληθινές ἐμπειρίες Παραδείσου καί κολάσεως» (π. Σεραφείμ Ρόουζ),Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Ἀληθινές ἐμπειρίες Παραδείσου καί κολάσεως»

(π. Σεραφείμ Ρόουζ)

Ὁμιλία στίς 11-11-2017

Τό θέμα μας σήμερα, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἔχει τόν τίτλο «Ἐμπειρίες Παραδείσου» καί σκέφτηκα νά ποῦμε μερικά λόγια γιά τό ποῦ εἶναι αὐτός ὁ Παράδεισος, τόν ὁποῖο πολλοί ἀναφέρουν ὅτι εἶδαν καί ὅτι ἐπισκέφτηκαν. Διαβάζουμε καί στούς βίους τῶν Ἁγίων τέτοιες ἐμπειρίες. Λόγου χάρη, στόν βίο τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα τοῦ διά Χριστόν σαλοῦ καταγράφεται μία πολύ ἐντυπωσιακή ἐπίσκεψη τοῦ Ἁγίου στόν Παράδεισο.

- Ἄραγε ποῦ εἶναι αὐτός ὁ Παράδεισος, στόν ὁποῖο πήγανε ὅλοι οἱ Ἅγιοι καί ὅσοι μαρτυροῦν γι’ αὐτόν;

Ὅπως γνωρίζουμε καί ἔχουμε πεῖ μέχρι τώρα, ὑπάρχουν πάρα πολλές ἀναφορές στούς Ἁγίους, στά κείμενα τῶν Ἁγίων Πατέρων, στούς βίους τῶν Ἁγίων, πού μᾶς διδάσκουν ὅτι «ἡ ψυχή» μετά τόν χωρισμό ἀπό τό σῶμα, καί αὐτό εἶναι ὁ θάνατος, «εἰσέρχεται ἀμέσως στόν ὑπο-οὐράνιο», σ’ αὐτόν πού εἶναι κάτω ἀπό τόν οὐρανό, «ἐναέριο κόσμο» καί προχωράει μέσα σ’ αὐτόν τόν ἀέρα, μέσα στήν ἀτμόσφαιρα δηλαδή. Ὑπάρχουν πολλές τέτοιες μαρτυρίες, καί μάλιστα μᾶς λένε γι’ αὐτό τό θέμα ὄχι μόνο πιστοί, ἀλλά καί ἄπιστοι, καί ἄσχετοι, καί ἀπό ἄλλες θρησκεῖες, καί μᾶς διευκρινίζουν ὅτι ἔχουν συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ τους αὐτοί ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Ἐνῶ ἔχουν ἀφήσει τό σῶμα τους, μέ τήν ψυχή τους ὅμως ἔχουν αὐτή, ὅπως τήν λέμε, τήν αὐτοσυνειδησία καί συνεχίζουν νά εἶναι ὅπως ἐδῶ στήν γῆ, ὅπως ἐδῶ καί ἐμεῖς ξέρουμε ὅτι εἴμαστε αὐτοί πού εἴμαστε. Ἐγώ εἶμαι ὁ τάδε, ἐσεῖς εἶστε οἱ τάδε κ.λ.π. Κρατοῦμε αὐτή τήν αὐτοσυνειδησία καί μετά τόν χωρισμό ἀπό τό σῶμα καί ὅπως μᾶς λένε οἱ διάφορες ἐμπειρίες, προχωρώντας ἡ ψυχή μέσα σ’ αὐτόν τόν ἐναέριο κόσμο συναντιέται μέ τά τελώνια, δηλαδή μέ δαίμονες, μέ πονηρά πνεύματα, τά ὁποῖα σάν τούς τελῶνες ἐξετάζουν τήν ψυχή. Τήν σταματοῦν, τήν κατηγοροῦν καί ἄν ἔχει ὑποπέσει στά ἀντίστοιχα ἁμαρτήματα, στά ὁποῖα τήν ἐξετάζουν, τήν παίρνουν, τήν ἁρπάζουν τήν ψυχή αὐτή τά τελώνια, οἱ δαίμονες δηλαδή, εἰς τόν Ἅδη, εἰς τήν κόλαση. Γίνεται δηλαδή μία πρώτη, ὅπως λέμε, «Μερική Κρίση».

«Γιατί σκοτίζεται ἡ διάνοιά μας» (Ἐφ. 4,18-19) Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

«Γιατί σκοτίζεται ἡ διάνοιά μας» (Ἐφ. 4,18-19)

Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς

Ὁμιλία στίς 17-12-2017

«Οἵτινες, ἀπηλγηκότες, ἑαυτούς παρέδωκαν τῇ ἀσελγείᾳ»¹, λέει στόν 19^ο στίχο. Μιλάει γιά τούς εἰδωλάτρες καί τούς ἁμαρτωλούς. Στόν προηγούμενο στίχο λέγει, ἀναφερόμενος σ’ αὐτούς πάλι, «ἐσκοτισμένοι τῇ διανοίᾳ». Καί στόν πρό προηγούμενο πού εἴχαμε δεῖ τήν περασμένη φορά, μᾶς μιλάει γιά «τά ἔθνη τά ὁποῖα περιπατοῦν ἐν ματαιότητι τοῦ νοός αὐτῶν». Αὐτό τό εἴχαμε ἀναλύσει τότε. Ὁπότε ὁ 18^ος καί ὁ 19^ος εἶναι συνέχεια αὐτοῦ τοῦ στίχου. Μᾶς λέει δηλαδή ὁ Ἀπόστολος στήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολή του, ξαναθυμίζω τόν 17^ο στίχο, «αὐτό σᾶς λέω καί μαρτύρομαι ἐν Κυρίῳ, μηκέτι ὑμᾶς περιπατεῖν καθώς καί τά λοιπά ἔθνη περιπατεῖ ἐν ματαιότητι τοῦ νοός αὐτῶν»², ὅτι δέν πρέπει ἐμεῖς οἱ χριστιανοί πού βαφτιστήκαμε, πού μπήκαμε μέσα στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, νά ζοῦμε ὅπως καί τά ὑπόλοιπα ἔθνη ἐν ματαιότητι τοῦ νοός ἡμῶν, μέσα στή ματαιότητα τοῦ νοός μας, στή ματαιότητα τῶν σκέψεων, τῶν ἐπιθυμιῶν καί ἐνεργώντας σύμφωνα μέ αὐτές, νά ζοῦμε θά λέγαμε λαϊκά «τσάμπα», μέσα στή ματαιότητα, σέ μιά ζωή, ἡ ὁποία δέν ὁδηγεῖ στήν αἰώνια ζωή. Τά ἔθνη λοιπόν, εἶναι αὐτά πού πορεύονται ἐν ματαιότητι τοῦ νοός αὐτῶν. Καί ὅταν λέει ἔθνη ἡ Ἁγία Γραφή, ἐννοεῖ τούς εἰδωλολάτρες. Καί λέει στόν 18^ο στίχο, αὐτά τά ἔθνη εἶναι «ἐσκοτισμένοι τῇ διανοίᾳ ὄντες ἀπηλλοτριωμένοι τῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ διά τήν ἄγνοιαν τήν οὖσαν ἐν αὐτοῖς διά τήν πώρωσιν τῆς καρδίας αὐτῶν». Τί σημαίνει τώρα αὐτός ὁ στίχος; Τά ἔθνη, τά ὁποῖα ζοῦνε μάταια, ἔχουν σκοτισμένη τή διάνοια. Οἱ ἄνθρωποι δηλαδή οἱ εἰδωλολάτρες ἔχουν σκοτισμένη τή διάνοια, τή σκέψη, καί «ἀπηλλοτριωμένοι τῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ», εἶναι ἀποξενωμένοι τῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ.

Λέγει καί ὁ Ἅγιος Νικόδημος, τό μέν φῶς τόσο τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ ὅσο καί τῆς ἐναρέτου ζωῆς ἔλαμπε εἰς τόν κόσμον διά κτίσεως καί τοῦ φυσικοῦ νόμου. Δηλαδή ἡ κτίσις, ἀλλά καί ὁ φυσικός νόμος πού ἔχει βάλει ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο, ἡ συνείδηση τοῦ ἀνθρώπου, αὐτά ἔδιναν στούς ἀνθρώπους τήν θεογνωσία καί τούς ὁδηγοῦσαν στήν ἐνάρετη ζωή. Ὅμως τί ἔγινε μετά; Τά ἔθνη, οἱ ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι δέν εἶχαν διάθεση καλή, μέ τή βούλησή τους, σκότισαν τόν ἑαυτό τους, διατί ἔκαναν ἀσθενές τό διορατικό ὄμμα τῆς ψυχῆς. Πῶς;

Ἡ ἀκρόαση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ ὡς τρόπος λήψης τῆς Θείας Χάρης,Προκατήχηση 4ο Μέρος Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου 5η Ὁμιλία, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκούστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:Προκατήχηση 4ο Μέρος

Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου

5η Ὁμιλία στίς 05-02-2011

Ψάλλαμε αὐτό τό ἀπολυτίκιο, τό ὁποῖο εἶναι τό ἀπολυτίκιο τῆς γιορτῆς τῆς Ὑπαπαντῆς, τῆς μεγάλης Δεσποτικῆς καί Θεομητορικῆς γιορτῆς πού γιορτάσαμε τήν ἑβδομάδα πού πέρασε. Κυριακή εἶναι ἡ πρώτη μέρα τῆς ἑβδομάδος. Εἶναι λάθος πού λένε τήν Δευτέρα καλή ἑβδομάδα, τήν Κυριακή πρέπει νά λέμε καλή ἑβδομάδα. Ἡ πρώτη ἡμέρα καί ἡ ὄγδοη εἶναι ἡ ἡμέρα Κυρίου, ἡ Κυριακή. Καί τήν ἑβδομάδα πού πέρασε εἴχαμε τή μεγάλη αὐτή γιορτή, ἡ ὁποία δυστυχῶς περνάει ἀπαρατήρητη καί ἄγνωστη, ἡ ἡμέρα τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου, δηλαδή τῆς προϋπάντησης τοῦ Χριστοῦ μας ὡς τεσσαρακονθήμερου βρέφους ἀπό τόν Ἅγιο Συμεών τόν Θεοδόχο. Γι’ αὐτόν τόν Ἅγιο δέν μᾶς λέει ἡ Ἁγία Γραφή ἄν ἦταν ἱερέας ἤ ὄχι, ἀλλά μᾶς λέει πώς «ἦταν δίκαιος, εὐλαβής καί προσδεχόμενος τήν παράκληση τοῦ Ἰσραήλ»¹, δηλαδή περίμενε τήν φανέρωση τῆς σωτηρίας καί τοῦ Σωτῆρος, τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία θά ἦταν παράκληση, παρηγοριά δηλαδή, γιά ὅλους τούς Ἑβραίους καί ὄχι μόνο γιά τούς κατά σάρκα ἀλλά καί τούς κατά πνεῦμα ἀπογόνους τοῦ Ἀβραάμ, πού εἴμαστε ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί μέχρι σήμερα καί μέχρι τῆς συντελείας τῶν αἰώνων.

Εἶναι μία γιορτή πού μᾶς διδάσκει πάρα πολλά πράγματα. Μᾶς διδάσκει τήν ταπείνωση, γιατί ὁ Χριστός μας, ὁ Νομοδότης καί Νομοθέτης, γίνεται ὑποτακτικός, ταπεινός ἐκτελεστής τοῦ νόμου, ὑπακούει στόν νόμο καί γίνεται κατά πάντα τέλειος στήν ὑπακοή διορθώνοντας τό λάθος τοῦ Ἀδάμ, ὁ ὁποῖος διά τῆς παρακοῆς βγῆκε ἀπό τόν Παράδεισο. Ὁ Χριστός μας διά τῆς ὑπακοῆς διορθώνει τό λάθος τοῦ Ἀδάμ καί μᾶς εἰσάγει ὅλους πλέον πάλι στόν Παράδεισο, ἐφόσον κι ἐμεῖς ἑνωνόμαστε μαζί Του, ταυτιζόμαστε μέ τό πνεῦμα Του καί τηροῦμε τό θέλημά Του καί τίς ἐντολές Του.

Ἡ μετά θάνατον ζωή (Ἁγ. Ἰωάννου Μαξίμοβιτς), Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκούστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:

Ἡ μετά θάνατον ζωή (Ἁγ. Ἰωάννου Μαξίμοβιτς)

Ὁμιλία στίς 2-11-2017

Μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τίς εὐχές τῆς Παναγίας μας σκέφτηκα νά ποῦμε τί διδάσκει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γιά τή ζωή μετά τόν θάνατο. Δέν μποροῦμε νά τά ποῦμε βέβαια ὅλα, ἀλλά τί συμβαίνει τίς πρῶτες ἡμέρες, τή στιγμή πού ὁ ἄνθρωπος πεθαίνει, γιατί πολλοί λένε:

- Ποῦ ξέρουμε τί συμβαίνει; Δέν ξέρουμε… Γύρισε κανένας ἀπ’ τόν ἄλλο κόσμο νά μᾶς πεῖ; Καί δέν ξέρουμε κι ἄν ὑπάρχει ἄλλος κόσμος...

Ὑπάρχουν οἱ λεγόμενοι «θνητοψυχίτες», οἱ ὁποῖοι λένε ὅτι ἡ ψυχή πεθαίνει, δηλαδή ἐξαφανίζεται. Ἀλλά αὐτό φυσικά εἶναι ἐσφαλμένο, δέν εἶναι ἀληθές. Ἡ ψυχή εἶναι κτίσμα, εἶναι πλάσμα τοῦ Θεοῦ καί θά ἔπρεπε νά ἔχει ἕνα τέλος. Ὅπως ὅλα ὅσα ἔχουν ἀρχή, ἔχουν καί ἕνα τέλος. Ἀλλά ὁ Θεός θέλησε, ἔτσι μᾶς λέει ἡ Ὀρθόδοξη πίστη καί διδασκαλία, ἡ ψυχή νά μήν ἔχει τέλος. Ἔχει ἀρχή. Δέν εἶναι σωστό αὐτό πού λένε κάποιοι ὅτι προϋπάρχουν οἱ ψυχές καί ὑπάρχει κάτι σάν μία δεξαμενή καί ἀπ’ αὐτή τήν δεξαμενή, ἄς ποῦμε, ἕνα σῶμα παίρνει μία ψυχή καί δημιουργεῖται ὁ ἄνθρωπος. Αὐτή τήν διδασκαλία τήν εἴχανε καί οἱ ἀρχαῖοι. Ὁ Πλάτωνας λ.χ. πίστευε στήν προΰπαρξη τῶν ψυχῶν. Ἀλλά καί αὐτή ἡ διδασκαλία εἶναι ἐσφαλμένη. Δέν ὑπάρχει προΰπαρξη, ἡ ψυχή δημιουργεῖται ἀπό τόν Θεό ἀμέσως μετά τή σύλληψη. Μέ τό πού γίνεται ἡ ἕνωση τῶν δύο κυττάρων, τοῦ σπερματοζωαρίου καί τοῦ ὠαρίου, δημιουργεῖται - δίνεται καί ἀπό τόν Θεό ἡ ψυχή, καί ἀπαρτίζεται ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἔχει δύο στοιχεῖα, τήν ψυχή καί τό σῶμα. Καί τά δύο εἶναι κτιστά. Οὔτε εἶναι σωστό αὐτό πού λένε κάποιοι ὅτι ἡ ψυχή εἶναι κομμάτι τοῦ Θεοῦ, σάν ὁ Θεός δηλαδή νά μᾶς ἔχει βάλει κάτι ἀπό τήν οὐσία Του. Ἄν εἴχαμε τήν οὐσία τοῦ Θεοῦ, ἔστω ἕνα κομμάτι τῆς οὐσίας, θά εἴμαστε θεοί κατ’ οὐσίαν. Δέν εἶναι σωστό οὔτε αὐτό. Ὁ Θεός εἶναι ἕνας, ὁ Τριαδικός Θεός καί ἐμεῖς, σύμφωνα μέ τή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, καλούμαστε νά μοιάσουμε στόν Θεό καί νά γίνουμε θεοί ὄχι κατ’ οὐσία ἀλλά κατά χάρη, ὅπως λέμε. Δηλαδή κατ’ ἐνέργεια.

«Τί εἶναι ἡ Ταπεινοφροσύνη καί πῶς κατορθώνεται» (Πρός Ἐφεσίους, Κεφ. 4, στίχος 2), Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

'Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Τί εἶναι ἡ Ταπεινοφροσύνη καί πῶς κατορθώνεται»

(Πρός Ἐφεσίους, Κεφ. 4, στίχος 2), Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς

Ὁμιλία στίς 8-10-2017

«Μετά πάσης ταπεινοφροσύνης καί πρᾳότητος, μετά μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ»¹. Αὐτό λέγει ὁ δεύτερος στίχος τοῦ τετάρτου κεφαλαίου τῆς πρός Ἐφεσίους ἐπιστολῆς. Στόν πρῶτο στίχο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἔλεγε «Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς ἐγώ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε»². Σας παρακαλῶ ἐγώ πού εἶμαι φυλακισμένος  γιά τό ὄνομα τοῦ Κυρίου,νά πορευθεῖτε καί νά ζήσετε μέ τρόπο ἄξιο τῆς ὑψηλῆς κλήσεως πού σᾶς ἔκανε ὁ Θεός, πού εἶναι νά ὁμοιωθεῖτε μέ τόν Θεό. Καί αὐτό θά τό κατορθώσετε «μετά πάσης ταπεινοφροσύνης», ἀγωνιζόμενοι μέ κάθε ταπεινοφροσύνη καί πραότητα, μέ μακροθυμία «ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ».

Σήμερα σκέφτηκα, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, νά ποῦμε γιά αὐτή τήν πρώτη φράση, τήν πρώτη λέξη, τήν ταπεινοφροσύνη, τήν πρώτη αὐτή προτροπή τοῦ Ἁγίου. - Τί εἶναι ἄραγε ἡ ταπεινοφροσύνη;

Πάρα πολλά μᾶς λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ἀλλά πρίν καί προπάντων ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος τήν ἔχει ὡς θεμέλιο τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Στήν ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία ἀκοῦμε τήν πρώτη φράση τοῦ Κυρίου, τόν πρῶτο μακαρισμό, «μακάριοι οἱ πτωχοί τῷ πνεύματι»³. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς τό ἑρμηνεύουν αὐτό, μακάριοι αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἔχουνε πτωχή ἰδέα γιά τόν ἑαυτό τους, μηδενική ἰδέα γιά τόν ἑαυτό τους. Θεωροῦν τόν ἑαυτό τους χειρότερο ἀπό ὅλους, πιό ἁμαρτωλό ἀπό ὅλους, εἶναι ταπεινόφρονες. Ταπεινόφρων εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος ἔχει ταπεινό φρόνημα.

Ταπεινός γιά τόν κόσμο εἶναι κάτι διαφορετικό. Ὄχι αὐτός πού ἀπό μόνος του φρονεῖ ταπεινά, ἀλλά αὐτός πού οἱ ἄλλοι τόν κατεβάζουν, τόν ταπεινώνουν. Ὁ χριστιανός δέν ἔχει πρόβλημα καί μ’ αὐτό, νά τόν ταπεινώνουν οἱ ἄλλοι, γιατί μέσα του ἔχει αὐτό τό φρόνημα τό ταπεινό.

Προκατήχηση 3ο Μέρος, Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:Προκατήχηση 3ο Μέρος, Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου

4η Ὁμιλία στίς 29-01-2011

Νά συνεχίσουμε σήμερα μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ τήν Προκατήχηση στούς Φωτιζομένους, τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων καί νά δοῦμε τό 6^ο μέρος. Λέει, λοιπόν, ὁ Ἅγιος Κύριλλος ἀπευθυνόμενος στούς Φωτιζόμενους: «Βλέπε μοι πηλίκην [σοι] ἀξίαν ὁ Ἰησοῦς χαρίζεται». Πρόσεξε, λέει, σέ παρακαλῶ, νά δεῖς, πόσο μεγάλη ἀξία σοῦ χαρίζει ὁ Ἰησοῦς. «Κατηχούμενος ἐλέγου, ἔξωθεν περιηχούμενος». Ὁνομαζόσουν ἀπό πρίν Κατηχούμενος καί ἄκουγες πράγματα ἀπ’ ἔξω, πού δέν τά καταλάβαινες, τί θά πεῖ Κατηχούμενος, πράγματα γιά τήν πίστη κ.λ.π.

Εἴπαμε ὅτι Κατηχούμενοι ἦταν αὐτοί, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἑλκυστεῖ ἀπό τό ἱεραποστολικό κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας καί εἶχαν ἐκδηλώσει τήν σαφή ἀπόφασή τους νά γίνουν μέλη τῆς Ἐκκλησίας, εἶχαν ἀποφασίσει δηλαδή νά βαφτιστοῦν. Ἦταν ἰδιαίτερη τάξη στήν Ἐκκλησία οἱ Κατηχούμενοι καί παρακολουθοῦσαν, ἐκτός ἀπό εἰδικές ἐξαιρέσεις, γιά τρία χρόνια τήν διδασκαλία τῆς πίστεως καί ἐν μέρει τίς λατρευτικές συνάξεις τῶν πιστῶν. Ὄχι ὁλόκληρη, ἀλλά ἕνα μέρος τῆς Θείας Λειτουργίας μέχρι τοῦ σημείου πρίν ἀπό τό Πιστεύω, μέχρι ἐκεῖ πού λέμε «ὅσοι κατηχούμενοι, προέλθετε· οἱ κατηχούμενοι, προέλθετε». Ἔφευγαν λίγο πρίν ποῦμε τό Χερουβικό. Ὅποιος ἐνδιαφερόταν νά μπεῖ σ’ αὐτές τίς τάξεις τῶν Κατηχουμένων, ἀναζητοῦσε πρῶτα ἕναν πιστό, ἕναν ἄνθρωπο δηλαδή βαφτισμένο, ὁ ὁποῖος θά ἀναλάμβανε τήν εὐθύνη τῶν ἀπαιτούμενων σχετικῶν διατυπώσεων. Τό πρόσωπο αὐτό ἦταν ἐκεῖνο πού δίδασκε τή χριστιανική πίστη στόν ὑποψήφιο, τοῦ μιλοῦσε δηλαδή γιά τόν Χριστό. Συνήθως αὐτός ἀναλάμβανε καί τήν εὐθύνη.

Ὀρθόδοξες Ὁμιλίες- κατάλογοι (κείμενο καί ἦχος)

http://hristospanagia3.blogspot.com/p/blog-page_27.html

Προκατήχηση, Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου 1ο Μέρος, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκούστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:Προκατήχηση, Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου

1ο Μέρος, Ὁμιλία στίς 27-11-2010

Μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀπό τήν προηγούμενη φορά εἴχαμε ἀρχίσει ἕνα καινούριο κεφάλαιο, τίς Κατηχήσεις τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων. Εἴχαμε κάνει μιά πρώτη εἰσαγωγή, τήν ὁποία θά συνεχίσουμε σήμερα. Λέγαμε ὅτι ἐν πολλοῖς ὁ λαός μας εἶναι ἀκατήχητος καί ἐμεῖς πού λεγόμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, πολλές φορές καί σέ μεγάλο ποσοστό, ἀγνοοῦμε τήν πίστη μας. Ἀγνοοῦμε τί θά πεῖ Ὀρθοδοξία, τί εἶναι Ὀρθοδοξία, τί πιστεύουμε, τί ὁμολογοῦμε μέ τό Σύμβολο τῆς Πίστεως, πού ὑποτίθεται ὅτι τό εἴπαμε καί τό ἀποδεχθήκαμε μέ τό στόμα τοῦ ἀναδόχου μας, ὅταν βαφτιστήκαμε καί τό ὁμολογοῦμε καί κάθε φορά πού γίνεται Θεία Λειτουργία.

Ὅταν λέμε κατήχηση στήν ἐκκλησιαστική γλῶσσα, ἐννοοῦμε τόν τύπο τῆς διδαχῆς, ὅπως τό λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή, τήν διδασκαλία δηλαδή, ἡ ὁποία εἰσάγει τόν ὑποψήφιο χριστιανό στίς βασικές δογματικές θέσεις τῆς πίστεως καί ἡ ὁποία -διδασκαλία- προηγεῖται τοῦ βαφτίσματος. Μᾶς βάζει στίς βασικές δογματικές θέσεις, μαθαίνουμε τά βασικά δόγματα, αὐτό εἶναι ἡ κατήχηση, νά γνωρίσουμε τί πιστεύουμε. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς περιγράφει τά βασικά στοιχεῖα ἀπό τά ὁποῖα αὐτή συνίσταται, ἀπό τί ἀποτελεῖται μία Κατήχηση.

Μοναστικοί ἀγῶνες 3, Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα 1. Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, 6ο Μέρος, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:Μοναστικοί ἀγῶνες 3, Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα 1.

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, 6^ο Μέρος,

Ὁμιλία στίς 08-03-2015

Συνεχίζουμε μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ τόν Ἅγιο Σιλουανό. Λέγαμε χθές γιά τήν βαθιά ἀλλαγή πού ἔγινε στόν Ἅγιο μετά τήν ἀποκάλυψη πού πῆρε ἀπό τόν Θεό καί τήν ὁδηγία «κράτα τόν νοῦ στόν Ἅδη καί μήν ἀπελπίζεσαι». Μιά ἀλλαγή πού τόν ἔκανε πλέον νά ἀγωνίζεται γιά νά ἀποκτήσει ταπείνωση καί νά ἔχει σταθερή τήν Χάρη. Ὅταν ὑπάρχει στόν ἄνθρωπο ταπεινό φρόνημα, τότε παραμένει σταθερά κοινωνός τῆς Χάρης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ὅμως ἀφήνει τόν λογισμό του καί δέχεται ὑπερήφανες σκέψεις, τότε χάνει ὁ ἄνθρωπος τήν Χάρη, δηλαδή, ὅπως λέγαμε, χτίζει ἕνα τεῖχος μονωτικό γύρω του καί ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δέν μπορεῖ νά τόν βοηθήσει. Ὅταν γεύτηκε αὐτή τήν Χάρη καί κοινώνησε καί παρέμεινε στήν κοινωνία μέ τόν Θεό, τότε ἄλλαξε καί ἡ προσευχή του καί πλέον δέν προσευχότανε μόνο γιά τόν ἑαυτό του, ἀλλά καί γιά ὅλο τόν κόσμο, γιατί κατάλαβε ὅτι μέσα στόν Θεό εἶναι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καί γι’ αὐτό παρακαλοῦσε τόν Θεό νά γνωρίσει ὅλος ὁ κόσμος τόν Ἴδιο, τόν Θεό.

Ἔλεγε λοιπόν «ὁ ἀδελφός μας εἶναι ἡ ζωή μας» καί μέ τήν ἀγάπη πού εἶχε, πού ἄναψε μέσα στήν καρδιά του, αἰσθανότανε ὅλους τούς ἀνθρώπους σάν μέλος τῆς δικῆς του ὑποστατικῆς αἰώνιας ὕπαρξης. Κατάλαβε καί τήν ἐντολή «ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν ὄχι σάν ἕναν ἠθικό κανόνα, ἀλλά σάν κάτι πού εἶναι ἀναγκαῖο λόγω τῆς κοινῆς φύσεως, τῆς ὀντολογικῆς κοινότητας πού ὑπάρχει μεταξύ ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

«Ὁ πατήρ κρίνει οὐδένα, ἀλλά τήν κρίσιν πᾶσαν δέδωκε τῷ υἱῷ, … ὅτι υἱός ἀνθρώπου ἐστί» (Ἰω. 5,22 και 27), λέει στό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο. Ὁ Πατέρας δέν κρίνει κανέναν, ἀλλά ὅλη τήν κρίση τήν ἔχει δώσει στόν Υἱό, πού εἶναι υἱός ἀνθρώπου, εἶναι δηλαδή τέλειος ἄνθρωπος.