56. Ἄς γίνει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης

56. Ἄς γίνει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας, Βίος καί λόγοι Ἁγ. ΠορφυρίουἹ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης,http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιοhttp://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Ἡ Ὑπακοή καί ὁ μοναχισμός

 

Κατ’ ἐξοχήν ἡ ἀρετή τῆς ὑπακοῆς στίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ διά τῆς ὑπακοῆς στόν Γέροντα-Πνευματικό ὁδηγό προβάλλεται στό Μοναχισμό. Ὁ μοναχισμός ὡς συνέχεια τῆς ζωῆς τῶν πρώτων χριστιανῶν[1] εἶναι ὁ συνεπής χριστιανισμός, καί ἡ πλήρης μίμηση τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου καί τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων.
Ὁ ὀρθόδοξος μοναχός λαμβάνει τίς ἐντολές τοῦ πνευματικοῦ του πατρός, ὡς ἀπό στόματος Θεοῦ καί αὐτές ἀποτελοῦν μία δοκιμασία τοῦ αὐτεξουσίου του. Ἐάν ὑπακούσει θά λάβει τήν ἐνυπόστατη Χάρη τῆς Θεώσεως.
Ἡ λειτουργία τῆς ὑπακοῆς τοῦ μοναχοῦ μέσα στό Μοναστῆρι εἶναι ἀνάλογη τῆς λειτουργίας τῆς ὑπακοῆς τοῦ ἀνθρώπου μέσα στόν  Παράδεισο. Ὅ, τι δέν κατάφεραν οἱ Πρωτόπλαστοι ἀγωνίζεται νά κατορθώσει ὁ Μοναχός.

Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος: Ὁμιλία περί προορισμοῦ (Ἀρχιεπίσκοπος Ἀστραχάν καί Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

 

- Εάν ο Θεός σε εκείνους που θέλει δίνει το έλεός του (όπως στην Σαμαρείτιδα) και ετοιμάζει αυτούς για την αιώνιον ζωήν και αυτούς που θέλει τους καθιστά άξιους απωλείας, τί νόημα έχει να αντισταθεί κανείς σε αυτό το θέλημά Του;
- Εάν ο Θεός δίδει την αγαθήν θέλησιν και τα καλά έργα, γιατί μετά ρωτάει αν θέλει ο άνθρωπος; Πώς αυτά συμφωνούν;
- Μα αν η σωτηρία μου ή η απώλειά μου είναι προορισμένη από τον Θεόν, τότε γιατί να μεριμνώ για την σωτηρία της ψυχής μου;

Περί τοῦ ὅτι εἶναι δύσκολη ἡ γνῶσις τοῦ Θείου θελήματος καί ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά ἐννοήσει τό Θεῖο θέλημα ἥ νά προοδεύσει, ἄν δέν ἀρνηθεῖ ὅλα τά θελήματά του καί δέν ὑπακούσει στούς πνευματικούς πατέρες του

 

   ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΗ Η ΓΝΩΣΙΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΘΕΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΝΝΟΗΣΗ ΤΟ ΘΕΙΟ ΘΕΛΗΜΑ Η ΝΑ ΠΡΟΟΔΕΥΣΗ, ΕΑΝ ΔΕΝ ΑΡΝΗΘΗ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΚΟΥΣΗ ΣΤΟΥΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΟΥ

    Ἀββᾶς Ἀμμωνᾶς

 «ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε,

 ὅτι πρός σέ κατέφυγον.

 δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου,

 ὅτι σύ εἶ ὁ Θεός μου·

 τό πνεῦμα σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ.»

 Ψαλμ. 142 : 10

 Καθώς γνωρίζετε, ἀδελφοί μου, ὅταν ὁ ἄνρωπος ἀλλάξη τρόπο ζωῆς καί ἀκολουθήση ἄλλο περισσότερο πνευματικό καί θεάρεστο, τότε ἀλλάζει καί τό ὄνομά του. Ἔτσι ὅταν οἱ ἅγιο Πατέρες μας προώδευσαν πνευματικά, τότε ἄλλαξαν καί τά ὀνόματά τους. Ἔλαβαν νέα ὀνόματα γραμμένα στίς πλάκες τοῦ οὐρανοῦ. Ὅταν προώδευσε ἡ Σάρα, ἀκουσε τήν φωνή: «Δέν θά ὀνομάζεσαι πλέον Σάρα, ἀλλά Σάρρα» (πρβλ. Γεν. Ιζ΄: 15). Ὁ Ἄβραμ ὠνομάσθηκε Ἀβραάμ, ὁ Ἰσάκ Ἰσαάκ, ὁ Ἰακώβ Ἰσραήλ, ὁ Σαούλ Παῦλος, ὁ Σίμων Κηφᾶς, διότι ἄλλαξε ἡ ζωή τους καί προώδευσαν ἀπό τήν κατάστασι πού ἦσαν. Γι᾿ αὐτό καί σεῖς, ἐπειδή αὐξηθήκατε στήν πνευματική ἡλικία, εἶναι ἀνάγκη νά ἀλλάξετε τό ὄνομά σας μέ νέο, σύμφωνα μέ τήν πνευματική σας πρόοδο.