Κατά
το έτος 1854 ο μοναχός Ιωάσαφ, ευρισκόμενος αρκετά χρόνια στο Άγιο
Όρος, μετέβη στο κονάκιο της Ιεράς Μονής του Αγίου Παντελεήμονος στις
Καρυές για την αγρυπνία του Αγίου Γεωργίου. Καθισμένος στα ψαλτήρια του
όρθρου στο στασίδι του, συλλογιζόταν την φιλανθρωπία του Θεού
προκειμένου με την ενανθρώπηση, την σταύρωση και την ανάστασή Του να
ανεβάση τον άνθρωπο στον ουρανό. Του ήλθε κατάνυξις και θείος πόθος να
λέγει την νοερά προσευχή ακατάπαυστα.
Τότε ενόμισε ότι βγήκε έξω από την εκκλησία και βρέθηκε η ψυχή του,
χωρισμένη από το σώμα του, σε μια όμορφη και απέραντη πεδιάδα. Στο βάθος
αυτής είδε ένα άπειρο πλήθος λαμπροστολισμένων νέων, που έλαμπαν σαν
τον ήλιο και εβάδιζαν ρυθμικά, αργά και σεμνά. Απορούσε ποιοι άνθρωποι
είναι αυτοί και σε ποιόν ανήκει αυτό το πανέμορφο περιβόλι.
