Στό «ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας Ἀχράντου» νά σταυρώνουμε τόν νοῦ μας, ὅπου πονᾶμε καί νά μνημονεύουμε ὀνόματα ἀρρώστων, ἁμαρτωλῶν, φυλακισμένων καί ὅσων ἀνθρώπων ἔχουν ἀνάγκη. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ

Θέλω καί κάτι επί πλέον νά επισημάνω γιά τήν Θεία Λειτουργία, γιά τή στιγμή του «Άξιον εστι». Εκείνη τήν ώρα νά προσέχουμε τον λογισμό μας και νά σταυρώνουμε όλο το σώμα μας, διότι είναι παρών ο Θεός. Εκείνη τήν ώρα αποκαλύπτει πολλά πράγματα ο Θεός και πολύ μας ενισχύει. Εκείνη την ώρα επισκιάζει η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος. Η δέ Παναγία όλα τα εξορκίζει είτε πειρασμό είτε αρρώστια. Στο «εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου» νά σταυρώνουμε τον νου μας, όπου πονάμε καί νά μνημονεύουμε ονόματα αρρώστων, αμαρτωλών, φυλακισμένων καί όσων ανθρώπων έχουν ανάγκη.

Τήν ώρα πού εύχεται ο ιερεύς καί λέει:

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ. Μόλις προσκύνησα μοῦ φάνηκε ὅτι ἡ ἁγία Ἀνάστασι ἦρθε μέσα στήν καρδιά μου καί τήν κατάπια καί ἄκουσα μιά φωνή, σάν νά εἶχαν ἀνοίξει ὅλα τά ραδιόφωνα τοῦ κόσμου, πού ἔλεγε: «Ἐν ἀρχή ἦν ὁ Λόγος, καί ὁ Λόγος ἦν πρός τόν Θεόν, καί Θεός ἦν ὁ Λόγος».

Θά σάς πω κάτι πού μου συνέβη τότε στήν πείνα, στήν Κατοχή. Είχα ένα χρέος, πού έπρεπε νά τό δώσω. Είχα εντολή νά τό εξοφλήσω μέχρι τό Πάσχα. Καί έκανα μεγάλη οικονομία, γιά νά κλείσω τό χρέος. Ετρωγα όλη τήν Μεγάλη Εβδομάδα λίγο ψωμάκι, πενήντα δράμια ψωμί, πού καί αυτό ακόμη δέν μπορούσα νά τό άγοράσω- έβρεχα τό ψωμί μου μέσα στό νερό καί τό έτρωγα, δέν είχα τίποτε άλλο. Θέλω νά σάς πω, τι κάνει ο Θεός στήν στέρησι, στήν ανέχεια τήν μεγάλη καί πώς βοηθάει. Όχι ότι είχα άξια, άλλά μέ γλύκανε, γιά νά μου δείξη πόσο δυνατός είναι καί πόσο πρέπει νά Τον λατρεύουμε.

 Ηλθε τό Μέγα Σάββατο καί πήγα στις οκτώ τό βράδυ στήν εκκλησία, γιατί ό πνευματικός μας διάβαζε νωρίς τις Πράξεις των Αποστόλων. Όπως γίνεται στό Αγιον Όρος. Καί κάθησα σέ μία γωνιά καί τραβούσα κομποσχοινάκι. Όλοι κρατούσαν λαμπάδες, εγώ δέν είχα τίποτε, ούτε ένα κεράκι, τίποτε. Τώρα πώς νά πήγαινα στο «Δεύτε λάβετε φως», δεν είχα κερί. Είπα μέ τό νου μου: «Αφού θέλεις, Χριστέ μου, νά μή έχω μία λαμπαδούλα νά πάρω τό άγιο φως, νάναι εύλογημένο τό θέλημά Σου».

’Έλεγα λόγια στον Χριστό, παράπονα, έλεγα τον πόνο μου. Θυμήθηκα τούς άσκητάδες και σκεφτόμουν: «Πώς οι άσκητάδες στήν έρημο δεν έχουν ψωμάκι, δέν έχουν φαγάκι και κείνους ό Θεός τούς φροντίζει, τί στενοχωριέμαι; Καί μένα ό Θεός θά μέ φροντίση.

 Αμα θελήση ο Θεός, θά στείλη άνθρώπους νά μου φέρουν καί μένα κάτι, θά φωτίση νά μου φέρουν και μία λαμπαδούλα». Είδα λοιπόν μία γυναίκα νά έρχεται καί νά μου λέη:

-Δέν έχεις λαμπάδα;

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ.Ἄλλη μιά φορά, θυμᾶμαι, πῆγα στό Ἱερό Βῆμα καί καθώς πλησίαζα στήν Ἁγία Τράπεζα ἀπό τό πλάι. Εἶδα μία φωτεινή λάμψι νά βγαίνη μέσα ἀπό τό Ἅγιο Ἄρτοφόριο.

Άλλη μιά φορά, θυμάμαι, πήγα στο Ιερό Βήμα καί καθώς πλησίαζα στήν Αγία Τράπεζα από το πλάι. Είδα μία φωτεινή λάμψι νά βγαίνη μέσα από τό Αγιο Αρτοφόριο. Δέν μπορούσα νά το αντικρύσω. Τέτοια λάμψι καί τέτοιο φως! Τί φόβος! Τί τρόμος! Καί ύστερα νά με πιάση ένας κλαυθμός, νά μή μπορώ νά σταθώ. Τί έχουμε! Τί λατρεύουμε! Γι’ αυτό στήν Αγία Τράπεζα νά προσέχουμε νά μή σβήνη τό ακοίμητο κανδήλι. Η εκκλησιαστική πρέπει νά έχη πολλή προσοχή καί φόβο Θεού τήν ώρα πού θά καθαρίζη στο Αγιο Βήμα. Θυμάμαι μιά εκκλησιαστική πού είχε πολλή εύλάβεια καί διακονούσε στον άγιο Λαυρέντιο. Είχε τρία ζευγάρια παντόφλες, ένα γιά τήν αυλή, πού το άφηνε έξω, ένα γιά τήν εκκλησία καί ένα γιά τό Ιερό. Όταν ήθελε νά πάη στο Ιερό, φορούσε τις παντόφλες του Ιερού κοκ.

Παρουσιάστηκαν τρεῖς Ἄγγελοι καί μοῦ εἶπαν: «Κοίταξε, νά μᾶς ἐξετάσης ἀπό τήν κορυφή μέχρι τά νύχια, ἐάν διαφέρουμε μεταξύ μας». ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ.

Στον κόσμο είχα μιά φίλη που την έλεγαν Σοφία. Ήταν δασκάλα. Οι γονείς της ήταν πνευματικοί άνθρωποι. Η ίδια είχε πολλά χαρίσματα, αλλά δέν πίστευε στην ‘Αγία Τριάδα. Δασκάλα και να μη πιστεύει ότι η Αγία Τριάδα είναι ομοούσιος! Της έλεγα: «Τι θα λες στα παιδιά;». Στενοχωριόμουν και της έκανα πολύ κομποσχοίνι, να τη φωτίση ο Θεός. Μια νύκτα κατά τις τέσσερις, το πρωί, ακούω να μου χτυπούν την πόρτα.

-Ποιος είναι; Λέω.

-Εγώ η Σοφία, άνοιξέ μου.

Ήρθε με κλάματα και μου λέει:

-Άκου να δης, τί είδα- κάτσε να σου πω για την Αγία Τριάδα. Παρουσιάστηκαν τρεις Άγγελοι και μου είπαν:

«Ὅταν ὁ ἄνθρωπος αἰχμαλωτισθῆ στήν προσευχή, ἔρχεται ἡ ἀνεξικακία, ἡ πραότητα, ἡ ἐγκράτεια, ἡ ταπείνωσις, ἔρχεται ἡ ἄκρα ταπεινοφροσύνη στόν ἄνθρωπο…»

 

 Διδαχές τῆς ἀείμνηστης Γερόντισσας Μακρίνας

 Χριστούγεννα 1987

 Τί ὄμορφο τό κελλάκι! Ἔχει πάρα πολλή χάρι. Εἶναι μία παλαίστρα πού παλεύει κανείς καί δίνεται στόν Θεό καί βλέπει μέσα του μία ἐλάφρυνσι. Γι᾿ αὐτό οἱ Πατέρες κλείνονταν μέσα στίς κουφάλες, μέσα στά κελλάκια τους καί δέν βγαίνανε.
Παλαιότερα εἶχαν πάει στόν παππού Ἰωσήφ δυό κοσμικοί. Ἦταν καλοκαίρι. Τό κελλί ἦταν κλειστό καί κάθησαν ἀπ᾿ ἔξω. Ὁ Γέροντας βρισκόταν σέ προσευχή. Εἶχε τά χεράκια του ὑψωμένα ὧρες ὁλόκληρες καί ἀκουγόταν μέσα κλαυθμός, ἔβγαινε ἄρρητος εὐωδία, τόση πού δέν μποροῦσαν οἱ ἐπισκέπται νά τήν ἀντέξουν. Ὅταν τελείωσε τήν προσευχή του καί ἄνοιξε, ἦταν ἱδρωμένος ἀπό τόν ἀγῶνα πού ἔκανε γιά τόν Χριστό καί τό πρόσωπό του λουσμένο στά δάκρυα.
Βλέποντάς τους λέει: Πόσες ὧρες εἶστε ἐδῶ;

«Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ βάδιζε τότε μέσα στούς δρόμους, τήν πιάναμε τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ…»

   

 ΔιδαχέςτῆςἀείμνηστηςΓερόντισσαςΜακρίνας

31 Δεκεμβρίου 1986

 Καθῆστε. Αὐτά τά πράγματα πού θά ποῦμε δέν θά τά ξανακούσετε.
Τότε πού ἔμενα γιά λίγα χρόνια στήν Ἀθήνα, μοῦ εἶχε πῆ ὁ π. Ἐφραίμ πώς ὑπάρχει στό Παγκράτι μιά μοναχή Ξένη πού εἶχε Γέροντα τόν π. Σάββα τόν πνευματικό, ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, γιά τόν ὁποῖο μᾶς ἔλεγε ὁ Γέροντας. Πῆγα καί τή γνώρισα. Δέν θά ξεχάσω τήν τάξι της καί τή νοικοκυροσύνη της, μοῦ ἔχει μείνει στή διάνοιά μου. Εἶχε ἕνα δωμάτιο ὅλο κι ὅλο· ἐκεῖ ἦταν τό κρεββάτι της, τό προσευχητάριό της καί ὁ μπουφές της. Τά εἶχε ὅλα ἕνα κι ἕνα. Σέ μιά γωνιά τοῦ δωματίου εἶχε τό μαγειρεῖο της, μιά γκαζιερούλα, καί στήν ἄλλη γωνιά τά σκεύη πού χρησιμοποιοῦσε. Εἶχε σαρανταπέντε χρόνια στό κρεββάτι καί ἀπό τίς πολλές ἀσθένειες πού εἶχε τή λέγανε «Ἰώβ». Ὅπως εἶχε τό κάθε πρᾶγμα στή θέσι του, ἔτσι εἶχε ἀκρίβεια καί στήν προσευχή της. Οἱ πατέρες πήγαιναν καί ἔπαιρναν τήν εὐλογία της, πολύ τήν ἀγαποῦσαν, τήν εἶχαν ὑπόδειγμα. Τῆς ἔστελνε ὁ π. Σάββας ἐπιστολές καί τήν βοηθοῦσε.

«Πρόσεχε ἐν πᾶσι, ὁ λόγος νά ἐξέρχεται μέ τό μέλι, ἡ χείρ νά ἅπτεται τῆς ἀδελφῆς μέ τό βαμβάκι,… ἵνα μή γίνη τραχύτης, διότι κωλύει τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ».

 

 Διδαχές τῆς ἀείμνηστης Γερόντισσας Μακρίνας
Ἰούνιος τοῦ 1984
Μόλις καταλαβαίνουμε τό λάθος μας, ἀμέσως νά λέμε: «εὐλόγησον, συγχωρέστε με». Ἔγινε μία συζήτησι μέ μιά ἀδελφή πού λυπήσαμε, ἀμέσως «εὐλόγησον, συγχώρεσέ με, σέ λύπησα, ἔφταιξα, ἥμαρτον». Τό «εὐλόγησον», νά ἐκφράζεται μέ εἰλικρινῆ ἀγάπη.
Ὅταν ἀντιληφθῆς ὅτι μία ἀδελφή ἔκανε κάτι, σκέπασέ το. Καί ἄν πῆς κάτι, νά γίνη μέ καλό τρόπο, μέ καλή συμπεριφορά. Ἡ μικρή ἀδελφή νά φυλάη τόν σεβασμό στήν μεγάλη καί ἡ μεγάλη στήν μικρή. Καί ἔτσι θά περάσουμε μιά κατά Θεόν ζωή, εὐλογημένη καί χριστιανική, μέ πολλή Χάρι Θεοῦ στήν ψυχή μας καί θά πολιτευώμαστε ὡς γνήσιες μοναχές, ὡς Ἄγγελοι.
Λές: «ἐκείνη μ᾿ ἐφταιξε».

Περί προσευχῆς

 

Γερόντισσα Μακρίνα

  Ὅπου πᾶς τόν νοῦ σου (δηλαδή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ), ἐκεῖ σέ πάει καί ὁ Θεός. Μπροστά σέ μία θλῖψη μας, σέ ἕνα ἀγῶνα μας, νά παίρνουμε ἀπό τό χεράκι τήν ψυχούλα μας, σάν ἕνα παιδάκι, καί νά τήν πηγαίνουμε ἄλλοτε στόν Παράδεισο, ἄλλοτε στήνΚόλασι καί ἄλλοτε στήν Ἰερουσαλήμ. Ἀπό ἐκεῖ ὁ Χριστός θά τήν πηγαίνη στήν Ἄνω Ἱερουσαλήμ, ὅπου θά ξεκουράζεται καί δέν θά βλέπη τά ἐπίγεια, ἀλλά τά οὐράνια. Νά βλέπης τόν Χριστό νά σέ παίρνη ἀπό τό χεράκι καί νά σοῦ λέη ἄλλοτε πατρικά λόγια καί ἄλλοτε λόγια τοῦ Νυμφίου!

Ὅταν ἀγαπάη κανείς τόν Θεό, ἕνα «Κύριε ἐλέησον» ἤ δυό λογάκια προσευχῆς πού θά πῆ, ὁ Θεός τά μεγεθύνη μέσα Του τόσο, ὥστε χάνεται ἡ ψυχή στά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ καί στή θεία μακαριότητα.