« Ψυχή – Σῶμα »

Δημητρίου Παναγόπουλου

ἱεροκήρυκος 

Ὁ συνδυασμός τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, διατηρεῖ τή ζωή τοῦ σώματος. Ὁ συνδυασμός τῆς ψυχῆς καί τοῦ Θεοῦ, διατηρεῖ τή ζωή τῆς ψυχῆς.

Γιά νά ζήσει τό σῶμα, χρειάζεται τό Θεό. Χωρίς Θεό, ὁ ἄνθρωπος εἶναι ζωντανός μέν στό σῶμα, νεκρός δέ κατά τό πνεῦμα, εἶναι ζωντανός νεκρός, ἄσχετα ἄν πίνει, τρώει καί κινεῖται. Εἶναι ἐκεῖνο πού εἶχε πεῖ ὁ πατέρας τῆς παραβολῆς τοῦ ἀσώτου υἱοῦ, στό μεγάλο υἱό, ὅτι ὁ μικρός ἀδελφός σου ἦταν νεκρός καί ἀνέζησε. Πῶς ἦταν νεκρός, ἀφοῦ γλεντοῦσε καί ἔκανε ἄσωτη ζωή; Ἦταν ζωντανός νεκρός, αὐτό πού λέμε τώρα, ἐκεῖ βρίσκεται τό μυστικό.Τό σῶμα χρειάζεται τήν ὑλική τροφή γιά νά ζήσει. Καί τά δύο εἶναι ἀπαραίτητα. Στό Ἅγιο Ὄρος, γιά νά δειχτεῖ αὐτή ἡ ἀναγκαιότητα ψυχῆς καί σώματος, ἡ πνευματική τράπεζα (Ἁγία Τράπεζα τῆς Ἐκκλησίας), εἶναι ἀκριβῶς ἀπέναντι ἀπό τήν ὑλική τράπεζα, ἐκεῖ ὅπου τρῶνε οἱ μοναχοί.

«Γιά τήν συνείδηση»

 

Δημητρίου Παναγόπουλου

ἱεροκήρυκος

 Ἡ συνείδηση εἶναι ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ μέσα μας καί ἡ ὁποία μᾶς ἐλέγχει τόν τρόπο ζωῆς μας. Πολλοί τή συνείδησή τους, τήν ἔχουν φονεύσει ἀπό τίς πολλές προσχώσεις πού ἔχει ὑποστεῖ, λόγῳ τῶν ἁμαρτιῶν τους. Καί ἅμα χαλάσει αὐτή ἡ πυξίδα ζωῆς, ὅσο καλός καί ἔμπειρος νά εἶναι ὁ καπετάνιος, τό καράβι ἀντί νά πάει στό λιμάνι, θά τσακιστεῖ στό βράχο.

Ὁ Θεός ἔβαλε ἕναν χωροφύλακα μέσα μας, τή συνείδηση.

«Γιά τίς θλίψεις καί τούς πειρασμούς»

 

Δημητρίου Παναγόπουλου

ἱεροκήρυκος

 Οἱ ἄνθρωποι πού ζοῦν στόν κόσμο αὐτό χωρίς θλίψεις, χωρίς πειρασμούς, χωρίς ἀσθένειες, δέν ἔχουν καί δέν θέλουν νά ἔχουν σχέση μέ τό Θεό. Βέβαια αὐτοί, ἀπό τούς πολλούς μακαρίζονται, ὅτι κάνουν ζωή χαρισάμενη καί περνοῦν καλά. Καί γιατί αὐτοί νά περνᾶνε καλά καί νά μήν ὑποφέρουν, σέ ἀντίθεση μέ τούς ἄλλους πού ὑποφέρουν; Αὐτό τό γεγονός, δέν θά ἔπρεπε νά τούς προβληματίσει; Ἐδῶ ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός στό Γολγοθᾶ, μέ τόν Σταυρό Του πῆγε. Αὐτό κάτι μᾶς διδάσκει. Πῶς λοιπόν αὐτοί θέλουν νά πᾶνε στό Χριστό, χωρίς σταυρό; Αὐτούς τούς ἀνθρώπους, ὁ Θεός τούς ἔχει ἐγκαταλείψει! Ἑπομένως δέν ὑπάρχει ἀκόλουθος τοῦ Χριστοῦ, πού νά μήν σηκώνει τόν σταυρό του. Σήκωσε τό σταυρό σου καί ἀκολούθα με, δέν εἶπε ὁ Χριστός; Ὁ ἄνθρωπος πού δέν θέλει νά φέρει σταυρό, δέν θέλει καί ὁ Θεός νά ἔχει σχέση μαζί του. Οἱ θλίψεις λοιπόν καί οἱ πειρασμοί, εἶναι εὐλογημένοι καί πρέπει νά χαιρόμαστε καί νά εὐχαριστοῦμε τόν Κύριο πού τούς ἐπέτρεψε, μέ τήν προϋπόθεση βέβαια, ὅτι δέν τούς προκαλέσαμε μόνοι νας.

 Παράδειγμα:

«Γιά τήν ἐμπιστοσύνη στόν Θεό»

  Δημητρίου Παναγόπουλου

ἱεροκήρυκος

Ἐκεῖ πού τελειώνει ἡ ἐμπιστοσύνη τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν ἑαυτό του, ἐκεῖ ἀρχίζει ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός θέλει νά ἀπελπιστοῦμε τελείως ἀπό τίς προσπάθειές μας, ὥστε νά ζητήσουμε τήν βοήθειά Του καί νά Τοῦ ἐμπιστευτοῦμε τίς ὑποθέσεις τῆς ζωῆς μας. Ὅπως ὅταν ἀναθέτουμε μία ὑπόθεση στόν δικηγόρο μας, τοῦ δίνουμε ὅλα τά στοιχεῖα τοῦ φακέλλου, γιά νά ἀναλάβει τήν ὑπόθεσή μας, ἔτσι καί ἐμεῖς πρέπει νά ἐμπιστευτοῦμε ὅλον τόν ἑαυτό μας στό Θεό, γιά νά μᾶς ἀναλάβει. Ἐδῶ ἀφήνεις ἐλεύθερο τό σῶμα σου στή θάλασσα καί λόγῳ τῆς ἄνωσης δέν σέ πνίγει ἡ θάλασσα ἀλλά σέ κρατάει στήν ἐπιφάνεια, πόσο περισσότερο ἄν ἐμπιστευτεῖς τόν Θεό! Ὅμως σήμερα οἱ Χριστιανοί, δέν ἔχουν ἐμπιστοσύνη στόν Θεό καί ταυτόχρονα ἔχουν στό σπίτι τους εἰκόνες, καντῆλες καί λιβάνια. Ὁ Θεός πολύ πληγώνεται, ὅταν οἱ ἄνθρωποι δέν Τόν ἐμπιστεύονται.

«Ἡ ἀνατροφή τῶν παιδιῶν»

  Δημητρίου Παναγόπουλου

ἱεροκήρυκος

Ἡ ψυχή τοῦ παιδιοῦ εἶναι ἕνα λευκό χαρτί, πού στό δίδει ὁ Χριστός καί καλεῖσαι νά γράψεις πάνω σέ αὐτό, περί τοῦ Χριστοῦ. Ἄν πρωτογράψουν οἱ γονεῖς, τό Χριστό στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, τότε τό παιδί καί νά πέσει ἀργότερα μέ τά μοῦτρα στήν ἁμαρτία, θά ἔρθει ἐποχή, πού τά πρῶτα γραφόμενα, θά τοῦ ἔρθουν στήν ἐπιφάνεια καί θά ἐπιστρέψει στό Χριστό. Καί αὐτό γιατί τό παιδί θά δεῖ, ὅτι ἡ ἁμαρτία δέν τοῦ γεμίζει τήν καρδιά, κάτι πού γινότανε ὅταν βρισκότανε κοντά στό Χριστό. Εἶναι δύσκολο γιά τόν διάβολο νά γράψει πάνω σέ ἕνα ἤδη γραμμένο χαρτί καί ἀπό αὐτό καί μόνο καταλαβαίνουμε, τί εὐθύνη ἔχουν οἱ γονεῖς, ἀπέναντι στά παιδιά τους καί στό Θεό!

«Ὅταν ὁ Θεός φωτίζει τό μυαλό μας»

  Δημητρίου Παναγόπουλου

ἱεροκήρυκος

Παράδειγμα: Κάποιος Χριστιανός βρέθηκε κάποτε σέ ἕνα κύκλο προτεσταντῶν, οἱ ὁποῖοι κατηγοροῦσαν τήν Παναγία καί ἔλεγαν, ὅτι δέν εἶναι Ἁγία. Ὁ Ὀρθόδοξος αἰσθάνθηκε πολύ ἄσχημα, ἀλλά δέν ἦταν πνευματικά τόσο καταρτισμένος, ὥστε νά τούς ἀπαντήσει καταλλήλως. Προσευχήθηκε λοιπόν στό Θεό νά τόν βοηθήσει, ἔστω κάτι νά πεῖ, γιατί ὁ ἴδιος δέν ἤξερε τί ἔπρεπε νά κάνει. Τότε, σάν νά ἄρχισε κάποιος νά τοῦ μιλάει ἀπό μέσα του, ρώτησε τούς προτεστάντες:

 Σέ ποιό Ὄρος ἔγινε ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ;

«Οἱ χλιαροί ἄνθρωποι»

  

Δημητρίου Παναγόπουλου

ἱεροκήρυκος

Εἶναι εὐκολότερο νά κάνεις ἕναν ἄνθρωπο, πού εἶναι ψυχρός στήν Ὀρθόδοξη πίστη ζεστό, παρά νά κάνεις ἕναν χλιαρό ζεστό. Οἱ χλιαροί ἄνθρωποι πιστεύουν, ἀλλά δέν πράττουν χριστιανικά ἤ πράττουν μέ τό δικό τους βολικό τρόπο. Ἔτσι γίνονται ἡ αἰτία, νά κατηγορεῖται ὁ Χριστιανισμός, ὅτι δέν εἶναι ἡ ἀληθινή θρησκεία καί νά στοχοποιεῖται ἡ Ἐκκλησία. Πολλοί ἐπιχειρηματολογοῦν, μέ βάση τούς χλιαρούς ἀνθρώπους καί λένε: Νά ἐκεῖνος πού πάει στήν Ἐκκλησία, ἔκανε τήν τάδε κομπίνα, ὁ ἐπίτροπος τῆς Ἐκκλησίας, ἔκανε τήν τάδε κομπίνα, ὁ ἐπίτροπος τῆς Ἐκκλησίας, ἔκανε τήν τάδε λαδιά κ.τ.λ.

«Τό Ἅγιο Πνεῦμα»

  

  Τό Ἅγιο Πνεῦμα, εἶναι τό τρίτο πρόσωπο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἡ προσευχή, Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε… εἶναι μιά προσευχή στό Ἅγιο Πνεῦμα. Τήν προσευχή αὐτήν πρέπει νά τήν λέμε, πρίν προσευχηθοῦμε, γιά νά μᾶς φωτίσει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, πῶς νά προσευχηθοῦμε. Γι᾿ αὐτό καί ὁ Χριστιανός κάνει δύο προσευχές. Προσεύχεται, γιά νά προσευχηθεῖ. Καί ἄν τό Πνεῦμα τό Ἅγιο δέν ἔρθει γιά νά λαλήσει διά τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ἀδύνατον ἡ προσευχή τοῦ ἀνθρώπου νά φτάσει στόν οὐρανό. Τό Ἅγιο Πνεῦμα λέγεται καί Παράκλητος, πού σημαίνει παρηγορητής. Λέγεται καί Χάρη τοῦ Θεοῦ, γιατί εἶναι Δωρεά τοῦ Θεοῦ. Ὅλα τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιτελοῦνται ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα.

  Ἀπό τρεῖς παράγοντες ἐξαρτᾶται, ἄν ὁ ἄνθρωπος ἔχει λάβει χάρη Ἁγίου Πνεύματος: