ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ.» ΤΟ ΠΟΝΗΡΟ ΠΝΕΥΜΑ»
Το
σημερινό ευαγγέλιο μάς περιγράφει ένα παράδειγμα από αμέτρητα άλλα. Μας
λέει πώς ο Κύριος, με την αγάπη Του για τον άνθρωπο, αποκάλυψε για μια
ακόμα φορά τη δύναμη του καλού πάνω στο κακό, πώς προσπάθησε να
εμπεδώσει την πίστη στο καλό ως παντοδύναμη και νικηφόρα.
«Και αποκριθείς εις εκ του oχλου
είπε διδάσκαλε, ήνεγκα τον υιόν μου προς σε, έχοντα πνεύμα αλαλον. Και
όπου αν αυτόν καταλάβω, ρήσει αυτόν και αφρίζει… και πολλάκις αυτόν και
εις πυρ έβαλε και εις ύδατα, ίνα απολέση αυτόν» (βλ. Μάρκ. θ’17-29 και
Λουκ. θ’37-42). Το γεγονός αυτό κατέγραψαν κι οι δύο ευαγγελιστές. Ο
καθένας τους προσθέτει κάποιες λεπτομέρειες για την αρρώστια του
παιδιού. Ήταν ο μονογενής υιός του πατέρα του και κατεχόταν από πνεύμα
άλαλον. Όταν το πονηρό πνεύμα έμπαινε μέσα του, το συγκλόνιζε το παιδί,
το τάραζε, το έκανε να βγάζει αφρούς από το στόμα του, να τρίζει τα
δόντια του και στο τέλος να μένει ξερό και αναίσθητο.