Ὁ Ἀββᾶς Κασσιανός ταξιδεύει στήν ἔρημο τῆς Αἰγύπτου καί συνομιλεῖ μέ τούς πατέρες τῆς ἐρήμου. Ρωτᾶ τόν Ἀββά Μωυσῆ γιατί ἡ ψυχή μοιάζει μέ τή μυλόπετρα;

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΒΒΑ ΜΩΥΣΗ

Η ψυχή μοιάζει μέ τη μυλόπετρα.

Αυτή την εσωτερική εργασία την καταλαβαίνουμε καλύτερα αν παρομοιάσουμε την ψυχή μέ μια μυλόπετρα, την οποία γυρίζει τό ρεύμα τού νερού συνεχώς γύρω από τον άξονά της, καί η οποία ποτέ δεν σταματάει να γυρίζει ενόσω τό νερό τρέχει. Αλλά ο μυλωνάς έχει τη δυνατότητα να αποφασίσει αν θα αλέσει σιτάρι, βρώμη ή ζιζάνια. Ο μύλος υποχρεώνεται να αλέσει ότι του ρίχνει ο μυλωνάς.

Το ίδιο συμβαίνει καί στην ψυχή του ανθρώπου. Μέσα στις δοκιμασίες της ζωής μπαίνει η ψυχή σε κίνηση από τούς χειμάρρους των πειρασμών πού την κατακλύζουν καί δεν μπορεί πια να ελευθερωθεί από τό ρεύμα των λογισμών. Η ίδια όμως η ψυχή, μέ τον αγώνα της καί μέ την προσοχή της, φροντίζει για τό είδος των λογισμών πού πρέπει να δέχεται ή να απορρίπτει.