Ὁ Βιγλάτορας τοῦ Θεοῦ

 
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝΒ΄

  Ο ΒΙΓΛΑΤΟΡΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

  Στό πρός ἀνατολάς τοῦ Δάφνου ποταμοῦ βουνό, ἐκεῖ ἀκριβῶς στή μυστική σπηλιά, στήθηκε βίγλα⁷μέ ἀκοίμητο Βιγλάτορα⁸τόν θεῖο Ἀρσένιο. Κι αὐτό γιά νά περιπολεύη μέ τό πνευματικό του περισκόπιο τά ἐπουράνια καί μέ τίς θερμές προσευχές του πρός τόν Σωτῆρα τοῦ κόσμου, τόν Χριστό, νά σκεπάζη τόν τόπο του κι ὁλάκερο τόν κόσμο.

 Μετά ἀπό συζήτηση βαθειά καί καρδιακή μέ τόν Πνευματικό του, εὐδόκησε ἐκεῖνος, γνωρίζοντας τή μυστική δύναμη τῆς ψυχῆς του, νά δώση τήν εὐλογία του γιά μόνιμη ἐγκατάσταση στήν ἀγαπημένη του σπηλιά.

Κι ὄχι μόνο ἔδωσε τήν εὐλογία του, ἀλλά ἕνα Φθινοπωρινό σούρουπο πού ἀνατρίχιαζε τό πυρόξανθο δάσος ἀπό τό βουνίσιο ἀγέρα, ἀνέβηκε στό βουνό κρυφά, μαζί μέ τόν πνευματικό του γυιό, γιά νά τόν ἐγκαταστήση στήν πολυπόθητη πνευματική παλαίστρα του.

Ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος ὁ Βαρνακοβίτης.Τό ξεκίνημα

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄

Τό ξεκίνημα

Μέσα τοῦ 11ου αἰῶνος… Τό Βυζάντιο βρισκόταν ἀκόμη στήν ἀκμή του. Μέ τήν αἴγλη τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ του συγκέντρωνε βλέμματα θαυμασμοῦ ἀπ᾿ ὅλους τούς λαούς τῆς γῆς, ἀλλά καί φθόνου. “Τό Κράτος τοῦ Θεοῦ ἐπί τῆς γῆς”, ὅπως ὀνομάστηκε, εἶχε ἀκόμη τή Χάρι τοῦ Χριστοῦ μαζί του καί πορευόταν τήν ἱστορική πορεία του.

Τό Βυζάντιο εἶχε πολλά γιά νά καυχηθῆ: τόν κοινωνικό βίο του θεμελιωμένο ἐπάνω στίς φιλάνθρωπες ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, τίς Τέχνες καί τίς Ἐπιστῆμες του, πού ἦταν καρποί τῆς δικῆς του φωτισμένης διανόησης, τίς πολεμικές δόξες του, τήν παγκόσμια προβολή του. Ὅμως, γιά τίποτε ἀπό αὐτά δέν ἐκαυχῶντο οἱ Βυζαντινοί τόσο, ὅσο γιά τήν Ὀρθόδοξη Πίστη τους!

Τήν ἐποχή ἐκείνη, στό νοτιώτατο ἄκρο τοῦ Βυζαντινοῦ θέματος τῆς Νικοπόλεως, ἡ παραλιακή πόλη τῆς Ναυπάκτου, εἶχε κάτι ἀπό τήν ἀρχοντιά καί τήν ἀκμή τῆς Βσιλεύουσας. Εἶχε ζωή εὐσεβείας μέ Ἐκκλησιαστικές Κοινότητες ὀργανωμένες κάτω ἀπό τή Σκέπη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς “Ναυπακτιωτίσσης”. Ὑπῆρχε χαριτόβρυτη εἰκόνα πού εἰκόνιζε τή Θεοτόκο σέ στάση δεήσεως, ἡ ὁποία ἀποτελοῦσε “τό ἱερόν παλλάδιον τῆς Αἰτωλικῆς αὐτῆς πόλεως. Εἶναι δέ βέβαιον ὅτι ὁ Μητροπολιτικός Ναός τῆς Ναυπάκτου, ἐτιμᾶτο τότε ἐπ᾿ ὀνόματι τῆς Θεοτόκου”.

Ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος ὁ Βαρνακοβίτης

Ο ΟΣΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΒΑΡΝΑΚΟΒΙΤΗΣ

 ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ἐννέα αἰῶνες καί πλέον (ἀπό τό 1077μ.Χ.) στόν εὐλογημένο αὐτόν τόπο πού ὀρθώνεται ἀνίκητο ἀπό τό χρόνο τό μεγαλόπρεπο Μοναστῆρι τῆς Παναγιᾶς τῆς Βαρνάκοβας, συντελεῖται ἕνα μυστήριο Χάριτος. Ἡ Χάρις πού ἐδόθη παρά τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ διά τῆς Θεοτόκου, μεσιτείαις καί τοῦ Ὁσιωτάτου Μοναχοῦ ἱδρυτοῦ τῆς Ἱ. Μονῆς, ἁγίου Ἀρσενίου τοῦ Βαρνακοβίτου.
Ὅπως τό ὀξυγόνο, ἐνῶ πληροῖ τά πάντα, δέν γίνεται ἀντιληπτό παρρά μόνον ἀπό τό θαυμάσιο ἀποτέλεσμα ὑπάρξεως ζωῆς καί ὀμορφιᾶς, ἔτσι καί ἡ Χάρις, τό Θεϊκό αὐτό ὀξυγόνο τῆς Θείας ἀγάπης, χωρίς νά γίνεται αἰσθητά ἀντιληπτή, πληροῖ ἐπί αἰῶνες τό Ἱερό αὐτό μνημεῖο τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Προσκυνητής αἰσθάνεται ἀπό τήν πρώτη κιόλας στιγμή, πού θά μπῆ στό δασοστόλιστο δρόμο τῆς Μονῆς, μία ἀπροσδιόριστη ψυχική εὐεξία. Μιά γαλήνη ἐσωτερική, μία γλυκειά ἀνάπαυση καί παρηγορία, εἰδικά ὅταν βρεθῆ κάτω ἀπό τό Θεομητορικό βλέμμα τῆς μεγάλης εἰκόνας τῆς Παναγίας τῆς Βαρνάκοβας.
Αὐτή εἶναι ἡ κυρίως Χαριτόβρυτη πηγή τῆς Μονῆς.