Νέα Ἅγια εὐωδιάζοντα λείψανα ὁμολογητῶν στὸ Ἅγιον Ὅρος

 

    Φωτό: «Ῥωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ»

Γράφει ὁ Γέρων Νεκτάριος Μοναχὸς Ἁγιορείτης

 

 Ἡ πολὺ δύσκολη μετακίνησή μου (λόγω βλάβης τῆς ὑγείας μου), τὸ Σάββατο 21 – 11 – 2015 ἀπὸ Θεσσαλονίκη πρὸς Ἅγιον Ὅρος καὶ ἡ πολὺ δυσκολότερη καὶ κοπιαστικὴ ἐπιστροφή μου στὴ Θεσσαλονίκη, τὴν Τρίτη 24 – 11 – 2015, ἀμείφθηκαν πνευματικὰ καὶ πῆρα καὶ ρέστα.

Σᾶς καταθέτω τὴν ἐμπειρία μου ἀμέσως, γιὰ νὰ δοξάσουμε τὸ Θεὸ μας ὅλοι μαζί.

Τὸ Σάββατο τὸ μεσημέρι, ἐγκαταστάθηκα πρὸς φιλοξενία στὸ Ἱερὸ κελὶ τῶν Καρυῶν τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ Ψαρά. Ἐκεῖ Γέροντας εἶναι ὁ σεβαστὸς σὲ ὅλους μας πνευματικός, παπα – Ἀρτέμιος.

ΔΙΑΝΟΙΞΗ ΜΕΓΑΛΩΝ ΛΑΚΚΩΝ ΚΙ ΑΝΕΥΡΕΣΗ ΑΓΙΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ

Μὲ δέος ὁ Γέροντας Ἀρτέμιος μοῦ εἶπε: «Ξέρετε, πάτερ, ἐδῶ καὶ καιρό, τὰ συνεργεῖα διανοίγουν μεγάλους λάκκους περιφερειακά τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Πρωτάτου, γιὰ νὰ στηρίξουν τὸν Ἱερὸ Ναὸ μὲ τσιμέντο καὶ χοντρὰ σίδερα.

Ἡ Ὁσιομάρτυς Μαργαρίτα βρισκόταν στήν ἀποβάθρα ἕτοιμη νά φύγει νά γλιτώσει ἀπό τούς Μπολσεβίκους ὅταν τῆς παρουσιάστηκε σέ ὅραμα ὁ Ἅγιος Νικόλαος καί τῆς εἶπε:Γιατί ἀποφεύγεις καί ἀρνεῖσαι τό στεφάνι σου;

Όσιομάρτυς Μαργαρίτα, η ηγουμένη μάρτυρας του Μενζελίνσκ

Hμητέρα  Μαργαρίτα  (κατά κόσμον Μαρία) Μιχαήλοβνα ήταν ηγουμένη της μονής του Προφήτου Ήλιου στο Μενζελίνσκ, της επισκοπής της Ουφας.  Προτού γίνει μοναχή η Μαρία Μιχαήλοβνα ζούσε στο Κίεβο. Εξομολόγος της ήταν ο πρωτοπρεσβύτερος Αλέξανδρος Κορσακόβσκι, προϊστάμενος του ναού της Κιεβο-Γεωργιέβσκαγια, στην ενορία όπου έμενε η Μαρία.

Στ’ απομνημονεύματα του ο πρίγκιπας Ν. Ζεβαχώφ, πού τη γνώριζε πολύ προτού γίνει μοναχή, έγραφε:

«Στο πρόσωπο της Μαρίας έβλεπε την ενσάρκωση της ένθερμης πίστης και της αγάπης της για το Θεό. Ήταν κοντή κι αδύνατη, μια γυναίκα πού έκαιγε πάντα σαν κερί μπροστά στο Θεό.

Όλοι όσοι την ήξεραν, γνώριζαν πώς γεννήθηκε μόνο και μόνο για να θερμαίνει τους άλλους με την αγάπη της.»

Ἔχουν ὅλες οἱ θρησκεῖες τόν ἴδιο Θεό; (Νεοϊερομάρτυς π. Δανιήλ Σισόγεφ)

π. Δανιήλ Σισόγεφ

ΕΧΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΘΕΟ;

********
Μικρή εισαγωγή από την ιστοσελίδα μας

Το τι διδάσκει κάποιος για τις άλλες θρησκείες θεωρείται εν πολλοίς σαν ένα ηθικό δίλλημα από το οποίο θα φανεί εάν ο Χριστιανισμός κηρύττει την αγάπη ή διακρίνεται από μισαλλοδοξία.

Το κείμενο που ακολουθεί φαίνεται αρκετά αυστηρό και απόλυτο. Φυσικά κανείς δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει πως οι θέσεις του ομιλητή είναι αντιευαγγελικές ή ανορθόδοξες, όμως οπωσδήποτε θα βρεθούν πολλοί που θα υποστηρίξουν πως αν και όλα αυτά είναι αληθινά τουλάχιστον θα έπρεπε να λεχθούν με περισσότερη «προσοχή», «διάκριση» ή «λεπτότητα», ίσως και κάποιοι να θεωρούν πως θα έπρεπε να αποσιωπηθούν εντελώς.

Δεν θα εξετάσουμε εν τέλει ποια γνώμη από τις προαναφερθείσες είναι η ορθή, όμως θα παραθέσουμε έναν προβληματισμό μας. Ο π. Daniil Sysoev- ο εκφωνήσας την παρακάτω ομιλία- απηύθυνε πολλές φορές αυτά τα λόγια και άλλα παρόμοια, όχι σε κάποια ομάδα «φανατικών» ή «στενόμυαλων» Ορθοδόξων αλλά σε πυκνά ακροατήρια αλλοθρήσκων. Το αποτέλεσμα ήταν διπλό. Αρχικώς να προσελκύσει αρκετούς αλλοθρήσκους και να τους βαπτίσει Ορθοδόξους (υπογραμμίζουμε, παρά την «αυστηρή» πλην αληθή γλώσσα του) και εν τέλει να αξιωθεί να υπογράψει την γνήσια εν Χριστώ μαρτυρία του με το αίμα του, όπως και οι παλαιότεροι ομολογητές της Ορθοδόξου Πίστεώς μας.