«Ὄχι! ὅλα ἔχουν τελειώσει! Ὁ Θεός εἶναι Δίκαιος. Μέ πρόσβαλαν, μέ κατέστρεψαν καί μ’ ἄφησαν σάν ζητιάνο. Ὁ Κύριος ἔδωσε καί ὁ Κύριος τ’ ἀφαίρεσε». ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ

Στο Κίεβο ζούσε τότε ένας πλούσιος ζωέμπορας ο Ά. Ντώφ. Η σύζυγός του ήταν ευλαβής καί μέ φόβο Θεού. Αλλά εκείνος ήταν ένας αγροίκος, σκληρός καί ολιγόπιστος άνθρωπος. Η γυναίκα του δέν έλειπε από τήν εκκλησιά καί τά Μοναστήρια, καθώς τής άρεσε νά δίνη ελεημοσύνη, νά βοηθάη τούς φτωχούς καί περιπλανώμενους προσκυνητές καί ευλαβείτο πολύ

τούς ασκητές. Ηταν εξ ολοκλήρου αφοσιωμένη στον Στάρετς Θεόφιλο καί συχνά τόν προσκαλούσε στό σπίτι της. Ο σύζυγός της από τήν άλλη μεριά, ήταν σκληρόκαρδος καί άσωτος καί δέν ανεχόταν τήν παρουσία του Στάρετς στό σπίτι του. Συνέχεια ονείδιζε την γυναίκα του γιατί τόν προσκαλούσε:

«Δέ ντρέπεσαι νά χάνης την ώρα σου μ’ αυτόν τόν θρησκόληπτο τρελλό;» τήν ρωτούσε.

Ενα ωραίο πρωί, πού αυτός έλειπε από τό σπίτι, ο Στάρετς έφτασε εφοδιασμένος μέ κομμάτια κάρβουνο.

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ.,«Έ, σύ λευκοχέρα ἀρχόντισσα! Καί γιατί ἔχεις γδύσει τούς δουλοπάροικους μέχρι καί τό τελευταῖο τους πουκάμισο; Γιατί τούς πέταξες στόν δρόμο χωρίς ἕνα κομμάτι ψωμί;

Μιά άλλη φορά μιά ονομαστή γαιοκτήμων ήρθε στόν μακάριο περιτριγυρισμένη από ένα ολόκληρο πλήθος δουλοπαροίκων, καθισμένη στήν άμαξά της. Σταμάτησε μπροστά στήν κατοικία του μακαρίου καί μ’ ένα χαμόγελο άρχισε νά κοιτά πίσω απ’ τό μονόκλ πρός όλες τίς κατευθύνσεις.

«Γιά πες μου σέ παρακαλώ. Που είναι αυτός ο Θεόφιλος πού μένει εδώ;», ρώτησε υπεροπτικά τόν υποτακτικό του, πού ήρθε πρός τό μέρος της.

«Εκεί είναι καί σκάβει τόν κήπο».

Η περίεργη κυρία έριξε μιά ματιά πίσω καί είδε τόν Θεόφιλο νά σκάβη αυλάκια φορώντας μόνον τό εσωτερικό μακρύ του πουκάμισο.

«Αλλοίμονο, τι απολίτιστος! Νά περιφέρεται μέσα στό Μοναστήρι μή φορώντας τίποτα άλλο παρά ένα μακρύ πουκάμισο!» κι έφτυσε δίπλα της μέ περιφρόνηση.

«Τίποτ’ άλλο, παρά ένα μακρύ πουκάμισο», είπε ο Στάρετς μιμούμενος τήν φωνή της, καθώς τήν πλησίαζε.

«Έ, σύ λευκοχέρα αρχόντισσα!