Οἱ ἅγιοι Γέροντες στὸ Σῶμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας

Γράφει ὁ Μοναχὸς Ἀρσένιος,

Σκήτη Κουτλουμουσίου, Ἅγιον Ὅρος

Ἐπειδὴ κατὰ καιροὺς σχολιάζεται ἀπὸ μερικοὺς ἀδελφοὺς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς ἡ λέξη γεροντισμός, θέλοντας νὰ μᾶς δείξουν πὼς αὐτοὶ ποὺ ἀναζητοῦν γέροντες προχωρημένους στὴν ἀρετὴ μὲ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὑπερβάλλουν κατὰ τὴ γνώμη τους. Διότι ἰσχυρίζονται, πὼς ἀρκεῖ ὁ πνευματικὸς πατέρας ποὺ ἔχει ὁ καθένας γιὰ νὰ καλύψει τὶς πνευματικές του ἀνάγκες. Ὅμως ἀνάγκη εἶναι νὰ ξεκαθαρίσουμε ποιὸς εἶναι ὁ ρόλος τοῦ Πνευματικοῦ – ἐξομολόγου καὶ ποιὸς ὁ ρόλος τοῦ χαρισματούχου Γέροντος.

Ὅμως, τί σημαίνει Γέροντας φωτισμένος ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ χαρισματοῦχος; Γέροντας φωτισμένος σημαίνει καθέδρα τῆς διακρίσεως, σημαίνει φάρος φωτεινὸς στὸ πηχτὸ σκοτάδι, σημαίνει ὁδηγὸς τῶν πλανεμένων, ρύστης τῶν ἀπελπισμένων, σημαίνει παρηγορητὴς τῶν ψυχῶν καὶ προπάντων μᾶς ὑποδεικνύει τὴ σύντομη καὶ ἀπλανῆ ὁδὸ τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς μας.