«Πλαστήκαμε γιά νά εἴμαστε αἰώνια μέ τόν Θεό. Τά μέσα σωτηρίας», Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Πλαστήκαμε γιά νά εἴμαστε αἰώνια μέ τόν Θεό. Τά μέσα σωτηρίας»

Ὁμιλία στίς 10-10-2010

  Μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ θά συνεχίσουμε τό θέμα πού ἔχει σχέση μέ τήν ὕπαρξη καί τίς λεγόμενες ὑπαρξιακές ἀνησυχίες καί ἀγωνίες πού ἔχει ὁ κάθε ἄνθρωπος. Δηλαδή τά ἐρωτήματα: – Γιατί ὑπάρχω; – Ποιός εἶναι ὁ λόγος πού ὑπάρχω; – Ποιός εἶμαι; – Ποῦ πηγαίνω; – Ποιός εἶναι ὁ σκοπός μου; Ἄν κανείς δέν ἔχει τήν πίστη στόν Θεό, δέν μπορεῖ νά ἀπαντήσει σέ ὅλα αὐτά.

 Ἡ ἐποχή μας χαρακτηρίζεται ἀπό αὐτήν τήν ἔλλειψη νοήματος. Οἱ ἄνθρωποι δέν βρίσκουν νόημα στή ζωή τους, δέν βρίσκουν λόγο γιά νά ζοῦν. Γι’ αὐτό αὐξάνονται καί οἱ αὐτοκτονίες καί οἱ ἀπελπισμένοι ἄνθρωποι πού ὑπάρχουν καί κινοῦνται γύρω μας. Μόνο ἄν κανείς πιστέψει στόν Θεό – καί αὐτό τό ἅλμα τῆς πίστεως δέν εἶναι ἅλμα στό κενό ἀλλά στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ – τότε βρίσκει ἀπάντηση σέ ὅλα αὐτά τά ἐρωτήματα, ἡσυχάζει πραγματικά καί ζεῖ αὐτήν τήν ἀληθινή εἰρήνη πού ψάχνει ὁ κάθε ἄνθρωπος.

 Ἡ ἀπάντηση στό ἐρώτημα: Ποιός μᾶς ἔπλασε καί γιά ποιόν σκοπό; Εἶναι ὁ Θεός. Ὁ Θεός ἔπλασε τόν ἄνθρωπο. Εἴμαστε δημιούργημά Του, ἕνα κτίσμα. Ὁ Θεός μᾶς ἔπλασε γιά Αὐτόν, γιά τόν ἑαυτό Του, γιά νά βλέπουμε σέ Αὐτόν, νά Τόν δοξάζουμε, νά Τόν λατρεύουμε καί νά Τόν ἀγαπᾶμε. Δέν μᾶς ἔπλασε γιατί εἶναι ἐγωιστής καί αὐτάρεσκος. Ἄν τό ποῦμε αὐτό εἶναι βλασφημία. Ἀλλά μᾶς ἔπλασε γιατί αὐτό προάγει ἐμᾶς τούς ἴδιους καί μᾶς ὁδηγεῖ στήν ὁμοίωση, στήν θέωση. Αὐτόν ἀκριβῶς τόν σκοπό ἔχει βάλει ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο. Πλαστήκαμε λοιπόν ἀπό τόν Θεό καί γιά τόν Θεό.

̎Πῶςσωζόμαστε ̎,Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε ἐδῶ  τήν ὁμιλία:̎Πῶςσωζόμαστε ̎, Ὁμιλία στίς 17-06-2015

Σκέφτηκα σήμερα μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τίς εὐχές τῶν πατέρων καί ὅλων ὑμῶν, νά ποῦμε λίγα λόγια γιά τό τί σημαίνει σωτηρία καί πῶς μποροῦμε νά σωθοῦμε. Κατ’ ἀρχάς πρέπει νά ποῦμε ὅτι σωτήρας εἶναι ὁ Χριστός καί σωτηρία εἶναι ἡ ἕνωση μέ τόν Χριστό. Ἄς τό ἐξηγήσουμε λίγο αὐτό. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος, εἶναι πνεῦμα, ὅπως εἶπε ὁ Ἴδιος στή Σαμαρείτισσα «πνεῦμα ὁ Θεός» (Ἰω. 4,24). Ἔχει καί σῶμα, ἔχει καί τήν ἀνθρώπινη φύση. Ἐπίσης ὁ Θεός μᾶς ἀποκάλυψε ὅτι εἶναι Τριαδικός, ὅτι εἶναι Πατήρ, Υἱός καί Ἅγιο Πνεῦμα. Οὔτε ὅμως ὁ Πατέρας, οὔτε τό Ἅγιο Πνεῦμα ἔχουν σῶμα ἀνθρώπινο. Μόνο ὁ Χριστός ἐνηνθρώπησε, πῆρε τήν ἀνθρώπινη φύση.

– Ὅταν λοιπόν λέμε νά ἐνωθοῦμε μέ τόν Χριστό, ἀφοῦ ὁ Χριστός εἶναι ἡ σωτηρία μας καί εἶναι καί ὁ Παράδεισος, ἐννοοῦμε νά ἑνωθοῦμε μέ τήν οὐσία τοῦ Θεοῦ;Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς εἶπαν ὅτι δέν μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μέ τήν οὐσία τοῦ Θεοῦ. Κατ’ ἀρχάς δέν ξέρουμε τί εἶναι ὁ Θεός στήν οὐσία Του. Ὁ Χριστός μας εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος. Ὡς ἄνθρωπος ἔχει τήν ἀνθρώπινη οὐσία πού ἔχουμε κι ἐμεῖς, άλλά ὡς Θεός ἔχει τήν θεία οὐσία πού δέν ξέρουμε τί εἶναι καί μέ τήν ὁποία δέν μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε.

ΤΟ ΠΡΟΟΡΑΤΙΚΟ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ (27/11/1897- 01/01/1971)» «Ἡ σωτηρία δέν εἶναι εὔκολο πράγμα», ἔλεγε ὁ γέροντας. «Ἐγώ δέ θά σᾶς δώσω τή σωτηρία «στό πιάτο». Ἀγωνιστεῖτε καί προσευχηθεῖτε μόνοι σας. ’Ἄν θέλετε νά σωθεῖτε, γίνετε κουφοί, μουγγοί καί τυφλοί γιά τόν κόσμο».»

Στο γέροντα έρχονταν και πολλοί νέοι άνθρωποι πού παραπονούνταν πώς είναι μελαγχολικοί και υποφέρουν από αϋπνίες και έλλειψη όρεξης. Αυτούς ό γέροντας τούς έπαιρνε στη μέση της αυλής, τούς έλεγε να κάνουν 450 εδαφιαίες μετάνοιες και τούς προέτρεπε να κάνουν το ίδιο και στο σπίτι τους κάθε βράδυ. 

  Τούς συμβούλευε επίσης να φορούν στο λαιμό τους σταυρό, να μην πίνουν, να μην καπνίζουν, να εκκλησιάζονται, να νηστεύουν τις καθορισμένες από την Εκκλησία νηστείες και να κοινωνούν. Τότε, σύμφωνα με τά λεγόμενά του, όλα τά «νεύρα» θα φύγουν και θα γίνουν υγιείς. Πρόσθετε επίσης πώς με τά νεύρα αισθανόμαστε πόνο, όταν όμως η ψυχή είναι άρρωστη δε σημαίνει πώς είναι άρρωστα και τά νεύρα αλλά οι δαίμονες μάς βασανίζουν και τότε χρειάζεται προσευχή για να τούς νικήσεις.

 Ο γέροντας αγαπούσε πολύ τη φύση. Την αισθανόταν. Προσπαθούσε να ομορφύνει τη γη με λουλούδια και διάφορα δέντρα. Σε όσα μέρη κι αν έζησε, όπως στη Λαύρα του Ποτσάεφ, στο κοιμητήριο των μοναχών, στην Ίαλόβιτσα, άφησε πίσω του ένα ζωντανό μνημείο με καλλωπιστικά φυτά και λουλούδια αλλά και οπωροφόρα δέντρα.