«Πέτρος ὁ ἁπλός καί ἀπονήρευτος»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Ὅταν ἤδη συνάντησα τούς δύο ἀνωτέρω ἀδελφούς μοῦ διηγήθηκε ὁ Γέροντας τό ἑξῆς:

«Μ᾿ ἐπεσκέφθη πρόσφατα ὁ Πέτρος καί ζήτησε νά ἐξομολογηθῆ. Μά ἔκαμε τότον καθαρή, τόσον εἰλικρινῆ ἐξομολόγησιν, πού δέν μοῦ ξανάτυχε. Μεταξύ ἄλλων μοῦ λέγει μέ ὅλην του τήν εἰλικρίνειαν:

• Ἐγώ Γέροντα εἶμαι ὁ πιό ἁμαρτωλός, ἀλλά εἶμαι καί γεμάτος ἀρρώστιες καί τέλος πάντων εἶμαι ἕνας ἄχρηστος ἄνθρωπος. Θέλω νά γίνω μοναχός, ἀλλά μ᾿ αὐτά τά χάλια αἰσθάνομαι ἀνάξιος.

Τέτοιαν περίπτωσιν πρώτη φορά συνάντησα. Μή γνωρίζοντας τί νά τόν συμβουλέψω, τοῦ λέω:

• Ἀφοῦ παιδί μου σ᾿ ἔφερε ἐδῶ ἡ Παναγία, κάθισε λίγο μαζί μου νά σέ δοκιμάσω.

Ἔτσι κι ἔγινε. Ἐκάθησε. Ἀφοῦ ὅμως ἦλθε καί ὁ Γιῶργος ἤδη εἴχαμε πρόβλημα χώρου. Μοῦ λέει ὁ Πέτρος:

«Κόψε τήν μέριμνα – Οἱ ἀγλαεῖς καρποί»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Ὅταν τήν ἄνοιξιν τοῦ 1964 πρωτοεπισκέφθηκα τόν Γέροντά μου, ἦταν ἀκόμα μόνος του. Ὡστόσο λειτουργοῦσε κάθε νύχτα μέ τήν βοήθειαν τοῦ παπποῦ Ἀρσενίου καί τοῦ παραδελφοῦ του Μοναχοῦ Ἰωσήφ (νῦν Βατοπαιδινοῦ).
Μέ τό πρόγραμμα αὐτό ὁ ἀείμνηστος ἐφάρμοζε πιστά τήν ἐντολήν τοῦ Γέροντός του:
«παπα-Χαράλαμπε, νά κόψης τήν μέριμνα». Μέ τό ἡσυχαστικό αὐτό πρόγραμμα ὁ ἀείμνηστος τολμῶ νά πῶ ὅτι ἐμεγαλούργησε. Ἐγνώρισε καταστάσεις πνευματικές τίς ὁποῖες μόνο στούς βίους τῶν μεγάλων ἁγίων συναντοῦμε.
Ἡ φλόγα τῆς ἀδιαλείπτου εὐχῆς καί τοῦ ἔνθεου ἔρωτα ὡς ἄλλη χαλδαϊκή κάμινος ἔκαιε, ἀλλά δέν κατέκαιε τήν καρδιάν του. Ἀνεξίτηλες παρέμεναν ἐκεῖνες οἱ ὁλονύκτιες κοπιαστικές ἀγρυπνίες.Ἐκεῖνες οἱ λειτουργίες, ὅπου, μέ τούς ὀφθαλμούς τῆς ἐκλεπτισμένης ψυχῆς, ἔβλεπε ἐναργῶς τά θεῖα Μυστήρια καί Αὐτόν τοῦτον τόν γενόμενον θύτην καί θῦμα πρό τοῦ φρικτοῦ θυσιαστηρίου, δηλαδή τόν Κύριον.

«Ὁ Γέροντας ὡς διδάσκαλος»

  Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

 

Ἀφοῦ ἀκροαζόταν ὁ Γέροντας τόν ἐξομολογούμενον, δέν ἀρκεῖτο μόνο στήν ἄφεσιν. «Ἔκκλινον ἀπό κακοῦ καί ποίησον ἀγαθόν», λέγει ὁ Δαυΐδ (Ψαλμ. Λγ΄: 15, Α΄ Πέτρ. Γ΄ : 11). Ἀμέσως μετά τήν ἄφεσιν ἀκολουθοῦσεν ἡ ἀνάλογη συνταγή καί τά φάρμακα. Στούς ἐγγάμους ἔριχνε τό βάρος στήν ἁρμονικήν συμβίωσιν, τήν καλήν ἀνατροφήν τῶν παιδιῶν, τακτικήν ἐξομολόγησιν, ἐκκλησιασμόν, Θ. Κοινωνίαν, κατά δύναμιν νηστείαν κλπ. Ἦταν πολύ αὐστηρός ὡς πρός τό ἔγκλημα τῶν ἐκτρώσεων, τό ὁποῖο θεωροῦσε φόνον ἐν ψυχρῶ, μάλιστα σέ ἀνυπεράσπιστα πλάσματα. Ἀλλά καί τήν ἀποφυγήν τῆς τεκνογονίας ἐπίσης τήν ἔκρινε ἁμάρτημα, θεωρῶντας ἀνάξιους τῶν Θ. Μυστηρίων, ὅσους ἀπέφευγαν τήν τεκνογονίαν μέ τεχνητά μέσα. «Ὁ Θεός, ἔλεγε, ξέρει πόσα θά δώση καί ὅσα δώσει ἔχει καί τήν φροντίδα τους».Ὅσον ἀφορᾶ τό ἔργον τῆς Π.Ε.Φ.Ι.Π. (σύλλογος συμπαράστασης τῶν πολυτέκνων), ὄχι μόνον τό ἐπευλογοῦσε, ἀλλά καί τό ἐνίσχυε μέ γενναῖες εἰσφορές. Αὐτό μποροῦν νά ἐπιβεβαιώσουν καί αὐτά τά μέλη τοῦ συλλόγου. 

«Παράδειγμα ἀπό ἄλλον ἕνα ἀθλητήν τῆς ὑπακοῆς»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

«Τήν ἐποχήν τῆς συγκομιδῆς τῶν λεπτοκαρυών συνήθιζε ὁ Γέροντάς μας, λέει ὁ παπα-Χαράλαμπος, νά στέλλει τούς παραδελφούς μου Ἀθανάσιον καί Ἰωσήφ στοῦ Καρακάλλου, νά βοηθήσουν καί ν᾿ ἀποκομίσουν στήν συνοδείαν μας μερικές ἀπαραίτητες προμήθειες. Μιά μέρα παραδόξως, μοῦ λέγει ὁ Γέροντας:

“Νά πᾶς παιδί μου, νά βρῆς τούς παραδελφούς σου στά φουντούκια”.

Τήν ἄλλην ἡμέρα βρέθηκα κιόλας στοῦ Καρακάλλου. Γιά πρώτη φορά δούλεψα στά φουντούκια, ἀλλά μοῦ φάνηκε μιά πολύ εὐχάριστη ἐργασία. Μηχανικά μαζεύεις καί ὁ νοῦς ἀπερίσπαστος συγκεντρώνεται στήν ἀδιάλειπτον εὐχήν. Ὅμως, ὅπως εἶναι σύνηθες, ὅταν εἶναι πολλοί μαζί, ἀρχίζουν κουβέντες, καλαμπούρια, ἀστεῖα κλπ. γιά νά περάση εὐχάριστα ἡ ἡμέρα. Γιά ὅσους δέν γνωρίζουν ἀπό εὐχή καί πρό πάντων γιά τούς κοσμικούς, ἡ ἡμέρα μέ τά καλαμπούρια καί τ᾿ ἀστεῖα βγαίνει πολύ ἄνετα.Ὅταν ὅμως συνηθίσης στήν ἀδιάλειπτον εὐχήν, τότε ὄχι μόνο στενοχωριέσαι, ἀλλά καί ἄθελα ὁ νοῦς σου πάει στήν κατάκρισιν κατά τῶν ἄλλων ἤ κλέβασαι ἀπό ὑπερηφάνεια ὅτι κάτι κάνεις ἀνώτερο καί οἱ ἄλλοι δέν κάνουν.

«Ὅταν κοιμᾶσαι καί ἔρχεται ὁ πονηρός νά κάνεις τόν Σταυρό σου, νά γυρίζεις ἀπό τό ἄλλο πλευρό καί θα φύγει..»

Διηγείτο ο Παπα – Χαράλαμπος ο Διονυσιάτης, συνασκητής του Γέροντα Ιωσήφ του Σπηλαιώτη:

«Τις πρώτες δύο-τρεις βραδιές που ήρθα και έμεινα στο ασκητήριο του γερό-Ιωσήφ ως κοσμικός, ο διάβολος τέτοια λύσσα είχε, που δε μ’ άφηνε να κοιμηθώ και να κάνω προσευχή. Πάω να κοιμηθώ και να, ο διάβολος επάνω μου ολόκληρος. Πότε σαν σκύλος, πότε σαν άνθρωπος, πότε σαν λιοντάρι.Εγώ από τον φόβο μου σηκωνόμουν και έκανα προσευχή. Έμεινα άϋπνος τελείως και την ημέρα δεν μπορούσα να κάνω τα καθήκοντά μου, να προσευχηθώ.

Όταν με ρώτησε ο Γέροντας πως περνώ, του είπα τι συμβαίνει. Με συμβούλεψε, όταν κοιμάμαι και έρχεται ο διάβολος από το ένα μέρος, να γυρίζω από το άλλο.

Φανερά δείγματα αὐταπαρνήσεως

Μια φορά στην Ν. Σκήτη επρόσεξα, ότι τα πόδια  μου ήταν λίγο πρησμένα. Τρομαγμένος λοιπόν τρέχω στον Γέροντα να τον πληροφορήσω , ότι κάτι σοβαρό μου συμβαίνει. Ο Γέροντας μόλις το άκουσε, μειδίασε λίγο και μου απάντησε:

-      Τόσο μεγάλος αγωνιστής είσαι! Αμέσως τρομοκρατήθηκες;  Δεν είναι τίποτε παιδί μου. Από την ορθοστασία είναι. Θέλεις να ιδής και τα δικά μου πόδια;  

Σηκώνει λίγο το ρούχο και μου ‘δειξε μέχρι το γόνατο. Πραγματικά τρόμαξα˙ ήταν φοβερό. Πρησμένα και τα δυό πόδια τόσο πολύ, ώστε να νομίζης πως είναι ασκιά. Δεν έφθανε όμως αυτό. Πατάει με τα δάκτυλά του γερά στα πρησμένα πόδια. Αμέσως βούλωσαν και τα δύο και έμειναν οι δαχτυλιές βουλωμένες. Τρομαγμένος, αυθόρμητα φώναξα:

-      Γέροντα, κάτι σοβαρό σας συμβαίνει˙ προσέξετε τα πόδια σας.

Και ο Γέροντας με απάθειαν απαντά:

Ἔκλαιγα, ἔκλαιγα. Τί ἤτανε αὐτό, Θεέ μου;

 ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΝΩΘΕΝ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΟΝ ΨΥΧΩΝΗΜΩΝ, ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΔΕΗΘΩΜΕΝ» Ο μακαριστός π. Χαράλαμπος, πού διετέλεσε και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Διονυσίου του Αγίου Όρους, όταν ήταν στη Νέα Σκήτη το 1964, σε ανύποπτη στιγμή και στην ερώτηση μου «τι διαφέρει η ειρήνη του Χριστού από την ειρήνη του κόσμου», απάντησε: «Ειρήνη με ειρήνη έχει διαφορά. Υπάρχει τεραστία διαφορά από την ειρήνη πού δίδει ο Θεός, Ούτω κάποτε προσευχόμενος πλησίον του παραθύρου του κελιού μου, αισθάνθηκα ένα πράγμα, που δεν μπορεί να το εκφράση κανείς. Εκεί πού προσευχόμουν, ακούω ξαφνικά μια βοή «σσσ, σσσ.,.σσσσ».