Ἡ ἀμέλεια τῶν γονέων γιά τά παιδιά τους εἶναι βαρύτατο ἁμάρτημα – Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

 Συχνά οι γονείς παραμελούν την ψυχική μόρφωση των παιδιών.

Κάθε πατέρας προκειμένου να εκπαιδεύσει τα παιδιά του στις καλές τέχνες, στα γράμματα και στη ρητορική καταβάλλει κάθε προσπάθεια, για τη μόρφωση όμως της ψυχής του κανείς δεν φροντίζει.

Όταν το παιδί είναι άρρωστο στο σώμα, κανείς δεν αρνείται να το στείλει σε μακρινό ταξίδι για να θεραπεύσει την αρρώστια του. Όταν όμως πάσχει η ψυχή, κανείς δεν ασχολείται με αυτή, αλλά όλοι χάνουμε το θάρρος μας, όλοι αδιαφορούμε, όλοι αμελούμε!

Ποιά απολογία θα έχουν εκείνοι στους οποίους έχουν εμπιστευθεί τα λογικά πρόβατα, και που δείχνουν μεγάλη αμέλεια, και ενώ κάθε μέρα βλέπουν άλλα μεν να τα κατασφάζουν – όπως λέει ο προφήτης – άλλα να κατασπαράζονται από τα θηρία, άλλα δε να κλέβονται από άλλους, κι όμως να μην θέλουν να φροντίζουν καθόλου γι΄αυτά;

Βλέπεις τον γιό σου να βρίζει τον Δημιουργό του και δεν δυσανασχετείς, πές μου, ούτε τον φοβερίζεις και τον επιπλήττεις, και αυτά ενώ γνωρίζεις ότι αυτή την πράξη και ο ίδιος ο Θεός την εμποδίζει, όχι επειδή ζημιώνεται αυτός που βρίζεται ( γιατί ο Θεός είναι αιώνιος ), αλλά για την δική του σωτηρία!

«Οἱ γονεῖς πού ἀγαποῦν τόν Θεό πρέπει νά χαίρονται καί νά τόν εὐχαριστοῦν γιά τίς δοκιμασίες, τίς ὁποῖες ὑποφέρουν τά παιδιά τους γιά χάρη τοῦ Κυρίου· πρέπει ἐπίσης νά παρακινοῦν τά παιδία τους στούς ἀγῶνες καί στούς κινδύνους γιά τήν ἀρετή»

 

 Ὑπόθεση ΙΒ΄(12)

 «ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

 ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

  Ἀπό τή διήγηση τῆς σφαγῆς τῶν ἁγίων πατέρων
στό Σινά καί τή Ραϊθώ
Ὅπως ἀναφέρθηκε σέ ἄλλο σημεῖο, ἕνας νεαρός μοναχός ἔγινε περιβόητος γιά τή γενναιοψυχία του, ἐπειδή ἀγωνίστηκε γενναῖα ἐναντίον τῶν βαρβάρων καί σφάχτηκε μέσα στό ἴδιο τό κελλί ὅπου ἀσκήτευε, χτυπημένος μέ ἀναρίθμητες σπαθιές. Δέν ὑπάκουσε στούς βαρβάρους οὔτε κάν νά βγεῖ ἔξω ἀπό τό κελλί ἤ νά βγάλει τό ροῦχο του, ἄν καί τοῦ ὑπόσχονταν ὅτι δέν θά τόν σκοτώσουν, ἄν ἔκανε κάτι ἀπό αὐτά, ἀλλά μέ πολλή ἀνδρεία ἀντιστάθηκε στούς βαρβάρους καί δέχτηκε γενναῖα τόν θάνατο.
Ὅταν τά ἔμαθε αὐτά ἡ μητέρα τοῦ μοναχοῦ, ἔδειξε στήν πράξη τή συγγένειά της μέ αὐτόν καί φάνηκε ἀληθινά γνήσια μητέρα του. Ἔβαλε ἀμέσως γιορτινό φόρεμα καί παίρνοντας γενικά πρόσχαρη ὄψη ὕψωσε τά χέρια στόν οὐρανό καί ἔλεγε στόν Σωτήρα Χριστό:

Οἱ γενιές πού θρέφουν ἁγίους

ΟΙ ΓΕΝΙΕΣ ΠΟΥ ΘΡΕΦΟΥΝ ΑΓΙΟΥΣ

 ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ, ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

 Οι γενιές που θρέφουν αγίους

 Μα εκείνο που ομόρφαινε τα βράδια τα νησιά μας ήταν οι λεγόμενες βεγγέρες. Οι νύχτες στο σκοτεινό χωρίο το χειμώνα ήταν ατέλειωτες και οι λάμπες με το 5 νούμερο γυαλί λίγο φέγγανε στο εσωτερικό του σπιτιού. Κι αυτές ήταν πάντα χαμηλωμένες, να μην κάψουν πολύ πετρέλαιο. Οικονομία παντού. Στο νερό, στα ξύλα, στο φαγητό, στα ρούχα. Πιο παλιά μήτε λάμπες δεν υπήρχαν. Ό βενετσιάνικος λύχνος έφεγγε στη μάννα να εργοχειρήση. Εκεί, μπροστά στη βενετσιάνικη λουσέρνα, όπως την έλεγαν, συναγμένοι παππούδες, γονείς και παιδιά, διάβαζαν τα συναξάρια των Αγίων, αφηγούνταν θαύματα, θαλασσινές περιπέτειες, τυραγνίες του γένους μας, πειρατικές επιδρομές στο νησί μας, όπως τις άκουσαν από τους παλιούς.

 Κι ήταν όλα μυσταγωγία για μας τα παιδιά. Από μικρός άκουγα το βίο του άγιου Ιωάννου του Καλυβίτου, τους πειρασμούς του Μεγάλου Αντωνίου, τα μαρτύρια της Αγίας Βαρβάρας.

Λόγος εἰς τήν Δ’ Κυριακή τῶν Νηστειῶν: Περί τῆς τῶν παίδων ἀνατροφῆς, ὅτι ἀπό τούς γονεῖς κρέμαται καί ἡ ἀπώλεια καί ἡ σωτηρία τῶν τέκνων τους (Ἀρχιεπ. Ἀστραχάν & Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

  (Ευαγγέλιο: Μαρκ. θ’ 17-32)
- Ο Ιησούς εθεράπευσε πολλούς ασθενείς αλλά ποτέ δεν ρώτησε πόσα χρόνια ήταν ο καθένας τους ασθενής. Γιατί σε αυτή την περίπτωση ρωτάει τον πατέρα του παιδιού; Μα ο Χριστός ως Θεός δεν γνώριζε;
- Αν η παιδική μας ηλικία είναι κρίσιμη για το ήθος που θα έχουμε ως ενήλικοι, δεν θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτό είναι άδικο; Η περίοδος όπου ο άνθρωπος δεν έχει διάκριση, γνώση και εμπειρία, να είναι τόσο κρίσιμη για την πορεία μας μετά; Ποιοί θα είναι υπεύθυνοι αν αυτή η πορεία δεν είναι καλή;