Χαιρόμαστε μέ τήν χαρά τοῦ ἄλλου; Ἁγ. Νικολάου Ἀχρίδος, 28-7-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Χαιρόμαστε μέ τήν χαρά τοῦ ἄλλου; Ἁγ. Νικολάου Ἀχρίδος
 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.gr

Ποῖος εἶναι ὁ νυμφίος τῆς ψυχῆς μας; Ἁγ. Νικολάου Ἀχρίδος, 26-5-2019, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ποῖος εἶναι ὁ νυμφίος τῆς ψυχῆς μας; Ἁγ. Νικολάου Ἀχρίδος, Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.gr

Ἡ θεραπεία τοῦ δαιμονιζομένου τῶν Γαδαρηνῶν, Ἁγ. Νικολάου Ἁχρίδος, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτη

Ἡ θεραπεία τοῦ δαιμονιζομένου τῶν Γαδαρηνῶν, Ἁγ. Νικολάου Ἁχρίδος, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτη, 21-10-2018,
Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.gr,

Ἡ τέλεια ἀγάπη, Ἁγ. Νικολάου Ἀχρίδος, Β΄ Λουκᾶ, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης, 30-9-2018

Ἡ τέλεια ἀγάπη, Ἁγ. Νικολάου Ἀχρίδος, Β΄ Λουκᾶ, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης, 30-9-2018,Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης_http://hristospanagia3.blogspot.gr

«Ὅλη ἡ δυστυχία καὶ ὅλη ἡ ἀδιαντροπιὰ τῆς Εὐρώπης προῆλθε ἀπὸ τὴν ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ»

Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ἐπισκόπου Ἀχρίδος

 Ἂν οἱ Εὐρωπαῖοι πρῶτα ἔψαχναν τὸν οὐράνιο Πατέρα καὶ ἀναζητοῦσαν πρὶν ἀπὸ ὅλα τὴν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ὅλα τὰ ὑπόλοιπα θὰ τοὺς δίνονταν καὶ τότε ὅλοι τους θὰ ἦταν χαρούμενοι. Μὲ τὴν χαρά τους θὰ φώτιζαν ὅλο τὸν μὴ χριστιανικὸ κόσμο, θὰ δόξαζαν τὸν Θεὸ καὶ λόγῳ αὐτοῦ ὅλοι οἱ λαοὶ στὴν γῆ θὰ ἀρνιόντουσαν τὰ εἴδωλα καὶ θὰ ἔσπευδαν νὰ βαπτιστοῦν, νὰ γίνουν μέλη τοῦ θεϊκοῦ εὐρωπαϊκοῦ χοροῦ.
Καὶ ὅμως οἱ Εὐρωπαῖοι πῆραν λανθασμένο δρόμο, μακριὰ ἀπὸ τὸν Χριστό. Σκοτώνονται, παλεύοντας γιὰ ψωμὶ καὶ πάντα εἶναι πεινασμένοι.
Παρανόησαν, ἁρπάζουν αὐτὸ ποὺ δὲν τοὺς ἀνήκει καὶ πάλι δὲν τοὺς εἶναι ἀρκετό. Ἡ Εὐρώπη διαβάζοντας βιβλία γιὰ νὰ ἀποκτήσει περισσότερες γνώσεις, τυφλώθηκε, βάρυνε τὸν νοῦ της μὲ τὸ βάρος τῶν γνώσεων καὶ κατέληξε πιὸ ἀνόητη, πιὸ σκοτεινή, πιὸ φτωχή. Συνήθισε νὰ ψάχνει τὸ ψωμί, τὴν εὐτυχία, τὴν γνώση, μακριὰ ἀπὸ τὸν οὐράνιο Πατέρα, μακριὰ ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ ὅλα αὐτά, εἶναι φανερὸ πὼς οἱ πόλεμοι στὴν Εὐρώπη προῆλθαν ἀπὸ….

Τό θανάσιμο ἁμάρτημα!(Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Η αυτοκτονία είναι αμαρτία θανάσιμη και πράξη καταφρονήσεως, προσβολής του ιδίου του Ζωοποιού Αγίου Πνεύματος. Η αυτοκτονία είναι πολύ βαρύτερη αμαρτία από την ανθρωποκτονία· διότι ένας εγκληματίας μπορεί να μετανοήσει, αλλά ο αυτόχειρας δεν έχει περιθώριο μετανοίας.

Να δύο παραδείγματα συγκλονιστικής κακοτυχίας, στην εμφάνιση της οποίας ένας ολιγόψυχος άνθρωπος θα μπορούσε να οδηγηθεί στην αυτοκτονία, ενώ ένας άγιος άνθρωπος του Θεού στην ίδια συγκυρία αναδεικνύεται ήρωας.

Ο άγιος Ευστάθιος βρέθηκε σε μια τραγική συγκυρία γεγονότων: είχε αφήσει τον έναν γιό του στην όχθη ενός ποταμού, ενώ μετέφερε τον άλλον γιό του στην απέναντι όχθη και επέστρεφε για να πάρει τον πρώτο. Στα μισά της διαδρομής βλέπει απέναντι ένα λιοντάρι να έχει αρπάξει το αγόρι του και να το μεταφέρει μακριά. Κοιτάζει μετά στην απέναντι όχθη και βλέπει έναν λύκο να αρπάζει τον δεύτερο γιό του και να απομακρύνεται τρέχοντας.

Tά ὅπλα μᾶς ἐνάντια στό φόβο (Ἁγίου Νικολάου Ἀχρίδος)

 

 Γιά ποιό λόγο ὅλοι οἱ λαοί εἶναι φοβισμένοι;

Τί φοβοῦνται οἱ λαοί στήν γῆ;
Τί φοβᾶται ὁ ἄνθρωπος στήν γῆ;
Ὁ ἕνας λαός φοβᾶται τόν ἄλλο λαό, τρέμει ὁ ἕνας λαός τόν ἄλλο λαό.
Ὁ ἄνθρωπος φοβᾶται τόν ἄλλο ἄνθρωπο, τρέμει ὁ ἕνας ἄνθρωπος ἀπό τόν ἄλλο ἄνθρωπο.
Καί ὁ προπάτορας ὅλων τῶν ἀνθρώπων ὁ Ἀδάμ φοβήθηκε στόν παράδεισο.
Ὁ φόβος κυρίευσε τόν Ἀδάμ μέσα στόν παράδεισο.
Πῶς λοιπόν νά μήν κυριεύει ὁ φόβος τούς ἀπογόνους τοῦ Ἀδάμ πού εἶναι ἐξόριστοι ἀπό τόν παράδεισο;

Ὁμιλία γιά τήν αἰσιοδοξία (Ἁγίου ἐπισκόπου Ἀχρίδος)

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Ὑπάρχει ἕνας ἀνάπηρος ἄνθρωπος γεμᾶτος αἰσιοδοξία, τόν ἔχω δεῖ μέ τά ἴδια μου τά μάτια. εἶναι ἕνας στρατιώτης πού πληγώθηκε στόν πόλεμο. Μιά ἐχθρική σφαῖρα διαπέρασε τό σῶμα του, τόν πλήγωσε δίπλα στή μέση του. Μέ κάλεσε νά τόν ἐπισκεφθῶ. Μπήκαμε μέσα στό μισοσκότεινο δωμάτιο. Σέ μία μεγάλη καρέκλα, μέ πλάτη δίπλα στό παράθυρο, καθόταν ὁ γνωστός μου. Μέ κοίταξε καί μοῦ εἶπε:

Λιγότερη στεναχώρια, περισσότερη πίστη ( Ἁγίου Νικολάου Ἀχρίδος)

«…μετανοεῖτε καί πιστεύετε ἐν τῷ εὐαγγελίῳ»

(ὁ Κύριος, Μαρ. 1,15)

Τό Κέλυφος τοῦ Θανάτου:Τά κόκκινα αὐγά καί ἡ Ὑποκρισία

 

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Πόσο ὄμορφα ὁ λαός μας στά Βαλκάνια διακοσμεῖ αὐγά! Τόσο πιό ὄμορφα γιά νά στολίση τό Πάσχα. Γιά νά αὐξήση τήν χαρά τοῦ Πάσχα. Γιά νά κάνη τούς φιλοξενουμένους του πιό εὐτυχεῖς. Κάποτε μάλιστα τά βαμμένα αὐγά ἀποτελοῦν πραγματικά ἔργα τέχνης. Ἄν τά βαμμένα αὐγά διατηρηθοῦν πάρα πολύ, σαπίζουν ἐσωτερικά καί ἀναδίδουν μιά ἀνυπόφορη δυσοσμία ἤ στό τέλος στεγνώνουν ἐντελῶς.
Τότε εἶναι πού τό χρωματισμένο κέλυφος διατηρεῖ μέσα του τόν θάνατο.
Πιό φοβερή εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ Ἰησοῦ γιά τούς ὑποκριτές, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὅμοιοι «τάφοις κεκονιαμένοις, οἵτινες ἔξωθεν μέν φαίνονται ὡραῖοι, ἔσωθεν δέ γέμουσιν ὀστέων νεκρῶν καί πάσης ἀκαθαρσίας» (Ματθ. κγ´ 27).

«Οἱ πέντε πληγές τοῦ Χριστοῦ»

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος)

Μοῦ γράφεις ὅτι ἄκουσες ἀπό ἡλικιωμένες γυναῖκες κάποιο παραμύθι γιά τίς πέντε πληγές τοῦ Ἰησοῦ, καί ρωτᾶς ποῦ βρέθηκε αὐτό τό παραμύθι;
Διαβάστε τήν Καινή Διαθήκη! Μήν ντροπιάζεστε μπροστά στόν οὐρανό καί τή γῆ μέ τή ἄγνοια τῆς πίστης σας! Ἀφῆστε στήν ἄκρη ὅλες τίς ἄλλες σπουδές καί ἀναγνώσματα μέχρι νά μάθετε πρῶτα αὐτό πού εἶναι τό πιό σημαντικό καί πιό σωτήριο. Πρῶτα ἔρχεται ἡ ἐπιστήμη περί πίστεως καί κατόπιν οἱ ὑπόλοιπες σπουδές.
Οἱ πέντε πληγές τοῦ Ἰησοῦ δέν εἶναι λόγια ἀλλά φοβερή πραγματικότητα. Γί αὐτό εἶναι καλύτερα νά τίς γνωρίζουμε καί ἀπό τά λόγια. Δύο πληγές στά χέρια, δύο πληγές στά πόδια καί μία στά πλευρά. Ὅλες ἀπό μαῦρο σίδερο καί ἀκόμα περισσότερο ἀπό τήν κατάμαυρη ἀνθρώπινη ἁμαρτία. Τρυπημένα τά χέρια πού εὐλόγησαν. Τρυπημένα τά πόδια πού περπάτησαν καί ὁδήγησαν στή μόνη ὀρθή ὁδό. Τρυπημένο στό στῆθος, ἀπό τό ὁποῖο ξεχυνόταν πύρινη οὐράνια ἀγάπη στά παγωμένα ἀνθρώπινα στήθη.

«Ξέρετε, τί δηλητήριο ἔχουν τά νομίσματα τῶν ξένων τουριστῶν;» (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

 

Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ: «Ένα κείμενο με πολλές ομοιότητες με την νοοτροπία και τις προσδοκίες στην Ελλάδα».

Επιστολή σ’ έναν νέο ουτοπιστή για τους ξένους επισκέπτες Θρηνείτε, επειδή δεν φτιάχνονται δρόμοι στο Ντούρμιτορ, για τους ξένους τουρίστες.
Εάν λέγατε για τα δάση ή για να βελτιωθούν οι μετακινήσεις του λαού, θα το καταλάβαινα. Σ’ αυτή την περίπτωση δεν θα σας απαντούσα τίποτα, αφού η μέριμνα για τους δρόμους ανήκει σ’ εκείνους που είναι υπεύθυνοι γι’ αυτήν. Όμως, όταν διαβάζω τον λόγο σας, γιατί πρέπει να φτιαχτούν δρόμοι στο Ντούρμιτορ, κοκκινίζω από ντροπή.