Τό ἀπέναντι πεζοδρόμιο ἤ ἄλλως περί ἀποκαταστάσεως τῶν πάντων

ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ 
Ή ΑΛΛΩΣ ΠΕΡΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Μία χιλιαστική, νεοπατερική, καμπαλιστική κακοδοξία 

    Ξεκινάει το άρθρο μας με την εξής διήγηση. «Είναι μια σεβάσμια γιαγιά, η κυρία Σπυριδούλα, που περιμένει υπομονετικά, στην άκρη του πεζοδρομίου. Και ενώ αναμένει κάποιους συγγενείς της να έρθουν να την πάρουν με το αυτοκίνητό τους, εμφανίζονται ξαφνικά δύο νεαροί που βιαστικά χωρίς να τη ρωτήσουν την αρπάζουν και επιχειρούν να την περάσουν στο απέναντι πεζοδρόμιο. Παρόλο την ισχνή αντίστασή της και τις εύλογες διαμαρτυρίες της οι νεαροί κάτω από την ευχαρίστηση και την ηδονή της προσφοράς της δήθεν καλής τους πράξης προς ένα αναξιοπαθούντα συνάνθρωπό τους ξεχνάνε μια βασική πλην όμως ουσιώδη λεπρτομέρεια.  Να συμμεριστούν, να κατανοήσουν και να σεβασθούν την αληθινή επιθυμία της κυρίας Σπυριδούλας και να τη βοηθήσουν να πάει στο απέναντι πεζοδρόμιο αφού όμως εκείνη το είχε ζητήσει και το ήθελε».

Ἦταν ἀναγκαῖο τό Πάθος τοῦ Μεσσία; Δέν μποροῦσε μέ ἄλλο τρόπο νά μᾶς σώσει;

      «το κακό εξαλείφεται με έργα κι όχι με λόγια…»

  Αυτόν τον τρόπο διάλεξε ο Θεός και είναι ο καλύτερος. Αυτόν προφήτευσαν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης εμπνευσμένοι από το Θεό. Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, όταν έδειξε το Χριστό στους μαθητές του, είπε βάσει της προφητείας του Ησαΐα (53,7-8): «Να ο αμνός του Θεού που θα σηκώσει την αμαρτία του κόσμου» (Ιωάν. 1,29).

 Ο Χριστός πολλές φορές μίλησε για την ανάγκη της θυσίας Του. Όταν δίδασκε την παραβολή του καλού ποιμένος κι έλεγε ότι αυτός είναι ο καλός ποιμήν, που δεν εγκαταλείπει το κοπάδι, όταν έρχεται ο λύκος, συμπλήρωσε λέγοντας: «τη ζωή μου θυσιάζω χάριν των προβάτων» (Ιωάν. 10,15).

Τά τεκμήρια τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ

      Ζ .Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ (123-135) Η μεγαλύτερη ἀπόδειξη ὅτι ὁ Χριστός εἶναι Θεός καί ὅτι ἡ πίστη μας εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή, εἶναι ἡ Ἀνάστασή Του. Ἄν δέν ὑπάρχει Ἀνάσταση, λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅλη ἡ πίστη μας εἶναι ἕνα παραμύθι. Εἶναι κούφια. Τό ὅτι ὅμως ὁ Χριστός ἀναστήθηκε, εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη ὅτι ὁ Χριστός εἶναι Θεός. 

Ἀμφισβήτηση Ἀναστάσεως (σελ.123-114)

Γι’ αὐτό ἀκριβῶς οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ δύο πράγματα χτύπησαν, τήν Ἀνάσταση, καί μετά ἀπό 1.700 χρόνια τήν ἀναμαρτησία Του. Δέν τήν ἀντέχουν. Οὔτε τήν Ἀνάστασή Του, οὔτε τήν ἀναμαρτησία Του. Καί κατασκευάζουν διάφορα κίβδηλα χειρόγραφα, ψευδεπίγραφα, φανταστικά σενάρια….

Ὅμως κανείς τους δέν κατάφερε ποτέ νά θίξει στό ἐλάχιστο τήν ἀναμαρτησία τοῦ Κυρίου μας καί τόν μεγαλύτερο θρίαμβο τῆς πίστεώς μας, πού εἶναι ἡ Ἀνάστασή τοῦ Χριστοῦ.

Ἄς δοῦμε ὅμως στό σημεῖο αὐτό ποιά εἶναι τά τεκμήρια τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας καί ποιές ἄλλες κατηγορίες διατυπώθηκαν ἐναντίον τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἰδιαιτέρως τούς τελευταίους αἰῶνες.

Μαγεία- Ἀποκρυφισμός

   Μαγεία- Αποκρυφισμός

του Κων/νου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου – συγγραφέα

 

ΓΕΝΙΚΑ: Μαγεία είναι οι τελετουργικές ή διανοητικές προσπάθειες για την πραγματοποίηση ενέργειας με τη σκέψη, την επίκληση θεοτήτων ή πνευμάτων και τη χρήση υπερφυσικών δυνάμεων. Οι άνθρωποι που ασχολούνται με τέτοιες διαδικασίες αποκαλούνται αποκρυφιστές ή μάγοι.

Αποκρυφισμός είναι η πίστη σε απόκρυφες (=δαιμονικές) δυνάμεις και η χρήση απόκρυφων τεχνικών για την επαφή με αυτές τις δυνάμεις. Η μαγεία διακρίνεται σε λευκή (συμπαθητική) και μαύρη, με βάση τα κίνητρα. Η μαγεία είναι γνωστή από τους προϊστορικούς χρόνους ως προσπάθεια του ανθρώπου να υπερβεί τους περιορισμούς των υλικών του δυνάμεων με σκοπό να χειραγωγήσει την πραγματικότητα μέσω της πνευματικής οδού.

Ἔχει τρωτά σημεῖα ἡ πίστη μας;

  3.Ἔχει τρωτά σημεῖα

ἡ πίστη μας; (69-73)

Στό σημεῖο ὅμως αὐτό πολύ λογικά θά ποῦ κάποιοι ἀλλόδοξοι;

Ἐντάξει ἡ πίστη μας ἔχει πολλα τρωτά. Ἡ δική σας δέν ἔχει;

 Ἐδῶ ἀκριβῶς πρέπει νά κάνουμε ἕνα μεγάλο διαχωρισμό. Ἄλλο πράγμα εἶναι τά τρωτα στόν ἱδρυτή κάποιας θρησκείας καί στίς ἀντιλήψεις τῆς θρησκείας αὐτῆς, καί ἄλλο πράγμα εἶναι τά τρωτά σέ πρόσωπα πού ἀκολουθοῦν μιά θρησκεία.

Γιά συγκεκριμένα.

Στό χριστιανισμό θά βρεῖ κανείς ἐκτός ἀπό τά ἑκατομμύρια τῶν ἁγίων καί τῶν μαρτύρων, καί κάποιες ἐξαιρέσεις χριστιανῶν πού

δέν ἐκπροσώπησαν σωστά τήν πίστη μας. Γι’ αὐτό ἀκριβῶς εἶπε ὁ Θεός: Μέσα στούς αἰῶνες ἐξαιτίας κάποιων πιστῶν μου θά μέ βρίζουν οἱ ἄνθρωποι (Ἡσ.νβ 5).

Καί εἶναι ἀλήθεια ὅτι μέσα στούς αἰῶνες καί ἰδιαίτερα στους παπικούς καί στούς προτεστάντες ἔγιναν πράγματα πού δέν ἔχουν καμία σχέση μέ τό Εὐαγγέλιο καί τήν πίστη πού δίδαξε ὁ Χριστός.

Νεονικολαϊτικές δοξασίες

 

 Νεονικολαϊτικές δοξασίες

«Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης, Μαρτυρίες προσκυνητών»,    Β’ Έκδοση, Εκδόσεις «Αγιοτόκος Καππαδοκία», 2005,  σελ 111-113 οι υπογραμμίσεις στο κείμενο καθώς και η μερική μετατροπή του κειμένου στη δημοτική έγινε με ευθύνη του δημιουργού της σελίδας

   Όσοι εκ των προσκυνητών είχαν ασχοληθεί με κείμενα ενός γνωστού συγγραφέως και καθηγητού και προβληματισμένοι εξ αυτών, έτυχε να ρωτήσουν τον μακαριστό Γέροντα Παϊσιο σε μία επίσκεψή τους -μερικοί μάλιστα χωρίς καν να προλάβουν να τον ρωτήσουν- άκουσαν και γνωρίζουν και μαρτυρούν την σαφώς αρνητική τοποθέτησή του απέναντι του.
   Ο Γέροντας κυρίως στηλίτευε τις σχετικές με τον έρωτα θεωρίες του καθώς και τις ορθολογιστικές μέχρι βλάσφημες κρίσεις του για αγίους της Εκκλησίας μας.
   Πονούσε κυρίως για την ανεπανόρθωτη φθορά πού προκαλούσε στους νέους ο προαναφερθείς συγγραφεύς – «μας παρέσυρε χωρίς να το καταλάβωμε και μας κατέστρεψε, και τώρα δεν μπορούμε να κάνωμε πίσω«, ομολογούσαν οι ίδιοι-  αλλά και για τις συκοφαντίες πού εξετόξευε κατά των αγίων Πατέρων μας.

Ἡ πράξη τοῦ κακοῦ τυφλώνει τόν ἄνθρωπο, ὥστε δέν βλέπει τόν Θεό καί συχνά ἰσχυρίζεται πῶς δέν ὑπάρχει Θεός.

 

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

 Πίσω από κάθε καλό στέκει ο Αγαθός, ο Πανάγαθος. Αυτός δίνει τις δυνάμεις, Αυτός ωθεί τον άνθρωπο να πράττει το καλό. Εάν κάνει ο άνθρωπος το καλό, είναι σημάδι ότι πνευματικά ενώθηκε με τον Μόνο Αγαθό, με τον Θεό, τόσο ενώθηκε, ώστε μέσα του όλες οι πνευματικές δυνάμεις γεννιούνται από τον Θεό, εκπορεύονται από τον Θεό.

Δεν υπάρχει καλό στον άνθρωπο που να μην είναι από τον Θεό. Αλλά το αυτό δεν υπάρχει κακό στον άνθρωπο που να μην είναι από τον διάβολο. Από την πράξη του κακού στην ψυχή σηκώνεται κάποια μαύρη ομίχλη, που επισκιάζει τον Θεό από την πνευματική όραση, ώστε ο άνθρωπος δεν βλέπει τον Θεό, ούτε στον εαυτό του ούτε επάνω απ’ τον εαυτό του, ούτε στον κόσμο ούτε επάνω από τον κόσμο.

Οἱ θλίψεις (μέρος 2ο)

 

Β. Η θλίψη αναπόφευκτο στοιχείο της χριστιανικής ζωής

 Έτσι δέχτηκαν οι Άγιοι στη ζωή τους τις θλίψεις: σαν φάρμακο θεϊκό, πιστεύοντας ότι τίποτε δε γίνεται χωρίς την Πρόνοια του Θεού. Φάρμακο που γιατρεύει την αρρώστια της αμαρτίας.

Οι θλίψεις δηλ. πρέπει να θεωρούνται φυσική απόδειξη της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο. Ο Απόστολος Παύλος το τονίζει με σαφήνεια: «δια πολλών θλίψεων δει ημάς εισελθείν εις την Βασιλείαν του Θεού» (Πραξ. Ιδ΄, 22). Οι θλίψεις του πιστού είναι συνάρτηση με τη διακαή επιθυμία του να ζήσει την εν Χριστώ ζωή. Συμμετοχή στη ζωή του Χριστού σημαίενι συμμετοχή στις θλίψεις Του («ει εμέ εδίωξαν, και υμάς διώξουσιν» Ιω. ιε΄, 20) και οι θλίψεις είναι όρος απαραίτητος για να γίνει δυνατή η είσοδός μας στη Βασιλεία του Θεού.

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Δεσμὰ δουλείας εἰς Ἐπισκόπους καὶ κληρικούς

 

Δεσμὰ δουλείας εἰς Ἐπισκόπους καὶ κληρικούς

 

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

 

ΑΔΙΑΚΟΠΟΙ εἶναι οἱ ἀγῶνες τοῦ λαοῦ μας γιά τήν ἀπόκτηση τῆς ἐλευθερίας του καί τή διαφύλαξή της. Οἱ σελίδες τῆς ἱστορίας σ᾿ αὐτούς ἀναφέρονται καί οἱ πρωταγωνιστές ἐπαινοῦνται ὡς ἐθνικοί ἥρωες. Ἀγῶνες γιά τήν πνευματική ἐλευθερία γίνονται καί στό ἱερό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ἀπό μερικούς δυνατούς καί ἐνάρετους κληρικούς, οἱ ὁποῖοι βλέπουν τά κακῶς κείμενα στήν Ἐκκλησία καί τά ζιζάνια νά πνίγουν τόν καλό σπόρο στόν ἀγρό της καί προσπαθοῦν νά ἀλλάξουν τά πράγματα, χωρίς νά συμβιβάζονται μέ τους ἰσχυρούς ἐκκλησιαστικούς ἄρχοντες, οἱ ὁποῖοι ἀδιαφοροῦν προκλητικά.

Στήν ἐποχή μας δέν ἔχουμε πολλούς ζηλωτές κληρικούς, γιατί ἐπικρατεῖ πνεῦμα δουλείας καί ἐκφοβισμοῦ. Οἱ ἁπλοί κληρικοί πολλὲς φορὲς καταδυναστεύονται ἀπό τούς ἐπισκόπους καί οἱ ἐπίσκοποι ἀπειλοῦνται ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο καί τόν Πατριάρχη.Ὑπάρχουν πολλά παραδείγματα πού ἐπιβεβαιώνουν τόν ἰσχυρισμό μας αὐτό.

«Ἔχει ὁ Θεός»: Ἡ παγίδα τοῦ διαβόλου

 

«ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ»: Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Ὑπάρχει μία σημαντική μερίς ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἀρέσκονται νά ζοῦν μέσα εἰς μίαν ἀτμόσφαιραν αἰσιοδοξίας καί ὑπεραισιοδοξίας δίχως βεβαίως νά στηρίζουν τήν νοοτροπίαν των αὐτήν εἰς ὀρθήν μετάνοιαν καί ἀντικειμενικήν βάσιν.

Βεβαίως, ὅπως ὅλοι γνωρίζωμε καί παραδεχώμεθα, ἡ αἰσιοδοξία εἰς τήν σωστήν της μορφήν ἀποτελεῖ ἀρετήν καί εἶναι ἀνάγκη νά ὑπάρχῃ εἰς τόν ἄνθρωπον. Ἀλλοίμονον δέ, ἐάν ἡ αἰσιοδοξία χαθῇ ἀπό τήν ζωήν μας. Ἄλλωστε, ἕνας πιστός εἰς τόν Χριστόν ἄνθρωπος, δέν εἶναι δυνατόν νά εἶναι ἀπαισιόδοξος καί νά τόν κατακλύζουν μαῦρα σύννεφα, ζοφερές σκέψεις, ἀλλά καί φόβοι, πού σχεδόν ποτέ δέν θά ἀντιμετωπίσῃ. Ἄλλο εἶναι ὅμως αὐτό καί ἐντελῶς διαφορετικό εἶναι τό νά ζῇ κανείς εἰς τά νέφη καί νά πιστεύῃ ὅτι ὅλα τά θέματα τῆς ζοφερῆς πραγματικότητος, ἀπό μόνα των, δίχως ἀγῶνα καί μάλιστα δίχως Θεόν, θά ἔχουν αἴσιον πέρας καί θά καταλήξουν καλά, ὅπως ὁ ἴδιος νομίζει τό «πέρας» καί θεωρεῖ τό «καλόν».  Αὐτήν δυστυχῶς τήν νοοτροπίαν τήν εὑρίσκει κανείς εἰς ὅλους τούς χώρους καί τήν συναντᾷ εἰς ὅλα τά ἐπίπεδα.

Ἡ στάσις τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου ἔναντι τῶν αἱρετικῶν καὶ ὁ ἀναβαπτισμός

Ἡ στάσις τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου ἔναντι τῶν αἱρετικῶν καὶ ὁ ἀναβαπτισμός

Ἡ στάσις τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου
ἔναντι τῶν αἱρετικῶν καὶ ὁ ἀναβαπτισμός 

 

Ἀρχιμανδρίτου Μαξίμου (Κυρίτση), Καθηγουμένου Ἱ. Μ. Ἁγ. Διονυσίου ἐν Ὀλύμπῳ

Ὁ ἅγιος Νικόδημος, γνήσιος ἀπόγονος τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀκολουθεῖ τὴν διδασκαλία τῆς Ὀρθοδοξίας στηριζόμενος στοὺς Ἁγίους καὶ Θεοφόρους Πατέρες. Ἡ διδασκαλία του ἀπορρέει ἀπὸ τὸν ἀσκητικόν του βίον, ἀπὸ τὴν ἀμεσότητα προσεγγίσεως τοῦ Θεοῦ, διὰ τῶν μυστηρίων καὶ τῆς προσευχῆς καὶ ἀπὸ τὴν βαθυτάτην θύραθεν καὶ θεολογικὴ γνώση ποὺ ἀπέκτησε μὲ τὸν ἀπέραντο καὶ σπανίας δεκτικότητος καὶ συστηματικότητος χαρισματικὸ νοῦ του, λέγεται ὅτι τὸ 85% τῶν ἀναγνωσμάτων του τὰ συγκρατοῦσε μὲ τὴν πρώτη ἀνάγνωση. Ἔχοντας αὐτὰ τὰ βασικὰ στοιχεῖα καὶ τὶς πνευματικὲς προϋποθέσεις, ὡς φυσικὰ καὶ πνευματικὰ ἀποκτήματα, ἔγραψε συγγράματα ποὺ ἐμπνέουν στὸν ἀναγνώστη πλήρη ἐμπιστοσύνη, περὶ τῆς βαθειᾶς θεολογικῆς ἐμπειρίας καὶ τοῦ χαρίζουν τὴ δυνατότητα νὰ γνωρίσῃ ὅλο τὸν πλοῦτο τῶν Πατέρων καὶ διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας, συστηματοποιημένο καὶ ἐμπλουτισμένο μὲ προσωπικὰ καὶ ἐμπειρικὰ σχόλια, πρωτοφανοῦς εὐστοχίας καὶ σπανίας διεισδυτικότητος. Οἱ ὀρθόδοξες θέσεις του εἶναι ξεκάθαρες, παρ᾿ ὅλες τὶς ἀντίξοες συνθῆκες μέσα στὶς ὁποῖες ἔζησε καὶ παρ᾿ ὅλα τὰ διάφορα ἀντορθόδοξα Δυτικὰ ρεύματα, ποὺ κυκλοφοροῦσαν στὴν ἐποχή του.

Διαβάστε περισσότερα »

Πῶς βλέπει τήν Β’ Βατικάνειο Σύνοδο καί τή «νέα ἐποχή» τοῦ Παπισμοῦ ἕνας πρώην Παπικός

 

Πῶς βλέπει τή Β΄Βατικάνειο Σύνοδο (1962-1965)
καί τή «νέα ἐποχή» τοῦ Παπισμοῦ
ἕνας πρώην Παπικός («ρωμαιοκαθολικός»)

 

Ὁ Ἱερομόναχος π. Ἀμβρόσιος Γιάνγκ (Hieromonk Fr. Ambrose Young, 1943- ), γεννηθείς καί ἀνατραφείς στόν Παπισμό, εἶναι ἕνας ἀπό τούς παλαιούς καί στενούς συνεργάτες τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος π. Σεραφείμ Ρόουζ (1934-1982), τοῦ πολύ ἀγαπητοῦ πανορθοδόξως τόσο γιά τόν πολυκύμαντο, ἀλλά καί τελικῶς ὁσιακό, βίο καί τήν τελείωσή του, ὅσο καί γιά τά συγγράμματά του, ὅπου ὁ Γέροντας π. Σεραφείμ διεισδυτικῶς, ὡς πνευματικός Πατήρ, ἀλλά καί ἄριστα κατηρτισμένος Χριστιανός φιλόσοφος, μεταξύ ἄλλων ἀναλύει ἀπό τήν ὀρθόδοξη χριστιανική ὀπτική, τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς Παραδόσεως τῶν Ἁγίων Πατέρων, τά σύγχρονα ἐπικίνδυνα ἑλκυστικά φαινόμενα τῆς «νέας πνευματικότητος», τῆς Νέας Ἐποχῆς καί τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων.

Ὁ π. Ἀμβρόσιος Γιάνγκ, Πρωθιερεύς Ἀλέξιος πρό τῆς μοναχοποιήσεώς του ( Ἰούλιος 2002), συνδέθηκε μέ τόν Γέροντα Σεραφείμ Ρόουζ πολύ ἐνωρίς (1966) [α], καί ἡ ἀλληλογραφία του μέ ἐκεῖνον, δημοσιευμένη καί σέ ἰδιαίτερο βιβλίο, ἔχει χρησιμεύσει ὡς πηγή στή σύνταξη τοῦ γνωστοῦ Βίου τοῦ Γέροντος π. Σεραφείμ ἀπό τόν Ἱερομόναχο π. Δαμασκηνό Κρίστενσεν τῆς Πλατίνα [β]. Ὁ ἴδιος ὁ π. Ἀμβρόσιος ἔχει συγγράψει πολλά βιβλία καί ἄρθα, ἐξέδιδε δέ καί τό διμηνιαῖο περιοδικό Nikodemos, πού ἀργότερα ἐξελίχθηκε, κατά τή συμβουλή τοῦ Γέροντος Σεραφείμ, στήν ἐφημερίδα Orthodox America.

Στήν δίνη τοῦ ἐθνικισμοῦ ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία

ΣΤΗ  ΔΙΝΗ  ΤΟΥ  ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

Ο  ΧΡΙΣΤΟΣ  ΚΑΙ  Η  ΠΑΝΑΓΙΑ 

 π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός 

1. Ένα σύμπτωμα του νοσηρού εθνικισμού (υπάρχει και ο υγιής εθνισμός, η φιλοπατρία) είναι η προσπάθεια κάποιων κύκλων του νεοπαγανισμού να αποδειχθεί η (δήθεν) ελληνική καταγωγή του Χριστού, ώστε και η σωτηρία του κόσμου, όπως και αν την κατανοούν οι εκπρόσωποί τους, να αποδοθεί στον Ελληνισμό. Σ’ αντίθεση, λοιπόν, προς εκείνους τους νεοειδωλολάτρες, που με μανία αποκρούουν και απορρίπτουν κάθε τι το χριστιανικό ψέγοντάς το με αποτροπιασμό ως «εβραϊκό», αυτοί τηρούν αυτή τη συγκαταβατική και διαλλακτική στάση, όχι φυσικά από ενδιαφέροντα σωτηριολογικά και θεολογικά, αλλά καθαρά εθνοφυλετικά, και κυρίως για την πολιτική εκμετάλλευση του Ελλαδικού Χριστιανισμού, ως Ορθοδοξίας, και την εξαπάτηση των αφελών.

Περί τῆς ἑβραϊκῆς καταγωγῆς τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΑΜΕ

ΤΟΝ  ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ  ΕΒΡΑΙΟ;

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

 Περί της εβραϊκής καταγωγής της Υπεραγίας Θεοτόκου

   Προσπαθώ να σάς μάθω τις βασικές αλήθειες της χριστιανικής μας πίστεως. Το έργο αυτό δεν είναι εύ­κολο, αλλά γίνεται ακόμα πιο δύσκολο, διότι οι πολ­λοί από σάς, ίσως και περισσότεροι, δεν είναι προε­τοιμασμένοι να ακούνε αυτά που λέμε και συχνά παρεξηγούν τα λόγια μου.

Πριν λίγες μέρες άκουσα από κάποιον, ότι τα λό­για μου που είπα σε μία από τις ομιλίες μου, ότι δηλα­δή η Υπεραγία Θεοτόκος ήταν Εβραία, σε μερικούς προκάλεσαν μεγάλη έκπληξη και απορία. «Ήταν Ε­βραία η Παναγία μας;»Εσείς τι θέλετε; Να ήταν Ρωσίδα; Αλλά ο ρωσι­κός λαός τότε ακόμα δεν υπήρχε. Μ’ αυτή την λογική και οι Γάλλοι θα έπρεπε να θέλουν να είναι Γαλλίδα και οι Γερμανοί Γερμανίδα και οι Ιταλοί Ιταλίδα. Αλλά ήταν Εβραία. Λένε ακόμα^. «Και ο Χριστός ή­ταν Εβραίος και πρέπει να προσκυνάμε τον εσταυρω­μένο Εβραίο;»

Εὐδοξία Αυγουστίνου , «Ἔργα καί ἡμέραι» Ἰησουϊτῶν. Ἰησουίτες καί Ρωμιοσύνη

 

 «Ἔργα καί ἡμέραι» Ἰησουϊτῶν

 Εὐδοξία Αὐγουστίνου , Φιλόλογος – Θεολόγος

Μετά ἀπό 700 χρόνια παραιτεῖται πάπας, ἐνῶ πρώτη φορά ἐκλέγεται πάπας ἀπό τή Νότια Ἀμερική καί μάλιστα πρώτη φορά ἰησουίτης. Ἔτσι ὁ ἀργεντινός ἐπίσκοπος Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο, γιός ἰταλῶν μεταναστῶν, ἐπέστρεψε στήν πατρίδα τῶν γονιῶν του ὡς πάπας Φραγκίσκος Α΄!

 Τί ὅμως εἶναι οἱ ἰησουίτες; Πρόκειται γιά τό δυναμικότερο μοναχικό τάγμα τῶν ρωμαιοκαθολικῶν. Ὁ τίτλος τους εἶναι «Societas Jesu» «Ἑταιρεία τοῦ Ἰησοῦ». Ἱδρύθηκε τό 1534 ἀπό τόν ἰσπανό ἱππότη Ἰγνάτιο Λογιόλα καί τόν βάσκο Φραγκίσκο Ξαβιέ καί ἀναγνωρίστηκε τό 1540 ἀπό τόν πάπα. Ἡ προσωνυμία «ἰησουίτες» τούς προσδόθηκε ἀπό τούς ἐχθρούς τους ὡς εἶδος μομφῆς· ὅμως μέ τό πέρασμα τῶν χρόνων ἔγινε ἀποδεκτή κι ἀπό τούς ἴδιους. Ἐπειδή μία ἀπό τίς ἀρχές τους ἦταν ἡ παρασιώπηση μέρους τῆς ἀλήθειας, ἡ λέξη χρησιμοποιήθηκε μέ μειωτική διάθεση κι ἔφθασε νά σημαίνει τόν ὑποκριτή, τόν ταρτοῦφο, τόν ραδιοῦργο, ἐκεῖνον πού δρᾶ ὕπουλα καί καταχθόνια.

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος, Κατά τίς ἔσχατες ἡμέρες θά ἔρθουν καιροί δύσκολοι

 

Τί διαβάστηκε λοιπόν σήμερα; «Να γνωρίζετε και αυτό, ότι κατά τις έσχατες ημέρες θα έρθουν καιροί δύσκολοι». Στον Τιμόθεο πάλι γράφει ο Παύλος. Φοβερή είναι η απειλή, αλλά ας προσέξουμε. Γιατί αναφέρεται στους σημερινούς καιρούς και τους επόμενους και αυτούς που θα πλησιάζει το τέλος του κόσμου. «Να γνωρίζετε και αυτό, ότι κατά τις έσχατες ημέρες θα έρθουν καιροί δύσκολοι». Σύντομος ο λόγος και μεγάλη η δύναμή του.

Γιατί όπως τα αρώματα φανερώνουν τη μυρωδιά τους όχι με το πλήθος αλλά με τη φύση τους, έτσι και οι θείες Γραφές μάς παρέχουν όλη την ωφέλειά τους όχι με το πλήθος των λόγων αλλά με τη δύναμη του περιεχομένου τους. Έτσι και η φύση του θυμιάματος και από μόνη της μοσχοβολάει, όταν όμως τη ρίξεις στη φωτιά, τότε φανερώνει όλη την ευχαρίστηση που προσφέρει.

Ὁ πανθρησκειακός ἀνεμοστρόβιλος

 

 ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ…

Η Κυριακή του Ασώτου είναι η Παραβολή του Κυρίου που εκφράζει καλύτερα την κατάσταση του σημερινού κόσμου. Ο κόσμος αυτός έφυγε από το πατρικό του σπίτι, που είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού, και ζει αμαρτωλά και πλανεμένα εν μέσω των σαρκικών απολαύσεων.

Σήμερα υπάρχει ένας κατακλυσμός της αμαρτίας, όπως ακριβώς είδαμε αυτές τις μέρες τούς δρόμους, στην Αθήνα, να γίνονται βρώμικα και επικίνδυνα ποτάμια. Έτσι και η αμαρτία μέσα στον κόσμο.

Η αμαρτία, η πλάνη και η κοσμικότητα πλημμυρίζουν τα πάντα: δουλειά, σπίτι, σχολείο, στρατό, ψυχαγωγία, ενημέρωση.

Τρία μεγάλα παράθυρα από τα οποία εισέρχεται το σκοτάδι, ο βούρκος και η αμαρτία είναι η Τηλεόραση, το Διαδίκτυο και το φορητό τηλέφωνο.

Ο Κύριος ονόμασε τις έσχατες μέρες ΗΜΕΡΕΣ ΝΩΕ, διότι τότε, όπως και τώρα, σκεφτόντουσαν οι άνθρωποι μόνο τα γήινα και τα σαρκικά.

Τί ξέρεις ἐσύ γιά τίς εἰκόνες;

 

 Ποιά διαφορά ἔχει τό εἴδωλο ἀπό τήν εἰκόνα;

Ἡ βασική διαφορά τοῦ εἰδώλου ἀπό τήν εἰκόνα ἔγκειται σ᾿ αὐτό πού ὑπογραμμίζει ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ὅτι ἡ εἰκόνα εἶναι «ὁμοίωση» μέ τό ὑπαρκτό, ἐνῶ τό εἴδωλο εἶναι «ὁμοίωση» μέ τό ἀνύπαρκτο. Ἑπομένως εἶναι πλάσμα, φαντασία, ἀπάτης ὁμοίωμα. «…ψεύδους καί ἀπάτης ὁμοίωμα…, ψευδές τό εἴδωλον ἀνειποῦσιν μίμημα· τήν δ᾿ αὖ εἰκόνα, τοῦ ἀληθοῦς ἀφομοίωμα». Δηλαδή, μέ ἄλλα λόγια, τό ἀρχέτυπο τοῦ εἰδώλου εἶναι ἀνύπαρκτο, εἶναι φανταστικό εἴδωλο, δέν εἶναι πραγματικό πρόσωπο, ἐνῶ ἡ εἰκόνα ἔχει συγκεκριμένο ὑπαρκτό ἀρχέτυπο, εἶναι ὁμοίωμα τοῦ ἀληθινοῦ καί ὑπάρχοντας Θεοῦ. Ἡ εἰκόνα ἀπεικονίζει αὐτό πού ὑπάρχει πραγματικά, ἐνῶ τό εἴδωλο δέν ἔχει μιά τέτοια δυνατότητα, δηλαδή δέν ἀπεικονίζει μιά πραγματική Θεότητα. Ἐνῶ π.χ. ἡ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ἀπεικονίζει τό πρωτότυπο, τόν Σαρκωμένο Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ, τό ἄγαλμα τοῦ Δία τί ἀπεικονίζει;