Ἐπίσκεψη μοναχῆς ἀπό τήν κόλαση

Σ’ ένα γυναικείο μοναστήρι μόναζε μαζί μέ την ηγουμένη καί η ανιψιά της, πού ήταν πανέμορφη σωματικά καί άμεμπτη ψυχικά. Όλες οι αδελφές τη θαύμαζαν καί παραδειγματίζονταν από την αγγελική αγνότητά της αλλά καί τη σπάνια μετριοφροσύνη της. Όταν κοιμήθηκε, την κήδεψαν μέ μεγαλοπρέπεια, βέβαιες πώς η καθαρή ψυχή της είχε ανέβει στον παράδεισο. Η ηγουμένη, λυπημένη γιά τη στέρηση της ενάρετης ανιψιάς της, αγρυπνούσε μέ νηστεία καί προσευχή, παρακαλώντας τον Κύριο να της αποκαλύψει την ουράνια δόξα της κεκοιμημένης ανάμεσα στις άλλες μακάριες παρθένες.

Πού βρίσκεται ὁ Ἅδης.Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσάνινωφ

Ο άδης ή η γέεννα ή τα τάρταρα είναι στα έγκατα της γης. Ο Θεός, λίγο πριν εξορίσει τόν Αδάμ από τόν παράδεισο, αφού απαρίθμησε τίς επίγειες τιμωρίες του παραβάτη της θείας εντολής, τόν προειδοποίησε ότι μ’ αυτές θα ταλαιπωρείται, ώσπου να επιστρέψει στη γη, από την οποία προήλθε- «γιατί χώμα είσαι, καί στα χώμα θα επιστρέφεις», του είπε ο Κύριος. Δεν του είπε ότι θα επιστρέψει στη γή μόνο μέ τό σώμα. Η καταδικαστική απόφαση, λοιπόν, γι` αυτόν πού επαναστάτησε εναντίον του Θεού είναι φοβερή, πολύ φοβερότερη απ’ όσο αντιλαμβανόμαστε μέ μια γρήγορη καί ρηχή σκέψη.
Οι δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης, όπως αποδεικνύεται από την ίδια τή Γραφή, πάντοτε δέχονταν τά έγκατα της γης ως τόπο του άδη.
«Πενθώντας θα κατεβώ στο παιδί μου, πού βρίσκεται στον Άδη», έλεγε κλαίγοντας απαρηγόρητα α άγιος πατριάρχης Ιακώβ, όταν του έφεραν την ψευδή είδηση για τόν θάνατο του αγαπημένου του γιου Ιωσήφ.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ εἶναι ἕνα μεγάλο μυστήριο. Πρόκειται γιά τήν ἀναγέννηση τοῦ ἀνθρώπου από την πρόσκαιρη γήινη ζωή στήν αἰώνια. Κατά τή συντέλεση του μυστηρίου του θανάτου ἀποβάλλουμε τό παχύ μας περίβλημα, το σῶμα, καί μέ την ψυχική μας ὕπαρξη, τή λεπτή καί αἰθέρια, μεταβαίνουμε στόν ἄλλο κόσμο, στό ἐνδιαίτημα τῶν ὁμοίων μέ τήν ψυχή ὑπάρξεων.

  Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

Λόγος γιά τόν θάνατο

«Να θυμάστε σ’ όλη σας τή ζωή την ημέρα της- εξόδου σας από την Αίγυπτο»

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ είναι ένα μεγάλο μυστήριο. Πρόκειται γιά την αναγέννηση του ανθρώπου από την πρόσκαιρη γήινη ζωή στήν αιώνια. Κατά τή συντέλεση του μυστηρίου του θανάτου αποβάλλουμε τό παχύ μας περίβλημα, το σώμα, καί μέ την ψυχική μας ύπαρξη, τή λεπτή καί αιθέρια, μεταβαίνουμε στον άλλο κόσμο, στο ενδιαίτημα των ομοίων μέ την ψυχή υπάρξεων. Ο κόσμος αυτός δεν γίνεται αντιληπτός μέ τά αισθητήρια όργανα του σώματός μας λόγω της υλικής παχύτητάς τους. Πάντως, σ’ όλη τη διάρκεια της επίγειας ζωής μας μέ τά όργανα αυτά ενεργούν οι αισθήσεις, οι οποίες δεν ανήκουν τόσο στο σώμα όσο στήν ψυχή.

Η ψυχή, βγαίνοντας από τό σώμα, είναι αόρατη σ’ εμάς, όπως καί όλες οι άλλες υπάρξεις του αοράτου κόσμου. Κατά την τέλεση της Νεκρώσιμης Ακολουθίας σ’ έναν κεκοιμημένο χριστιανό, δεν βλέπουμε παρά τό υλικό σώμα του δίχως πνοή καί ζωή.