.jpg)
Μελέτες στήν Φιλοκαλία
Ἡ σωτηρία ὑπάρχει μόνον μέσα στὴν Ἐκκλησία. Αὐτὸ μᾶς τό διδάσκει ἐπιγραμματικὰ ὁ ἅγιος Κυπριανός: «Extra Ecclesia nulla salus», δηλαδή «ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει σωτηρία».
Τό ἴδιο καταδεικνύεται καί ἀπό ἀνάλογο χωρίο ἄλλου ἔργου του, πού διδάσκει ὅτι «δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει κάποιος πατέρα τὸν Θεό, ἂν δὲν ἔχη μητέρα τὴν Ἐκκλησία»[1].
Ἐκκλησία καί σωτηρία, κατά τόν π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ, ταυτίζονται: ««Extra Ecclesia nulla salus». Ὅλη ἡ κατηγορηματική ἰσχύς καί ἡ αἰχμή τοῦ ἀφορισμοῦ αὐτοῦ», παρατηρεῖ ὁ κορυφαῖος σύγχρονος θεολόγος, «κεῖται στήν ταυτότητα τῶν δύο του ὅρων. Ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία δέν ὑπάρχει σωτηρία, ἐπειδή σωτηρία εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἐπειδή σωτηρία εἶναι ἡ ἀποκάλυψις τοῦ δρόμου γιά κάθε ἕναν πού πιστεύει στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, καί ἡ ἀποκάλυψις αὐτή βρίσκεται μόνο μέσα στήν Ἐκκλησία»[2].
Ἡ Ἐκκλησία, πού κεφαλή της εἶναι ὁ Χριστός, εἶναι ὁ «χῶρος» τῆς ἀληθινῆς δημιουργίας καί ἀναδημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐκκλησιαστικοποιηθεῖ τότε ἑνώνεται μέ τήν Ποιητική Ἀρχή τῶν πάντων.Τότε μόνο γίνεται ἀληθινά καλός, στολισμένο μέ τό ἄκτιστο θεῖο κάλλος, ἀληθινά δημιουργικός.
Καμιά γνήσια δημιουργία δέν μπορεῖ νά προκύψει ἐκτός Ἐκκλησίας. Κανένα ἔργο, πού νά «μένει εἰς τόν αἰῶνα»[3] καί νά εἶναι ἀληθινά καλό δέν μπορεῖ νά γίνει χωρίς τήν Ἐκκλησία, χωρίς τόν Χριστό καί «τό ρῆμα» Του, χωρίς τήν ἔνταξη τοῦ ἀνθρώπου στό σῶμα Του. Ἡ ρίζα τοῦ καλοῦ, τοῦ ἀληθινοῦ κάλλους εἶναι ὁ Χριστός καί ἑπομένως ἡ Ἐκκλησία, τό σῶμα Του, ἀφοῦ ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Χριστός εἶναι ἕνα: ὁ Χριστός εἶναι ἡ κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ Ἐκκλησία τό σῶμα Του.
Ἡ ἐκκλησιαστικοποίηση τοῦ ἀνθρώπου παρακινεῖ τόν ἄνθρωπο νά ἐνεργήσει γιά χάρη τῶν συνανθρώπων του, νά εἶναι συνεχῶς ἕνα μαζί τους, νά κάνει τίς λύπες τους δικές του λύπες καί τίς χαρές τους δικές του χαρές.
