Οἱ διανοούμενοι

 

 «Καί τό φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καί ἡ σκοτία αὐτό οὐ κατέλαβεν»

 (Ἰωαν. Α΄: 5).

 Κεφ. 13ο

Βοήθεια σημαντική εὕρισκαν κοντά στόν στάρετς Ἀμβρόσιο καί πολυάριθμοι διανοούμενοι, οἱ ὁποῖοι τήν ἐποχή ἐκείνη ἦταν ἐκτεθειμένοι σέ πολλούς κινδύνους. Τί φοβερές ἐπιδημίες πού μάστιζαν τότε τίς κεφαλές τῶν μορφωμένων!

 Ὁ ἕνας παρουσιαζόταν ὡς ὀπαδός τοῦ λαϊκισμοῦ· πίστευε πώς ὁ λαός σάν ἄλλος Θεός θά φέρη τήν σωτηρία.

 Ὁ ἄλλος παρίστανε τόν οὑμανιστή (=ἀνθρωπιστή), ἀλλά ὁ οὑμανισμός του εἶχε πάρει διάζευξι ἀπό τό χριστιανικό πνεῦμα.

 Ὁ τρίτος ἐμφανιζόταν ὡς ὑλιστής, καί ὅλα τά πορίσματα τῆς ἐπιστήμης τά ἔβλεπε σάν πολύτιμα βέλη τῆς φαρέτρας του.

 Ὁ τέταρτος ἐκαυχᾶτο ὡς ὀρθολογιστής καί ἀνέβαζε μέχρι τρίτου οὐρανοῦ τούς Γάλλους ἐγκυκλοπαιδιστάς.

 Ὁ πέμπτος ἐκήρυσσε τόν σοσιαλισμό καί σχεδίαζε μέ κάθε μέσο θεμιτό καί ἀθέμιτο τήν ἐπανάστασι. «Θέλετε νά ἐπιτύχη ἡ ἐπανάστασις;» ἔλεγε. «Πρέπει νά ὁδηγήσουμε στήν διαφθορά τήν ὑπάρχουσα κοινωνία».

Προορατικό χάρισμα,μέρος β΄ (τελευταῖο)

 

Κεφ. 12ο: μέρος β΄ (τελευταῖο)

Ἐρωτᾶ κάπου ἡ Ἁγία Γραφή· «Τίς γάρ οἶδεν ἀνθρώπων τά τοῦ ἀνθρώπου;» (Α΄ Κορ. β΄: 11). Πράγματι. Ποιός ἄνθρωπος μπορεῖ νά γνωρίζη τίς μυστικές σκέψεις καί διαθέσεις τοῦ ἄλλου ἀνθρώπου; «Ἡ ψυχή τοῦ διπλανοῦ σου», εἶπε ἕνας Γέροντας, «ὁμοιάζει μέ σκοτεινό δάσος». Μόνο ὁ Θεός ἐρευνᾶ τά βάθη τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς. Καί μόνο οἱ ἄνθρωποι πού εἶναι θεοφόροι μποροῦν νά ἔχουν τέτοια ἱκανότητα. 

Ὥρισμένοι ἐπισκέπτες ἤθελαν νά προσφέρουν κάποιο δῶρο στόν ἀγαπητό τους στάρετς. Κάποια κόρη πού τήν εἶχε ὁδηγήσει στήν Ὄπτινα μία συγγενής της μοναχή, ἐνῶ περίμενε νά βγῆ ὁ π. Ἀμβρόσιος γιά τήν κοινή εὐλογία βρέθηκε σ᾿ ἕνα δίλημμα. Κρατοῦσε στό χέρι της καραμέλλες καί σκεπτόταν νά τίς δώση στόν στάρετς. Δέν τίς εἶχε ὅμως τυλιγμένες ἤ τοποθετημένες σέ κουτί καί ντρεπόταν νά τίς προσφέρη ἔτσι. « Νά τίς δώσω ἤ νά μή τίς δώσω;» συλλογιζόταν. Τήν ἔβγαλε ὅμως ἀπό τήν δυσκολία ὁ ἴδιος ὁ στάρετς.