Τό Ἀλφάβητο μέσα ἀπό τά μάτια ἑνός ἀσκητή τοῦ Ἰορδάνου Ποταμοῦ.

Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο "Μυστικά Βιώματα στην Αγία Γη" της συγγραφέως Σοφίας Κιόρογλου

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

Το Αλφάβητο μέσα από τα μάτια ενός ασκητή του Ιορδάνου Ποταμού.

Όπως μας διηγήθηκε η Ξεναγός Ελένη Ξανθάκη, το 2009 ήταν μια προσκυνήτρια, ηλικίας περίπου 65 ετών, της οποίας η προγιαγιά είχε πάει στους Αγίους Τόπους μετά κόπων και βασάνων και είχε συναντήσει έναν ασκητή την έρημο του Ιορδάνου ποταμού που την είχε ρωτήσει αν γνώριζε το αλφάβητο. Εκείνη δεν ήτανε γραμματιζούμενη γυναίκα γιατί τότε δεν μαθαίνανε γράμματα όπως σήμερα και του απάντησε πως δεν γνώριζε. Εκείνος της είπε: Θα σου το μάθω εγώ το αλφάβητο και ακριβώς περιέγραψε αυτά που λέει. Κάθε γράμμα και μια φράση. Παρακάτω παραθέτουμε το αλφάβητο όπως η αδελφή μας μας το παρέδωσε για ενίσχυση και νουθεσία των αδελφών μας.

Κάποιος εὐσεβής Χριστιανός, πρόσφερε κάποτε σέ 3 ἐργάτες ἕνα μεροκάματο στό χῶρο τοῦ σπιτιοῦ του.

 

Κάποιος ευσεβής Χριστιανός, πρόσφερε κάποτε σε 3 εργάτες ένα μεροκάματο στο χώρο του σπιτιού του. Όταν οι εργάτες τελείωσαν την εργασία, τους κάλεσε ο ευσεβής αυτός άνθρωπος, για να τους πληρώσει.

Έβαλε λοιπόν μπροστά τους, τρία χρυσά νομίσματα και τρία πνευματικά βιβλία, λέγοντάς τους να διαλέξουν, ή το χρυσό νόμισμα ή το βιβλίο.

Οι δύο εργάτες πήραν αμέσως το χρυσό νόμισμα, λέγοντας:

- Θα αγοράσουμε με αυτό ξύλα για το χειμώνα.

Ο τρίτος εργάτης πήρε το βιβλίο που βρισκόταν μπροστά του, λέγοντας:

- Στο σπίτι έχω την τυφλή μητέρα μου. Θα της διαβάζω κάθε βράδυ, κάτι απ' αυτό το βιβλίο...

Ο ευσεβής Χριστιανός, του χαμογέλασε και του είπε:

- Άνοιξε σε παρακαλώ το βιβλίο στην πρώτη σελίδα και διάβασε τι γράφει.

Μόλις άνοιξε το βιβλίο ο εργάτης, είδε έκπληκτος, τρία χρυσά νομίσματα κολλημένα στην πρώτη σελίδα!!!

Πῶς ἡ ταπείνωση γίνεται ἰσχυρότερη ἀπό κάθε δύναμη!

 Ένας γέροντας είπε, πως η ταπείνωση είναι ισχυρότερη από κάθε δύναμη. Διηγήθηκε μάλιστα και τούτο:

Δύο επίσκοποι γειτονικών επαρχιών είχαν κάποτε μεταξύ τους κάποια παρεξήγηση. 

Κι ήταν ο ένας πλούσιος και αυταρχικός, ενώ ο άλλος ταπεινός. Ο αυταρχικός ζητούσε να κάνει κακό στον ταπεινό. Το άκουσε αυτός κι έλεγε στους κληρικούς του:

– Θα νικήσουμε, με τη χάρη του Θεού.

– Ποιος μπορεί, δέσποτα, να τον νικήσει αυτόν; του έλεγαν οι κληρικοί.

– Κάνετε υπομονή, παιδιά μου, και θα δείτε το έλεος του Θεού, τους απαντούσε εκείνος.

Περίμενε λοιπόν την κατάλληλη ευκαιρία. Και όταν ο άλλος επίσκοπος είχε πανήγυρη κάποιων αγίων μαρτύρων, πήρε τους κληρικούς του και κίνησε, λέγοντάς τους:

– Ακολουθήστε με! Και ό,τι με βλέπετε να κάνω, αυτό να κάνετε κι εσείς. Και θα τον νικήσουμε!

Καθώς λοιπόν τον ακολουθούσαν, έλεγαν μεταξύ τους:

– Τι πρόκειται να κάνει άραγε;

«Πέτρος ὁ ἁπλός καί ἀπονήρευτος»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Ὅταν ἤδη συνάντησα τούς δύο ἀνωτέρω ἀδελφούς μοῦ διηγήθηκε ὁ Γέροντας τό ἑξῆς:

«Μ᾿ ἐπεσκέφθη πρόσφατα ὁ Πέτρος καί ζήτησε νά ἐξομολογηθῆ. Μά ἔκαμε τότον καθαρή, τόσον εἰλικρινῆ ἐξομολόγησιν, πού δέν μοῦ ξανάτυχε. Μεταξύ ἄλλων μοῦ λέγει μέ ὅλην του τήν εἰλικρίνειαν:

• Ἐγώ Γέροντα εἶμαι ὁ πιό ἁμαρτωλός, ἀλλά εἶμαι καί γεμάτος ἀρρώστιες καί τέλος πάντων εἶμαι ἕνας ἄχρηστος ἄνθρωπος. Θέλω νά γίνω μοναχός, ἀλλά μ᾿ αὐτά τά χάλια αἰσθάνομαι ἀνάξιος.

Τέτοιαν περίπτωσιν πρώτη φορά συνάντησα. Μή γνωρίζοντας τί νά τόν συμβουλέψω, τοῦ λέω:

• Ἀφοῦ παιδί μου σ᾿ ἔφερε ἐδῶ ἡ Παναγία, κάθισε λίγο μαζί μου νά σέ δοκιμάσω.

Ἔτσι κι ἔγινε. Ἐκάθησε. Ἀφοῦ ὅμως ἦλθε καί ὁ Γιῶργος ἤδη εἴχαμε πρόβλημα χώρου. Μοῦ λέει ὁ Πέτρος:

Μιά πνευματική του κόρη πού πῆγε νά μονάση σέ Μοναστήρι -τήν ἔλεγαν Παρθενία- εἶδε ὁλόκληρη ὁπτασία τήν Δευτέρα Παρουσία. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ.

Ήρθε ένας πνευματικός άνθρωπος σήμερα καί μου έλεγε γιά την κα Μαρία Παπαμακαρίου στην Αθήνα, ήταν σάν τήν αδελφή Ταβιθά. Πολύ πλούσια κυρία. Όλη τήν περιουσία της την διέθεσε σε πτωχούς.Εκείνα τά δύσκολα χρόνια τής Κατοχής μάς είχε προστατέψει μέ τον αδερφό μου σαν μητέρα. Τελευταία είχε κάνει ένα μεγάλο ορφανοτροφείο, είχε βοηθήσει πολλά παιδάκια. Την ώρα πού ξεψυχούσε, έλαμψε τό πρόσωπό της σάν τον ήλιο. Ενα φως υπέρλαμπρο είδαν οι δικοί της μέσα στο δωμάτιο- καί με ζητούσε: «Πού είναι η Μακρίνα, το Μακρινάκι νά το δω;». Πρόφθασα νά την δω την τελευταία ώρα.

Θυμήθηκε η κυρία Μαρία κάποιον Γέροντα πού είχε πολλή εγκράτεια καί άσκησι στήν μοναχική του ζωή. Αυτόν τον άνθρωπο, τον έζησα καί εγώ από κοντά, τότε πού ήμουν στην Αθήνα. Μέναμε μέ τον αδελφό μου στο Μαρούσι, στήν κα Παπαμακαρίου, καί πηγαίναμε πολλές φορές στο Μοναστηράκι του καί βοηθούσαμε. Γιά κελί είχε ένα φούρνο χτισμένο από πλινθιά καί έμπαινε μέσα καί κοιμόταν. Από τό κελλάκι του έβγαιναν ζουζούνια καί διάφορα ζωύφια. «Άφησέ τα, παιδί μου, νά βγούνε, είναι ευλογημένα απ’ τον Θεό καί αυτά, τά έστειλε νά μέ επισκεφτούν», έλεγε. Τόση αγάπη είχε ακόμη καί στα ζώα! Μιά φορά πήγανε κάποιοι Αρχιερείς νά τον δουν καί όπως ήταν μέσ’ τίς στάχτες, ξυπόλητος, σάν διά Χριστόν σαλός, παρουσιάστηκε, έβαλε μετάνοια καί ασπάστηκε τό χέρι τους.Τί πράγμα ήταν αύτό! Θαύμασαν τήν άσκησι καί τήν αυταπάρνησί του. Σ’ όλο τό σώμα φορούσε αλυσίδες. Μιά πνευματική του κόρη πού πήγε νά μονάση σέ Μοναστήρι -τήν έλεγαν Παρθενία- είδε ολόκληρη οπτασία τήν Δευτέρα Παρουσία. Παρουσιάστηκε η Παναγία καί της έδωσε ένα νόμισμα στο χέρι. Από τότε καί χωρίς νάχη τάλαντο αγιογραφίας, άρχισε νά αγιογραφή ό,τι είδε.

Ὁ Ἱερομόναχος … πού ταλαιπωρήθηκε ἀπό τόν πειρασμό γιά ἕναν ὑπερήφανο λογισμό

Κάποτε, σε μια Μονή ήταν ένας Ιερομόναχος που φαινόταν ευλαβής μεν εξωτερικά, αλλά εσωτερικά είχε κρυφή υπερηφάνεια. Σε όλα του ήταν τυπικός, ευγενικός και αγωνιστής και νουθετούσε πνευματικά τους άλλους, γιατί ήταν και λόγιος. Ο ίδιος όμως δεν βοηθιόταν από κανέναν, γιατί δίσταζαν οι άλλοι, από σεβασμό, να του πουν κάτι που έβλεπαν σ’ αυτόν. Είχε δε δημιουργήσει ψευδαισθήσεις, όχι μόνο στους άλλους αλλά και στον ίδιο τον εαυτό του, ότι είναι ο πιο ενάρετος της Μονής κ.λπ.

Μια μέρα, λοιπόν, είχαν φέρει στην Μονή έναν δαιμονισμένο, και ο Ηγούμενος είχε αναθέσει σ’ αυτόν τον Ιερομόναχο να του διαβάση εξορκισμούς.Παράλληλα δε, είχε πει να κάνουν και οι Πατέρες κομποσχοίνι, για να ελευθερωθή τοπλάσμα του Θεού. Επόμενο φυσικά ήταν να στριμωχθή πολύ το δαιμόνιο και να φωνάζη:

 

– Πού με διώχνεις, άσπλαγχνε;

 

Ο πονηρός έβαλε και την πονηριά του, για να δώση την εντύπωση στον Παπά ότι αυτός τον διώχνει! Και εκείνος απαντά στον δαίμονα:

Οἱ ἀμετανόητοι ἑνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων

Το χωριουδάκι κοντά στους Μολάους, στη Μάνη. Κόσμος καλός, φτωχός, μεροκαματιάρης, πιστός, φιλόξενος.

Δυο εξαιρέσεις μέσα στο χωριό ο Δημάς και η Ανθή. Ο Δημάς γέρος, παράξενος, όλους τους καταριότανε, τους πείραζε, τους πίκραινε, τσιγγούνης δεν έδινε του αγγέλου του νερό. Μια νύχτα πέθανε με φοβερά σημεία. Φανήκανε στο χωριό μαυροφορεμένοι καβαλαραίοι πάνω σε μαύρα άλογα, πίσω τους, από τις ουρές των αλόγων, κρεμόντουσαν και σερνόντουσαν αλυσίδες. Τον βρήκανε ξεψυχισμένο, κατάμαυρο, οι συγγενείς και οι συγχωριανοί του τον θάψανε. Τα δαιμονικά σημεία συνεχίστηκαν για δέκα ημέρες περίπου.

«Νεανικές ἀσκήσεις»

 

Ὁ Γέρων Ἰάκωβος Τσαλίκης

Ἡ μητέρα μου ἔκανε μετάνοιες, δεήσεις, προσευχές, νηστεῖες. Ἔτσι γιατρευόμασταν τότε. Ἀπό μικρό, μέ εἶχε μάθει ἡ μανούλα μου νά τηρῶ τήν τάξη τῆς Ἐκκλησίας, νηστεῖες, μετάνοιες. Μικρό παιδάκι, ἄνοιγα (τήν πόρτα) χωρίς νά μέ παίρνουν εἴδηση στίς 12 μέ 1 (ἡ ὥρα) τό βράβυ καί πήγαινα στήν ἐρημιά. ( Ἄλλες φορές) ἔκανα “Λειτουργίες” μέ τά μικρά παιδάκια. Μέ φώναζαν: “ὁ παπα-Ἰάκωβος”. Χαρά μου ἦταν νά πῶ τό “Χριστός Ἀνέστη” καί νά ἠχήση σ᾿ ὅλη τήν πλάση. Πήγαινα σέ ξωκκλήσια. Ἄναβα τά καντήλια, τά περιποιόμουν, σκούπιζα. Εἶδα τήν ἁγία Παρασκευή. Ἤμουν ἁπλό παιδί. Οὔτε νερό δέν ἔπινα χωρίς τήν εὐχή τῆς μητέρας μου. Πρίν κοινωνήσω φίλαγα τό χέρι τοῦ πατέρα, τῆς μητέρας, (καί σάν στρατιώτης) τοῦ Διοικητοῦ μου. “Τίμα τόν πατέρα σου καί τήν μητέρα σου”.

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ.,«Έ, σύ λευκοχέρα ἀρχόντισσα! Καί γιατί ἔχεις γδύσει τούς δουλοπάροικους μέχρι καί τό τελευταῖο τους πουκάμισο; Γιατί τούς πέταξες στόν δρόμο χωρίς ἕνα κομμάτι ψωμί;

Μιά άλλη φορά μιά ονομαστή γαιοκτήμων ήρθε στόν μακάριο περιτριγυρισμένη από ένα ολόκληρο πλήθος δουλοπαροίκων, καθισμένη στήν άμαξά της. Σταμάτησε μπροστά στήν κατοικία του μακαρίου καί μ’ ένα χαμόγελο άρχισε νά κοιτά πίσω απ’ τό μονόκλ πρός όλες τίς κατευθύνσεις.

«Γιά πες μου σέ παρακαλώ. Που είναι αυτός ο Θεόφιλος πού μένει εδώ;», ρώτησε υπεροπτικά τόν υποτακτικό του, πού ήρθε πρός τό μέρος της.

«Εκεί είναι καί σκάβει τόν κήπο».

Η περίεργη κυρία έριξε μιά ματιά πίσω καί είδε τόν Θεόφιλο νά σκάβη αυλάκια φορώντας μόνον τό εσωτερικό μακρύ του πουκάμισο.

«Αλλοίμονο, τι απολίτιστος! Νά περιφέρεται μέσα στό Μοναστήρι μή φορώντας τίποτα άλλο παρά ένα μακρύ πουκάμισο!» κι έφτυσε δίπλα της μέ περιφρόνηση.

«Τίποτ’ άλλο, παρά ένα μακρύ πουκάμισο», είπε ο Στάρετς μιμούμενος τήν φωνή της, καθώς τήν πλησίαζε.

«Έ, σύ λευκοχέρα αρχόντισσα!

Δέν εἶμαι ἄξιος νά διορθώνω ἱερέα!

   Πρωτ. Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστόπουλου

 Σ᾿ ένα μοναστήρι ζούσε ένας ευλαβέστατος ιερεύς· (το γεγονός μου διηγήθηκε ο μακαριστός Γέροντας Γαβριήλ, ο οποίος για πολλά χρόνια ήταν και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Διονυσίου στο Άγιον Όρος).

Ολιγογράμματος ήταν ο ιερεύς, αλλά κληρικός δυνατής πίστεως, μεγάλης αρετής και πολλών πνευματικών αγώνων. Παρέμενε στην Προσκομιδή όρθιος για πολλές ώρες, παρ᾿όλο που είχαν ανοίξει οι φλέβες των ποδιών του και έτρεχαν. Πολλές φορές φαίνονταν τα αίματα, που έτρεχαν κάτω στο έδαφος από την ορθοστασία για την μνημόνευση των πολλών ονομάτων. Μέχρι τελευταίας στιγμής άνθρωπος θυσίας· και μάλιστα εκοιμήθη αμέσως μετά από Θεία Λειτουργία.

Όπως ήταν ολιγογράμματος, από κάποια παρανόηση τρόπον τινά, δεν τοποθετούσε κανονικά τις μερίδες στον Άγιο Δίσκο. Όταν τοποθετούμε τη μερίδα της Υπεραγίας Θεοτόκου πάνω στον Άγιο Δίσκο, λέμε: «Παρέστη η Βασίλισσα εκ δεξιών Σου…» Ο γέροντας ιερεύς νόμιζε ότι, αφού λέγει «εκ δεξιών Σου», πρέπει να τοποθετείται η μερίδα της Παναγίας δεξιά του Αμνού (όπως κοίταζε τον Άγιο Δίσκο)· δηλαδή τοποθετούσε ανάποδα τις μερίδες.

Ἡ γνωριμία τῆς Γερόντισσας Μακρίνας μέ τήν Ἁγία Σοφία, τήν ἀσκήτρια τῆς Κλεισούρας

  Η γερόντισσα κατά τούς χρόνους της διαποιμάνσεως της Μονής, ακολουθώντας την παράδοση των Αγίων Πατέρων οι όποιοι, όπως διασώζεται στις διηγήσεις τών Γεροντικών, «παρέβαλλον άλλήλοις» 

 προς πνευματική οικοδομή, επισκεπτόταν μέ πολύ ζήλο ψυχής σύγχρονες όσιες μορφές της μοναχικής πολιτείας που διακρίνονταν τόσο γιά την θεόπνευστη διδασκαλία τους, όσο καί γιά την αγιότητα τους.

 Μετά το 1967 μέ μοναχές της ή Γερόντισσα επισκέφτηκε την Ιερά Μονή της Παναγίας, στήν περιοχή Κλεισούρα της Καστοριάς, γιά να λάβη την ευχή καί την ευλογία της Όσιας ασκήτριας Γερόντισσας Σοφίας Χοτοκουρίδου (1883-1974), την όποια προσφάτως ή Ορθόδοξη Εκκλησία μέ πατριαρχική συνοδική πράξι κατέγραψε καί συναρίθμησε στο ‘Αγιολόγιό της ορίζοντας ή μνήμη της να τιμάται την 6η μηνός Μαΐου.

«Ἡ θεραπεία τοῦ τυφλοῦ παιδιοῦ»

Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσα

Μιά μέρα φθινοπώρου τήν πόρτα στό σπίτι τοῦ πατρός Σεραφείμ χτύπησε μία γυναίκα πού ἦλθε μαζί μέ τήν τυφλή κόρη της. Τήν πόρτα ἄνοιξε ἡ ἀδελφή Σεραφείμα καί τούς εἶπε:

• Ὁ Γέροντας σήμερα δέν δέχεται κανέναν, εἶναι πολύ κουρασμένος.

Ἡ γυναίκα τήν παρακάλεσε πολύ νά πεῖ στόν Γέροντα ὅτι ἦλθαν ἀπό πολύ μακριά καί τόν παρακαλοῦν πάρα πολύ νά τούς δεχθεῖ. Ἡ ἀδελφή Σεραφείμα εἶπε στόν Γέροντα γιά τούς ἐπισκέπτες καί ἐκεῖνος τούς εἶπε νά περάσουν μέσα. Ὅταν μπῆκαν στό κελί του ἡ γυναίκα γονάτισε μπροστά στόν γέροντα, πῆρε τήν εὐχή του καί μέ δάκρυα στά μάτια τόν παρακάλεσε νά βοηθήσει τήν κόρη της πού ἦταν τυφλή.

«Ἡ Μαρία……»

Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσα 

Ἡ Μαρία πρίν γίνει πνευματικό παιδί τοῦ πατρός Σεραφείμ ἦταν πολύ ἄρρωστη. Ὅλη σχεδόν τήν περιουσία της τήν ξόδεψε σέ γιατρούς πού δέν τήν βοήθησαν καθόλου καί στό τέλος ἔφτασε στήν ἀπελπισία. Μιά μέρα πῆγε σέ μία γέφυρα στόν ποταμό Νέβα γιά νά αὐτοκτονήσει. Ξαφνικά τήν πλησίασε μία κυρία καί τῆς εἶπε:

• Ἀδελφή, δέν εἶναι καλό αὐτό πού σκέφτεσαι. Ἔλα νά σέ πάω σέ ἕναν πολύ καλό γιατρό, αὐτός σίγουρα θά σέ γιατρέψει.

• Ὅλα τά χρήματά μου τά ξόδεψα σέ γιατρούς καί δέν ἔγινα καλύτερα ἀλλά μᾶλλον χειρότερα. Καί ξέρω ὅτι σέ λίγο θά πεθάνω.

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

Ὅπως λοιπόν γιά νά ἀντιμετωπίσουμε μιά ἀσθένεια, πρέπει νά χρησιμοποιήσουμε κάποια φαρμακευτική ἀγωγή, κάτι ἀνάλογο ἀπαιτεῖται καί γιά τίς ψυχικές ἀσθένειες τῶν πολλῶν μας παθῶν. Ἄρα, δέν ἐπιτυγχάνεται ἡ κάθαρσις ἀπό τήν τυραννία τῶν παθῶν καί ἀπό τήν ἐξουσία τοῦ διαβόλου χωρίς τήν βοήθεια τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ ὁ Ἴδιος τό λέει:
«Χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν»¹.
Γι᾿ αὐτό: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», παντοῦ καί πάντοτε.
Ἄν, ὡστόσο, δέν αἰχμαλωτίζουμε καθημερινά «πᾶν νόημα εἰς τήν ὑπακοήν τοῦ Χριστοῦ»², κάθε σκέψι μας καί κάθε ἐνέργεια τῆς ζωῆς μας σ᾿ αὐτή τήν ὑπακοή, οἱ προσευχές μας θά εἶναι ἄκαρπες, στεῖρες.

Ὅποιος δέν κοπιάσει…

    Διδακτική ιστορία

Λένε για τον Αββά Ησαΐα, πως πήγε κάποτε σε κάποιον κτηματία, που αλώνιζε τα σπαρτά του, και κρατώντας ένα ζεμπίλι του είπε:

– Δος μου, νάχεις την ευχή μου, λίγο σιτάρι. Κι’ αυτός τον κοίταξε καλά-καλά και του απάντησε.

– Γιατί να σου δώσω Γέροντα; Μήπως ήλθες κι’ εσύ να με βοηθήσεις στο θέρο;

– Όχι, του απάντησε εκείνος.

– Τότε πως ζητάς να σου δώσω σιτάρι; του λέει ο κτηματίας.

– Όποιος λοιπόν δεν θερίζει, δεν έχει δικαίωμα σε τίποτα; του απάντησε ο Γέροντας.

– Ναι, Γέροντά μου, σε τίποτε απολύτως, του είπε ο κτηματίας.

Ύστερα από αυτή τη συζήτηση έφυγε ο Αββάς. Οι αδελφοί λοιπόν που τον είδαν να πηγαίνει προς τ’ αλώνι, τρέξανε κοντά του κι’ αφού του έβαλαν μετάνοια τον ρώτησαν.

– Γιατί το έκανες αυτό, Γέροντα;

«Κόψε τήν μέριμνα – Οἱ ἀγλαεῖς καρποί»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

Ὅταν τήν ἄνοιξιν τοῦ 1964 πρωτοεπισκέφθηκα τόν Γέροντά μου, ἦταν ἀκόμα μόνος του. Ὡστόσο λειτουργοῦσε κάθε νύχτα μέ τήν βοήθειαν τοῦ παπποῦ Ἀρσενίου καί τοῦ παραδελφοῦ του Μοναχοῦ Ἰωσήφ (νῦν Βατοπαιδινοῦ).
Μέ τό πρόγραμμα αὐτό ὁ ἀείμνηστος ἐφάρμοζε πιστά τήν ἐντολήν τοῦ Γέροντός του:
«παπα-Χαράλαμπε, νά κόψης τήν μέριμνα». Μέ τό ἡσυχαστικό αὐτό πρόγραμμα ὁ ἀείμνηστος τολμῶ νά πῶ ὅτι ἐμεγαλούργησε. Ἐγνώρισε καταστάσεις πνευματικές τίς ὁποῖες μόνο στούς βίους τῶν μεγάλων ἁγίων συναντοῦμε.
Ἡ φλόγα τῆς ἀδιαλείπτου εὐχῆς καί τοῦ ἔνθεου ἔρωτα ὡς ἄλλη χαλδαϊκή κάμινος ἔκαιε, ἀλλά δέν κατέκαιε τήν καρδιάν του. Ἀνεξίτηλες παρέμεναν ἐκεῖνες οἱ ὁλονύκτιες κοπιαστικές ἀγρυπνίες.Ἐκεῖνες οἱ λειτουργίες, ὅπου, μέ τούς ὀφθαλμούς τῆς ἐκλεπτισμένης ψυχῆς, ἔβλεπε ἐναργῶς τά θεῖα Μυστήρια καί Αὐτόν τοῦτον τόν γενόμενον θύτην καί θῦμα πρό τοῦ φρικτοῦ θυσιαστηρίου, δηλαδή τόν Κύριον.

«Ὁ Γέροντας ὡς διδάσκαλος»

  Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

 

Ἀφοῦ ἀκροαζόταν ὁ Γέροντας τόν ἐξομολογούμενον, δέν ἀρκεῖτο μόνο στήν ἄφεσιν. «Ἔκκλινον ἀπό κακοῦ καί ποίησον ἀγαθόν», λέγει ὁ Δαυΐδ (Ψαλμ. Λγ΄: 15, Α΄ Πέτρ. Γ΄ : 11). Ἀμέσως μετά τήν ἄφεσιν ἀκολουθοῦσεν ἡ ἀνάλογη συνταγή καί τά φάρμακα. Στούς ἐγγάμους ἔριχνε τό βάρος στήν ἁρμονικήν συμβίωσιν, τήν καλήν ἀνατροφήν τῶν παιδιῶν, τακτικήν ἐξομολόγησιν, ἐκκλησιασμόν, Θ. Κοινωνίαν, κατά δύναμιν νηστείαν κλπ. Ἦταν πολύ αὐστηρός ὡς πρός τό ἔγκλημα τῶν ἐκτρώσεων, τό ὁποῖο θεωροῦσε φόνον ἐν ψυχρῶ, μάλιστα σέ ἀνυπεράσπιστα πλάσματα. Ἀλλά καί τήν ἀποφυγήν τῆς τεκνογονίας ἐπίσης τήν ἔκρινε ἁμάρτημα, θεωρῶντας ἀνάξιους τῶν Θ. Μυστηρίων, ὅσους ἀπέφευγαν τήν τεκνογονίαν μέ τεχνητά μέσα. «Ὁ Θεός, ἔλεγε, ξέρει πόσα θά δώση καί ὅσα δώσει ἔχει καί τήν φροντίδα τους».Ὅσον ἀφορᾶ τό ἔργον τῆς Π.Ε.Φ.Ι.Π. (σύλλογος συμπαράστασης τῶν πολυτέκνων), ὄχι μόνον τό ἐπευλογοῦσε, ἀλλά καί τό ἐνίσχυε μέ γενναῖες εἰσφορές. Αὐτό μποροῦν νά ἐπιβεβαιώσουν καί αὐτά τά μέλη τοῦ συλλόγου. 

«Παράδειγμα ἀπό ἄλλον ἕνα ἀθλητήν τῆς ὑπακοῆς»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

«Τήν ἐποχήν τῆς συγκομιδῆς τῶν λεπτοκαρυών συνήθιζε ὁ Γέροντάς μας, λέει ὁ παπα-Χαράλαμπος, νά στέλλει τούς παραδελφούς μου Ἀθανάσιον καί Ἰωσήφ στοῦ Καρακάλλου, νά βοηθήσουν καί ν᾿ ἀποκομίσουν στήν συνοδείαν μας μερικές ἀπαραίτητες προμήθειες. Μιά μέρα παραδόξως, μοῦ λέγει ὁ Γέροντας:

“Νά πᾶς παιδί μου, νά βρῆς τούς παραδελφούς σου στά φουντούκια”.

Τήν ἄλλην ἡμέρα βρέθηκα κιόλας στοῦ Καρακάλλου. Γιά πρώτη φορά δούλεψα στά φουντούκια, ἀλλά μοῦ φάνηκε μιά πολύ εὐχάριστη ἐργασία. Μηχανικά μαζεύεις καί ὁ νοῦς ἀπερίσπαστος συγκεντρώνεται στήν ἀδιάλειπτον εὐχήν. Ὅμως, ὅπως εἶναι σύνηθες, ὅταν εἶναι πολλοί μαζί, ἀρχίζουν κουβέντες, καλαμπούρια, ἀστεῖα κλπ. γιά νά περάση εὐχάριστα ἡ ἡμέρα. Γιά ὅσους δέν γνωρίζουν ἀπό εὐχή καί πρό πάντων γιά τούς κοσμικούς, ἡ ἡμέρα μέ τά καλαμπούρια καί τ᾿ ἀστεῖα βγαίνει πολύ ἄνετα.Ὅταν ὅμως συνηθίσης στήν ἀδιάλειπτον εὐχήν, τότε ὄχι μόνο στενοχωριέσαι, ἀλλά καί ἄθελα ὁ νοῦς σου πάει στήν κατάκρισιν κατά τῶν ἄλλων ἤ κλέβασαι ἀπό ὑπερηφάνεια ὅτι κάτι κάνεις ἀνώτερο καί οἱ ἄλλοι δέν κάνουν.

Μία συγκλονιστική διήγηση γιά τήν Παναγιά μας

Κάποτε ο Μοναχός Ηλιόδωρος από την Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους, έβλεπε την Παναγία να θυμιάζει τα στασίδια που δεν υπήρχαν Μοναχοί, ενώ μερικά που είχαν Μοναχούς δεν τα θυμίαζε.

Αυτό του έκανε μεγάλη εντύπωση και με δάκρυα παρακάλεσε την Παναγία να του λύσει αυτή την απορία. Μετά από τριήμερη προσευχή του αποκάλυψε η Παναγία:

«Τα στασίδια που είναι άδεια τα θυμιάζω, γιατί αυτά είναι θέσεις των Μοναχών, οι οποίοι βρίσκονται σε υπηρεσίες και διακονήματα της Μονής, αλλά έχουν -ενώ εργάζονται- συνέχεια το νου τους στην κοινή προσευχή και στο Ναό και συμπροσεύχονται με τους ευρισκομένους εδώ.

Αυτοί είναι για τους οποίους δέονται οι ιερείς «και υπέρ των δι’ ευλόγους αιτίας απολειφθέντων και των εν ταίς διακονίες όντων», και τους θυμιάζω σαν να βρίσκονται στα στασίδια τους, ενώ μερικοί από τους παρόντες είναι απόντες πνευματικά, δεν προσεύχονται, ο νους τους βρίσκεται αλλού ή συζητούν με τον διπλανό τους, γι’ αυτό και δεν τους θυμιάζω.

Τό μαντήλι τῆς Μετάνοιας

 Όταν βασίλευε ο ευσεβής αυτοκράτορας Μαυρίκιος (6ος αι.), ζούσε στην περιοχή της Θράκης ένας αρχιληστής. Αυτός είχε τρομοκρατήσει τόσο πολύ τους κατοίκους, ώστε οι δρόμοι κατάντησαν αδιάβατοι.

Πολλοί στρατιώτες και ληστοδιώκτες προσπάθησαν να τον συλλάβουν, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Το έμαθε ο Μαυρίκιος και αποφάσισε να στείλει στον αρχιληστή τα προσωπικά του φυλαχτά. Αυτή η βασιλική χειρονομία, μαζί με όσα καλά του μήνυσε, έφεραν το ληστή, με τη συνέργεια και του Θεού, σε ντροπή και μετάνοια.

Άφησε την παλιά του ζωή, κατέβηκε από τα βουνά και πρόσπεσε στα πόδια του βασιλιά μετανοημένος.