Τό τυπικό τῆς προσευχῆς τοῦ Γέροντα Παϊσίου Ἁγιορείτου

 

Ο Γέροντας, αφού έκανε πολλές δοκιμές στον εαυτό του, προσπαθώντας να
εφαρμόσει ότι γράφουν τα ασκητικά βιβλία και συμβουλευόμενος έμπειρους
Γέροντες, κατέληξε σε ένα τυπικό. Ανάλογα με τις δυνάμεις, την ηλικία,
τον χρόνο πού είχε, τον τόπο που έκανε την άσκησή του, ρύθμιζε και το
τυπικό του. Έλεγε ότι «ο μοναχός πρέπει να μπει σ’ ένα μοναχικό
τυπικό. Κάθε δέκα χρόνια πρέπει να κάνη αναθεώρηση των δυνάμεών του
και να κανονίσει στον εαυτό του την κατάλληλη άσκηση. Όταν κανείς
είναι νέος, έχει περισσότερη ανάγκη από ύπνο και λιγότερη από
ξεκούραση. Όταν γεράσει, του χρειάζεται περισσότερη ξεκούραση και
λιγότερος ύπνος. Μεγάλη δύναμη έχει η συνήθεια. Κάτι πού το συνηθίζει
ο οργανισμός και χωρίς να το έχει ανάγκη, όταν έρθει ή ώρα θα το
ζητήσει».
Το τυπικό του ήταν περίπου το εξής: Στις 3 μ.μ. (9η βυζαντινή) έκανε
Ένατη και Εσπερινό και μετά έτρωγε κάτι.Ύστερα έκανε το Απόδειπνο και
μερικές ώρες κομποσχοίνι.