ΠΑΤΗΡ ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΠΑΠΑΤΣΙΩΚ » Πῶς μένετε Γέροντα ἐσεῖς ὡς Πνευματικός στόν κόσμο, ἐνῶ ἔχετε ζήσει χρόνια σέ μοναστήρια καί στήν ἔρημο; «

Είναι πράγματα κατανοητά από όλο τον κόσμο. Εάν θέλεις να ζήσης όλη την έρημο, μπορείς οπουδήποτε να την ζήσης, είτε είσαι στον κόσμο, είτε στην μοναξιά, επειδή η Βασιλεία των ουρανών είναι μέσα σου. Γεύθηκα, όσα γεύθηκα από την ερημική ζωή και είναι αλήθεια ότι ωφελήθηκα πολύ. Όμως κι αυτή η επικοινωνία με τον κόσμο βοηθά στο έργο του Θεού. Είσαι πιο κοντά στα λόγια της Αγίας Γραφής, διότι βλέπεις τόσα ζωντανά παραδείγματα ανθρώπων με προβλήματα, βάσανα, ψυχικές ταλαιπωρίες και ανάγκες. Έτσι προσπαθώντας να τούς παρηγόρησης και να τούς βοηθήσεις, προσεγγίζεις τον Θεό μέσω αυτών. Αυτοί σε αισθάνονται πατέρα τους, σέ ευλαβούνται και περιμένουν τον τελευταίο λόγο από εσένα, τον οποίο και εφαρμόζουν στην ζωή τους.

ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΩΝ ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΠΑΠΑΤΣΙΩΚ. «Πολλές φορές ψυχραίνονται οἱ σχέσεις μεταξύ τοῦ ζευγαριοῦ. Πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀντιμετωπισθεῖ αὐτή ἡ κρίσις;»

Πολλές φορές ψυχραίνονται οι σχέσεις μεταξύ τους. Πώς είναι δυνατόν να αντιμετωπισθεί αυτή η κρίσις;

Εαν θέσουμε σαν πρώτο το θέμα της κολάσεως, τότε δεν μιλάμε για παράδεισο!

Δεν τίθεται πρόβλημα. Αυτές είναι οι συνέπειες της ζωής. Ο Γολγοθάς των σφαλμάτων τους και οι αμαρτίες τους είναι εμπειρία γι’ αυτούς της κολάσεως.Η ψυχρότης μεταξύ τους είναι συνέπεια των αμαρτιών τους.

Ο Θεός είναι δίκαιος και μπορεί να κάνει οτιδήποτε. Μόνο ένα πράγμα δεν μπορεί να κάνη:Να καταπατήσει τον λόγο Του. Επειδή η πρώτη εντολή που δόθηκε στον παράδεισο ήτο αυτή: «Από δέ του ξύλου του γινώσκειν καλόν και πονηρόν, ου φάγεσθε απ αυτού…» (Γεν. 2, 17). Και έφαγε ο πρώτος άνθρωπος. Η συνέπεια ακολούθησε αμέσως, επειδή υπάρχει και θεία δικαιοσύνη, και όχι μόνο έλεος.

Τό μυστήριο τῆς ἀγάπης. Μακαριστός γέρων Ἀρσένιος Παπατσιώκ

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ. ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΩΝ ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΠΑΠΑΤΣΙΩΚ.

  Ο κόσμος αυτός δεν είναι ένοχος. Εμείς είμεθα ένοχοι, διότι δεν ξέρουμε να τον αγαπάμε και να τον εκτιμήσουμε! Τί κάναμε εμείς γι’ αυτό τον κόσμο, εάν γίνεται λόγος να εισέλθουμε λεπτομερώς στον δρόμο της σωτηρίας μας; Τί κάναμε εμείς γι’ αυτό τον κόσμο; Αυτό είναι το ζητούμενο!

Ένα ίδρυμα, όπως και ένα έθνος, ζουν μέσω αυτών τών ανθρώπων πού προέρχονται απ’ αυτά, διότι μένουν επάνω στον σταυρό του καθήκοντος, χωρίς να υποχωρούν ή να κλονίζεται ή αγάπη τους. Μια μεγάλη αγάπη για τον Θεό απαιτεί μια παντοτινή θυσία. Δεν μπορούμε ποτέ να ζήσουμε, χωρίς προβλήματα και χωρίς βέλη κατευθυνόμενα εναντίον μας! Δεν ακούτε τί μάς λέγει η Χριστιανική διδασκαλία; «Ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην επί της γης, αλλά μάχαιραν… και εχθροί του άνθρωπον οι οικιακοί αυτού…» (Ματθ. 10, 36). Αλλά όλα αυτά δεν πρέπει να απελπίζουν με κανένα τρόπο τον άνθρωπο. Ακόμη κι όταν ο άνθρωπος προσβάλλεται συχνά απ’ αυτές τις δυστυχίες, αυτό δεν σημαίνει ότι θα απελπισθή στον αγώνα του. Όχι!