«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Πρωτ. ΣτεφάνουἈναγνωστόπουλου

Οἱ Πατέρες, πού μετῆλθαν στήν πρᾶξι τῆς ζωῆς τους τούς πνευματικούς τρόπους τῆς νήψεως, ὠνομάσθησανν ΝΗΠΤΙΚΟΙ καί ὅλοι τους ὤργωσαν μέ τό ἄροτρο τῆς συνεχοῦς μετανοίας «τάς ἀγόνους ἐρήμους» τῆς καρδιᾶς. Τίς πότισαν δέ καί τίς καθάρισαν ἀπό τά πάθη «ταῖς τῶν δακρύων των ροαῖς». Καί μέ τήν ἀδιάλειπτη Νοερά καρδιακή προσευχή, τήν προσοχή καί νῆψι, μεγάλωσαν τό δένδρο τῆς ἀγάπης στίς καρδιές τους, τό πλήρωμα δηλαδή τῆς Χάριτος. Αὐτοῦ τοῦ ἀναιμάκτου μαρτυρίου- ἀγῶνος καρποί εἶναι, ὅπως τό ἔχουμε ἐπισημάνει:

• ἡ κάθαρσις,

• ὁ φωτισμός,

• ἡ ἀπάθεια,

• ὁ ἁγιασμός, ἡ θέωσις!

Λέγει λοιπόν ὁ Ἀββᾶς Φιλήμων ὅτι ἄνευ τῆς τελείας ἡσυχίας καί τοῦ πνεύματος τῆς ἀμεριμνησίας εἶναι ἀδύνατον νά εὐαρεστήση κανείς, ὅπως πρέπει, τόν Θεόν.

Ἡ ἡσυχία γεννᾶ τήν ἄσκησιν1 ὄχι μόνον τοῦ σώματος ἀλλά ἰδιαιτέρως τήν τοῦ πνεύματος. Ἡ ἐργασία τοῦ πνεύματος εἶναι ἡ ἀδιάλειπτη νοερά προσευχή, ἤτοι ἡ συνεχής μνήμη τοῦ Ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ, τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με», εἶναι ἡ προσοχή τοῦ νοῦ μέσα στήν καρδιά, εἶναι ἡ πυκνή μελέτη τοῦ θανάτου καί τῆς κολάσεως, εἶναι ἡ διαρκής αὐτομεμψία, εἶναι ἡ φυλακή τῶν πέντε αἰσθήσεων.Ὅλα αὐτά, μαζί μέ τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησία, συμβάλλουν στήν ἀποτελεσματική κάθαρσι τῆς ψυχῆς τοῦ ἀγωνιζομένου πιστοῦ χριστιανοῦ. Γι᾿ αὐτό πολύ σοφά εἶπε καί ὁ Μέγας Βασίλειος:

Μία εὐλογημένη οἰκογένεια

  Μαρτυρία Γέροντος π. Χαραλάμπους Διονυσιάτου:

 «Εξομολογώ ανδρόγυνο από την Θεσσαλονίκη . Έχουν τέτοιαν ακρίβειαν που τους εθαύμασα. Το σπίτι τους μοιάζει σαν μοναστήρι. Η γυναίκα όλο στο σπίτι. Βγαίνει έξω, μόνο για ψώνια και ό,τι άλλο απαραίτητο. Έχουν τρία παιδιά. Μόλις φύγουν τα παιδιά στο σχολείο και ο άνδρας για δουλειά, κάθεται μια-δυό ώρες και λέγει ευχήν. Κατόπιν σηκώνεται. Αρχίζει δουλειές του σπιτιού και εν τω μεταξύ η ευχή, σαν μηχανή, δουλεύει ασταμάτητα ,πότε με το στόμα , πότε με τον νουν.

Ο άνδρας, μόλις γυρίσει από την δουλειάν ,αμέσως θ’ αλλάξη και θα πάη για προσευχή και μελέτη.

Αυτήν την τάξιν, εσυνήθισαν και τα παιδιά τους. Άκου τι έγραφε τις προάλλες η μάνα: «Τα παιδιά μας έμαθαν να λένε την ευχήν και στο σχολείο. Όταν γυρίζουν από το σχολείο, εγώ έχω τελειωμένες και τις δουλειές και το φαγητό. Κάθομαι ξανά στο προσευχητάρι.

Ὁ διωγμός τοῦ Ἡσυχασμοῦ ἀπό τούς Φράγκους καί τόν Κοραή Πατερική Θεολογία, 11ο Μέρος, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ὁ διωγμός τοῦ Ἡσυχασμοῦ ἀπό τούς Φράγκους καί τόν Κοραή

 ΠατερικήΘεολογία, 11ο Μέρος, Ὁμιλία στίς 26-10-2014

 

Συνεχίζουμε μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ τίς ὁμιλίες πού κάνουμε ἀπό τήν Πατερική Θεολογία τοῦ π. Ἰωάννου τοῦ Ρωμανίδη τό κεφάλαιο περί Φραγκοκρατίας καί περί Ἡσυχασμοῦ. Εἶναι γνωστό ὅτι ἡ Φραγκοκρατία ἀρχίζει ἀπό τό 1204, ὅταν τό λεγόμενο Βυζάντιο ἔπεσε γιά πρώτη φορά ἐξ αἰτίας τῆς Δ΄ Σταυροφορίας στά χέρια τῶν Φράγκων καί οὐσιαστικά ὑποδουλώθηκε. Αὐτό δέν συνέβη μόνο στήν Κωνσταντινούπολη ἀλλά καί σέ πολλές περιοχές τῆς Αὐτοκρατορίας κυριάρχησαν οἱ Φράγκοι καί ἔκαναν διωγμό ἐναντίον τῆς Ὀρθοδοξίας.

Λέγαμε τήν προηγούμενη φορά ὅτι γύρω στά 1000 μ.Χ. -δηλαδή 200 χρόνια πρίν ἔρθουν οἱ Φράγκοι- ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος ἔκανε μιά ἐπανάσταση, ὄχι μέ τά ὅπλα, ἀλλά πνευματική ἐπανάσταση. Μίλησε γιά τήν ἐκτροπή πού ἐπικρατοῦσε στήν Ἐκκλησία, τήν ἐκκοσμίκευση, τήν ἀλλοτρίωση καί τό γεγονός ὅτι ἐκλέγονταν Ἐπίσκοποι ἀκατάλληλοι, καθώς καί ὅτι ὑπῆρχαν Πνευματικοί χωρίς Ἅγιο Πνεῦμα.Ἐπεκράτησε ἡ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Συμεών καί «καθιερώθηκε οἱ ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας νά λαμβάνωνται ἀπό τούς μοναχούς τῆς Ἡσυχαστικῆς παραδόσεως, τῆς καθάρσεως, τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς θεώσεως», νά εἶναι δηλαδή θεραπευμένοι πνευματικά καί νά ἔχουν φτάσει ἐκεῖ πού πρέπει γιά νά ἐκλεγοῦν ἐπίσκοποι.

Ὁ Πνευματικός Πατέρας ὡς ὁδηγός πρός τή νοερά Προσευχή

  Προκειμένου να αποκτήσει κανείς τον φωτισμό του νου και την αδιάλειπτη νοερά προσευχή, πουείναι επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος, είναι απαραίτητη η παρουσία Πνευματικού Πατρός, που γνωρίζει τα θέματα αυτά εμπειρικώς και μπορεί να καθοδηγήσει πνευματικά τον άνθρωπο.

«Εκείνο που χρειάζεται ο άνθρωπος για να αποκτήσει νοερά προσευχή είναι να έχει Πνευματικό Πατέρα που έχει νοερά προσευχή. Αυτό είναι το πιο βασικό. Διότι είναι αδύνατο ή τουλάχιστον σχεδόν αδύνατον να μάθει κανείς την νοερά προσευχή, διαβάζοντας περί νοεράς προσευχής.
Με την ανάγνωση δεν βγαίνει τίποτε. Πρέπει να έχει Πνευματικό Πατέρα. Αυτό είναι σαφές».

 Ο Πνευματικός Πατέρας λέγεται Κατηχητής, που καθοδηγεί τον άνθρωπο, με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, να περάσει από την κάθαρση στον φωτισμό, και ακόμη λέγεται διδάσκαλος.

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

……..
Ὁ νοῦς, κατά τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, εἶναι “φερέοικος”. Μοιάζει σάν τό σαλιγκάρι, πού βγαίνει μέν λίγο ἔξω, ἀλλά ἐπιστρέφει ξανά στόν ἑαυτό του, στό καβούκι του. Ἔτσι λοιπόν θά πρέπει νά γίνεται καί μέ τόν νοῦ. Βγαίνει λίγο ἔξω, ἀλλά τό περισσότερο θά πρέπει νά ζῆ μέσα.
Βέβαια, ὁ Θεός ἔπλασε τόν νοῦ τοῦ ἀνθρώπου νά κινῆται πάντοτε. Ἀλλά νά κινῆται πρός συνάντησι τοῦ Δημιουργοῦ καί Πλάστου του, ὥστε νά συνομιλῆ μαζί Του καί ν᾿ ἀπολαμβάνη τά ἀγαθά τοῦ Παραδείσου. Μέ τήν πτῶσι ὅμως τῶν πρωτοπλάστων Ἀδάμ καί Εὔας καί τήν ἐκδίωξί τους ἀπό τόν παράδεισο, ὁ νοῦς ἔχασε τόν προσανατολισμό του καί ἀπό τότε, ὅλοι οἱ ἀπόγονοί τους ψάχνουμε νά βροῦμε τόν χαμένο μας παράδεισο, τή χαμένη μας οὐράνια πατρίδα. Γι᾿ αὐτό καί ὁ νοῦς τρέχει πότε ἐδῶ καί πότε ἐκεῖ.

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

Ρώτησαν κάποτε ἕναν ἁγιασμένο Γέροντα, νά πῆ μέ δύο ἤ τρεῖς σύντομες προτάσεις, τρεῖς κανόνες πνευματικῆς ἀσκητικῆς Ὀρθοδόξου ζωῆς, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Κανόνες σωτηρίας καί βαθμίδες, πού θά μπορέσουν μέ ἀσφάλεια νά βάλουν τήν ψυχή στά χέρια τοῦ Παναγίου Θεοῦ.
Κι ἐκεῖνος εἶπε:

• Πρῶτος κανόνας: Προσευχή!!!

• Δεύτερος κανόνας: Προσευχή!!!

• Τρίτος κανόνας: Προσευχή!!!

Ἐάν αὐτούς τούς κανόνες τούς θεωρήσουμε ὑπό μορφή βαθμίδων, θά ποῦμε ὅτι:

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

Στόν Υἱόν καί Λόγον ὁ Θεός Πατήρ «ἐχαρίσατο ὄνομα τό «ὑπέρ πᾶν ὄνομα»¹.

• Ὄνομα φοβερόν,

• Ὄνομα παντοδύναμον,

• Ὄνομα ἡγιασμένον,

• Ὄνομα εὐλογημένον,

• Ὄνομα δεδοξασμένον καί αἰνετόν εἰς τούς αἰῶνας.

Γι᾿ αὐτό κι ἐμεῖς νά κάνουμε σεμνή ὑπακοή στήν προτροπή τοῦ προφήτου Ἡσαΐου, πού μᾶς παραγγέλλει:

«Βοᾶτε τό ὄνομα αὐτοῦ»², βοᾶτε ἀδιαλείπτως τό γλυκύτατο καί ὑπερ πᾶν ἄλλο ἀγαπητό Ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Στήν δέ Κυριακή προσευχή, στό «Πάτερ ἡμῶν…», λέμε:«ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου», πού σημαίνει “δοξασθήτω”. Καί δοξάζεται ὄντως τό πανάγιον Ὄνομα τοῦ Κυρίου διά τῆς Εὐχῆς, ἀλλά καί αὐτό στήν συνέχεια μέ τήν σειρά του ἁγιάζει ἐμᾶς καί τή ζωή μας.

Ὁ ὅσιος Νεῖλος ὁ Ἀσκητής μᾶς συμβουλεύει:

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

Βλέπουμε λοιπόν ὅτι οἱ θεοφιλεῖς εὐεργεσίες τῆς Εὐχούλας «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», γρήγορα μᾶς ἀποκαλύπτονται καί μᾶς καταπλήσσουν. Ἀκόμη καί ἡ κούρασις, τότε, θά εἶναι γλυκειά καί ὁ πόνος πού θά αἰσθανώμεθα σωματικά, θά εἶναι πιό ἐλαφρύς. Τότε καί τά σύννεφα τῆς ἁμαρτίας θά διαλύονται καί ὁ ἥλιος τῆς εἰρήνης καί τῆς ἀγάπης θά λάμπη ἀκτινοβόλος μέσα στόν οὐρανό τῆς ψυχῆς μας καί θά χωροῦν μέσα μας ὅλοι, ἀκόμη καί οἱ ἐχθροί μας.
Ἔτσι, θά γνωρίσουμε βιωματικά ὅτι:

• Οἱ πράξεις τῶν ἐντολῶν, μέ πρώτη τήν διπλῆ ἀγάπη πρός τόν Θεό καί τόν πλησίον,

• Ἡ συμμετοχή μας στή θεία Λατρεία καί στά πανάγια σωστικά Μυστήρια,

• τό καθημερινό πνεῦμα συντριβῆς καί μετανοίας πού καλλιεργοῦμε,

• ἡ καθημερινή μελέη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί ἄλλων θεοφιλῶν πνευματικῶν βιβλίων

• καί ἡ ἀδιάλειπτος προσευχή μέ τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», ἀνοίγουν τίς θύρες τοῦ θείου ἐλέους. Ἀνοίγουν τήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ καί αὐτή ἡ ἀγκαλιά μέ τήν σειρά της μᾶς κλείνει μέσα της!!! Καί τότε, ἡ οὐράνια χαρά τῆς ψυχῆς μας εἶναι ἀνέκφραστη καί δέν περιγράφεται μέ λόγια!…
  

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

  Πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

Ἡ πείρα μᾶς ἔδειξε ὅτι ὅποιος ἀποφασίσει νά ἐπικαλῆται τό γλυκύτατον Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ συνεχῶς, κατά πρῶτον θά βρεθῆ ἀντιμέτωπος μέ τήν ὀκνηρία καί τήν ἀμέλεια. Ὄφείλει ὅμως νά πολεμήση μέ ὅλες του τίς δυνάμεις καί, ὅσο περισσότερο θά ἐπιμένη, τόσο καί γρηγορώτερα θά συνηθίζη. Γιατί ἐξοικειώνεται ἡ γλώσσα μέ τήν Εὐχή καί τά χείλη ἀποκτοῦν τέτοια ἱκανότητα, ὥστε χωρίς καμμιά προσπάθεια, ἐκεῖνος πού προσεύχεται ἐπικαλούμενος τό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, ὕστερα ἀπό λίγο καιρό νά νοιώθη ὅτι ἡ προσευχή αὐτή τοῦ χάρισε ἕνα ΟΥΡΑΝΙΟ ΔΩΡΟ, πού ἔγινε ἕνα πρᾶγμα μέ τήν ψυχή του, μιά ἀδιαίρετη ἑνότητα, ὅπως ὁ ἄνθρωπος μέ τήν ἀνάσα του.

Ἐάν ἡ προφορική Εὐχή στό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἀδιάλειπτη, τότε, πολύ σύντομα θά μᾶς δώση μία γλυκύτητα στά χείλη καί στήν γλῶσσα.

Ἡ Φιλοκαλία καί ἡ προσευχή μέ τό κομποσχοίνι.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 Ἀκοῦστε ἐδῶ τήν ὁμιλία:ἩΦιλοκαλία καί ἡ προσευχή μέ τό κομποσχοίνι.

Νά συνεχίσουμε σήμερα, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τήν εὐχή τοῦ Γέροντα, γιά αὐτό τό σπουδαῖο θέμα, τῆς εἰσαγωγῆς στή Φιλοκαλία παίρνοντας ἀφορμή ἀπό τήν εἰσαγωγή πού ἔχει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στό ὁμώνυμό του ἔργο.

- Τί εἶναι Φιλοκαλία;

Ὅπως λέει ἡ λέξη εἶναι ἡ φιλία τοῦ καλοῦ. Εἶναι ἕνα βιβλίο, πού ἔχει τήν ὑψηλότατη διδασκαλία τῶν Πατέρων καί σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Νικόδημο εἶναι τό «ταμεῖο τῆς νήψεως». Μιά ἀποθήκη, ἕνα θησαυροφυλάκιο, πού μᾶς διδάσκει γιά τή νήψη. Μᾶς διδάσκει γιά τήν ἐγρήγορση τήν πνευματική. Εἶναι ἀκόμα λέει ὁ Ἅγιος Νικόδημος «φυλακτήριο τοῦ νοῦ».

Τί εἶναι ἡ νοερὴ προσευχὴ καὶ πῶς πρέπει νὰ γίνεται. Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.

Τί εἶναι ἡ νοερὴ προσευχὴ καὶ πῶς πρέπει νὰ γίνεται.

Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης

Ἡ νοερὴ καὶ καρδιακὴ προσευχή, σύμφωνα μὲ τοὺς Ἁγίους Πατέρες τοὺς καλουμένους Νηπτικούς, εἶναι ἡ συγκέντρωσις τοῦ ἀνθρώπινου νοῦ στὴν καρδιά του κυρίως, καὶ χωρὶς νὰ ὁμιλῇ μὲ τὸ στόμα, μὲ μόνο τὸν ἐνδιάθετο λόγο, ὁ ὁποῖος ὁμιλεῖται μέσα στὴν καρδιά, νὰ λέγῃ αὐτὴ τὴ σύντομη καὶ μονολόγιστη προσευχή· δηλαδὴ τὸ «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με», κρατώντας λίγο καὶ τὴν ἀναπνοή (85). Καταχρηστικὰ ὅμως καὶ εὐρύτερα νοερὴ προσευχὴ λέγεται καὶ κάθε ἄλλη δέησις ποὺ δὲν θὰ γίνῃ μὲ τὸ στόμα, ἀλλὰ μὲ τὸν ἐνδιάθετο λόγο τῆς καρδιᾶς ποὺ ἀναφέρθηκε.
Ἄν, λοιπόν, ἀδελφέ, ἀγαπᾷς νὰ εἰσακουσθῇς πιὸ εὔκολα ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ νὰ λάβης ἐκεῖνο ποὺ τοῦ ζητᾶς, ἀγωνίζου ὅσο μπορεῖς σ᾿ αὐτὴ τὴ νοερὴ προσευχή, παρακαλώντας τὸν Θεὸ μὲ ὅλο σου τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιὰ γιὰ νὰ σὲ ἐλεήσῃ καὶ νὰ σοῦ δώσῃ ἐκεῖνα ποὺ εἶναι ἀπαραίτητα καὶ σὲ συμφέρουν γιὰ τὴ σωτηρία σου. Διότι, ὅσο περισσότερο κόπο ἔχει αὐτὴ ἡ νοερὴ προσευχή, ἀπὸ ἐκείνη ποὺ λέγεται μὲ τὸ στόμα προφορικά, τόσο περισσότερο τὴν ἀκούει ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἀκούει καλύτερα τὴν νοερὴ βοὴ τῆς καρδιᾶς, παρὰ τὶς δυνατὲς φωνὲς τοῦ στόματος. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἔλεγε στὸν Μωυσῆ ποὺ μόνο νοερὰ καὶ μὲ τὴν καρδιὰ τὸν παρακαλοῦσε γιὰ τοὺς Ἰουδαίους: «Γιατὶ φωνάζεις δυνατὰ πρὸς ἐμένα;» (Ἐξόδ. 14,15).

» Ἡ εἰκόνα τῆς Θεοτόκου καί τό χάρισμα τῆς Νοερᾶς Προσευχῆς»

 ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΤΟΝ ΣΙΝΑΪΤΗ

…Ὁ δὲ θεῖος Γρήγοριος εἶπε:
Λέγε μου σὲ παρακαλῶ, κρατεῖς τὴν νοερὰν προσευχὴν τιμιώτατε Πάτερ;

Καὶ ἐκεῖνος ἐχαμογέλασε ὀλίγον καὶ τοῦ λέγει:
Δὲν θέλω σοῦ κρύψω Πάτερ μου τὸ θαῦμα τῆς Θεοτόκου ὁποὺ ἔγινε εἰς ἐμέ.

Ἐγὼ ἐκ νεότητός μου εἶχον πολλὴν πίστιν εἰς τὴν Κυρίαν Θεοτόκον καὶ τὴν ἐπαρακαλοῦσα μετὰ δακρύων νὰ μοῦ δώσῃ αὐτὴν τὴν χάριν τῆς νοερᾶς προσευχῆς. Μιὰν δὲ τῶν ἡμερῶν πηγαίνοντας εἰς τὸν ναόν της, καθὼς εἶχα συνήθεια, τὴν ἐπαρακαλοῦσα πάλιν μὲ ἄμετρον θερμότητα τῆς καρδίας μου.

Ἄνθρωποι πού ζοῦν ἀνάμεσά μας… μέ τή δύναμη καί τήν ἐνέργεια τῆς «Εὐχῆς» (ἀληθινή ἱστορία)

 

του Πρωτοπρεσβύτερου Στέφανου Κ. Αναγνωστόπουλου

 ~ Σε κάποια πόλη της Πελοποννήσου, συναντήθηκα κάποτε με έναν χριστιανό, περίπου 32 ετών, που μοσχομύριζε κάτι σαν δενδρολίβανο.
Και η έκπληξη μου μεγάλωσε ακόμη περισσότερο, όταν άρχισε να μου μιλάει για την Ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με», διαπιστώνοντας ότι από το στόμα του εξήρχετο η άρρητος ευωδία του Παναγίου Πνεύματος.
Για το κομποσχοίνι και την Ευχή είχε μάθει πριν από χρόνια στο Άγιον Όρος και από τότε την έλεγε ασταμάτητα, μέρα-νύχτα, και πολλές φορές χωρίς διακοπή ακόμα και τις νύχτες. Η Ευχή αναπλήρωνε και τις φυσικές ανάγκες του ύπνου του.
Έτσι, σιγά-σιγά η προσευχή του Ιησού έγινε πνευματική και νοερά μέσα στην καρδιά του και απολάμβανε το μεγαλείο της, χωρίς να μπορεί να ερμηνεύσει το πως λέγεται μέσα του η Ευχή και μάλιστα από το μέρος της καρδιάς του, με πολλή γλυκύτητα και χωρίς αυτός να την λέγει συνειδητά, είτε προφορικά είτε με τον ενδιάθετο λόγο. (Αυτό είναι το μεγαλείο της πνευματικής προσευχής και ειδικότερα της Νοεράς λεγόμενης προσευχής).

Μήν σταματᾶς ποτέ νά λές τήν εὐχή ( Γέρων Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής)

 

«Η πράξη της νοεράς προσευχής είναι να βιάσεις τον εαυτόν σου να λέγεις συνεχώς την ευχή με το στόμα αδιαλείπτως.
Στην αρχή γρήγορα, να μην προφθάνει ο νους να σχηματίζει λογισμό μετεωρισμού.
Να προσέχεις μόνο στα λόγια: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Όταν αυτό πολυχρονίσει, το συνηθίζει ο νους και το λέγει και γλυκαίνεσαι ωσάν να έχεις μέλι στο στόμα σου και θέλεις να το λέγεις.
Αν το αφήσεις στενοχωρείσαι πολύ.
Όταν το συνηθίσει ο νους και χορτάσει -το μάθει καλά- τότε το στέλνει στην καρδιά.
Επειδή ο νους είναι ο τροφοδότης της ψυχής και μεταφέρει στην καρδιά οτιδήποτε φαντασθεί.

ΠΩΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ Ο ΝΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ_ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ_ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ_mp3

 

ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 23-01-09.

 http://www.hristospanagia.gr/?p=33887

Νά στρέφετε τήν κάθε θλίψη στή γνώση τοῦ Χριστοῦ, στήν ἀγάπη Του, στή λατρεία Του. ( Ἅγιος Πορφύριος )

 Η ψυχή σας να δίδεται στην ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», για όλες σας τις έγνοιες, για όλα και για όλους.

Η ευαισθησία δεν έχει διόρθωση.
Μπορεί μόνο να μετασχηματισθεί, να μεταποιηθεί, να μετατραπεί, να μεταμορφωθεί, να μεταστοιχειωθεί, να γίνει αγάπη, χαρά, θεία λατρεία.
Πώς; Με τη στροφή προς τα άνω. Να στρέφετε την κάθε θλίψη στη γνώση του Χριστού, στην αγάπη Του, στη λατρεία Του.
Κι ο Χριστός που συνεχώς περιμένει με λαχτάρα να μας βοηθήσει, θα σας δώσει την χάρη Του και τη δύναμή Του και θα μεταστρέφει τη θλίψη σε χαρά, σε αγάπη για τούς αδελφούς, σε λατρεία προς τον ίδιο.Έτσι θα φύγει το σκοτάδι..
Να θυμάστε τον Απόστολο Παύλο. Τί έλεγε; «Νυν χαίρω εν τοις παθήμασί μου»
Η ψυχή σας να δίδεται στην ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ,ελέησον με», για όλες σας τις έγνοιες, για όλα και για όλους.

Ρῶσος ἀσκητής στόν Ἄθωνα

 

Καλλίνικος μοναχός Κατουνακιώτης,ο ησυχαστής (1853-1930)

Κατά διήγηση, του αείμνηστου Γέροντα Καλλίνικου από τα Κατουνάκια, στους Γεροντάδες μας, το σωτήριο έτος 1912 – 13 μια νύχτα παρουσιάστηκε στο Γέροντα Καλλίνικο, o Ρώσος Ιερομόναχος Σεραπίων, από το Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα, ο οποίος χρόνια συνέχιζε να συμβουλεύεται το Γέροντα Καλλίνικο και να παρακολουθεί μαθήματα της νοερας προσευχής, άλλα τη βραδιά εκείνη, παρακάλεσε το Γέροντα, να του δώσει την άδεια και ευλογία, να φύγει από το Μοναστήρι και να επιδοθεί κατά μονάς, μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής του, στη νοερά προσευχή.

  Ο Γέροντας Καλλίνικος, στην αρχή είπε στο Ρώσο Ιερομόναχο, πώς αυτό πού θέλει να κάνει είναι επικίνδυνο, δηλαδή να απομονωθεί από κάθε ανθρώπινη επικοινωνία και συμπαράσταση, και πώς τα άκρα, είναι δίκοπο μαχαίρι, διότι ο εχθρός και πολέμιος του ανθρώπινου γένους Σατανάς, θα τον πολεμήσει πολύ σκληρά, γι’ αυτό, καλά θα έκανε να μην απομακρυνθεί πολύ από τους ανθρώπους και «εν Χριστώ» αδελφούς και να παραμείνει στη μετάνοια του, στο Μοναστήρι.

Στην επιμονή και θερμή παράκληση του Ρώσου ιερομόναχου, υπεχώρησε ο Γέρο – Καλλίνικος και συγκατατέθηκε, να πάει μεν στην έρημο, αλλά να τον επισκέπτεται συχνά, για να τον παρακολουθεί’ μη τυχόν παραπλανηθεί ή μπλεχτεί σε καμιά πλεκτάνη του δόλιου Δαίμονα, πού με πολλή μανία πολεμεί τους εργάτες της νοερας προσευχής.

Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μέρος β’

 μέρος β΄

Γνωρίζουμε πολύ καλά, ἀπό τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, πώς πίστις ἄεργος (δηλαδή πίστις χωρίς ἔργα) «νεκρά ἐστιν» (Ἰακ. Β΄: 26) ἀλλά καί «ἔργα ἄπιστα» (δηλαδή χωρίς πίστι) δέν λυτρώνουν οὔτε καί σώζουν τόν ἄνθρωπο. Μέ τήν λέξι “ἔργα” δέν ἐννοοῦμε ἁπλᾶ καί μόνον τίς ἐξωτερικές καλές πράξεις –ἀπό τίς ὁποῖες μποροῦμε νά κάνουμε πολλές– ἀλλά κυρίως τήν πνευματική ζωή, πού εἶναι καρπός τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Καί «καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐστιν ἀγάπη, χαρά εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις πρᾳότης, ἐγκράτεια» (Γαλ. Ε΄: 22-23) καί ἀμέτρητες ἄλλες ἀρετές. Ἔτσι καταλαβαίνουμε πώς δέν μποροῦμε νά ζήσουμε «ἐν Πνεύματι καί ἀληθείᾳ» χωρίς τήν πραγματική πίστι. Οὔτε πάλι μποροῦμε νά πιστέψουμε πράγματικά στόν Ἰησοῦ Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του χωρίς τήν πνευματική ζωή.

Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ,μέρος α΄

 

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

  Ὑπάρχει μιά προσωπική μαρτυρία τῆς ἀείμνηστης Γερόντισσας Μακρίνας, ἀπό τήν Πορταριά τοῦ Βόλου, πού τήν διηγεῖτο τακτικά. Τήν ἄκουσα κι ἐγώ, κάποτε, παρουσίᾳ καί ἄλλων χριστιανῶν, καί τήν καταγράφω:
Κάποια νεαρή κυρία εἶχε ὑποστῆ ἐγκεφαλικό ἐπεισόδιο, μέ ἀποτέλεσμα νά παραλύση τελείως ἀπό τήν μέση καί κάτω καί ἐλαφρά ἀπό τήν δεξιά της πλευρά. Τό μυαλό καί ἡ ὁμιλία της δέν πειράχθηκαν καθόλου.
Ἀπό τήν Γερόντισσα Μακρίνα, πρίν ἀπό χρόνια, εἶχε μάθει τήν Εὐχή, τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», καί ἐπεκαλεῖτο συνεχῶς ὄχι μόνο τό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀλλά καί τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
Ἔτσι, κατάκοιτη καί ἀκίνητη ὅπως ἦταν, μέ ἐλεύθερο τό ἀριστερό της χέρι, ἔκαμε συνέχεια κομποσχοῖνι στό ὄνομα τῆς Παναγίας, λέγοντας καί φωνάζοντας μέ πόνο καί θέρμη ψυχῆς: «Ὑπεραγία Θεοτόκε, βοήθει μοι» ἤ «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον με» καί «Παναγία μου, σῶσε με, εἶμαι ἁμαρτωλή».

Νουθεσία περί νοερᾶς προσευχῆς Γέροντος Ἐφραίμ ἐν Ἀριζόνᾳ

 

Νουθεσία περί νοερᾶς προσευχῆς  Γέροντος Ἐφραίμ ἐν Ἀριζόνᾳ

  …Χαίρετε καί προσεύχεσθε.

Ναί, παιδιά μου, ἡ προσευχή τοῦ Ἰησοῦ μας, μᾶς διαφυλάττει ἀπό τίς παγῖδες τοῦ μαύρου διαβόλου. Μᾶς θωπεύει καί γλυκαίνει τήν καρδιά μας, καί διώχνει τήν ἀπαίσια αἴσθηση τῶν δαιμονικῶν λογισμῶν. Χωρίς τήν εὐχή εἴμεθα νεκροί ( καί πρῶτος, ἐγώ ὁ ἄχρηστος ).