Ἁμαρτωλῶν σωτηρία: «Θεραπεῖες καί γιατρικά πολύ ὠφέλιμα γιά κάθε ἁμαρτία».

«….Γράφουμε εδώ μερικές ερμηνείες και θεραπείες πνευματικές και ωφέλιμα βότανα εναντίον κάθε αμαρτίας, τις οποίες πρέπει να έχει ο καθένας στα χέρια του σαν άρματα και όπλα πνευματικά για να πολεμά τους εχθρούς του. Γιατί δεν είναι η πάλη μας προς σάρκα και αίμα αλλά εναντίον αοράτων και πονηρών δαιμόνων. Και χρωστάμε να προσέχουμε, ευρισκόμενοι πάντοτε σε εγρήγορση για να μην νικηθούμε και χάσουμε τα ουράνια αγαθά και καταδικαστούμε αθλίως σε ατελείωτη κόλαση.

Το πρώτο γιατρικό είναι να ερευνήσεις επιμελώς όλες τις ζημιές εκείνες που μας προξενεί η αμαρτία. Γιατί όποιος λογικός άνθρωπος συλλογιστεί όλες τις συμφορές δεν πιστεύω να έχει καρδιά τόσο σκληρή και αναίσθητη ψυχή, ώστε να μην φοβηθεί και να μην μισήσει την αμαρτία ως αιτία τόσης ζημιάς και τέτοιων τιμωριών και κολάσεων.

Κατανόησε την ευγένεια της ψυχής σου, η οποία πλάστηκε από τον Θεό κατ΄εικόνα και ομοίωση Αυτού.  Και όσο είναι αναμάρτητη, είναι τόσο ωραία και στολισμένη με τόσα χαρίσματα και προικιά πνευματικά, που ο Δημιουργός και Πλάστης αγάλλεται και ευφραίνεται να κατοικεί σε αυτήν και όλοι οι άγιοι άγγελοι την ορέγονται.

Πῶς ἡ Θεοτόκος ἀνέστησε καί ἔσωσε πόρνο κληρικό

 

Κάποτε ζούσε ένας κληρικός ευλαβέστατος προς την Αειπάρθενο Θεοτόκο, προσευχόταν δε σε αυτή πολλές φορές .Μάλιστα δε διάβαζε κάθε μέρα με πολύ κατάνυξη και ευλάβεια τους 24 Οίκους του Ακαθίστου.΄Ομως παρασύρθηκε στην πορνεία.Και μιά μέρα καθώς επέστρεφε στο σπίτι του, γυρίζοντας από το πορνείο, περνώντας από ένα γεφύρι, εδιάβαζε προσευχές πρός την Παναγία. Κάποια στιγμή σκόνταψε και με την συνέργεια του διαβόλου έπεσε και έπεσε στο ποτάμι και πνίγηκε.

Αμέσως άρπαξαν την ψυχή οι δαίμονες για να την πάνε στήν γέενα.

Ἡ Χάρη τῆς Θείας Κοινωνίας τήν κρατοῦσε ὅλη τήν ἑβδομάδα χωρίς ἀνάγκη τροφῆς.

 

Ζούσε κάποτε μια ενάρετη και αγία γυναίκα, η οποία κοινωνούσε κάθε Κυριακή με ευλάβεια και ταπείνωση. Το θαυμαστό ήταν ότι μετά την χάριν της αγίας αυτής Μεταλήψεως ήτο υγιής όλη την εβδομάδα, χωρίς καθόλου να δοκιμάζει τροφή επίγεια, παρά μόνον την αγία Αναφορά.
http://amartolon-sotiria.blogspot.ca/

Κάποιος ενορίτης, ανέφερε το θαύμα στον επίσκοπο κι αυτός του ζήτησε να της δώσει να φάει απλό άρτο, για να δουν αν από τη Θεία Χάρις είχε τόσο μεγάλη βοήθεια ή από φαντασία και πλάνη του δαίμονα.

“Ἡ ἀκηδία” – Ἀμαρτωλῶν Σωτηρία

 Ακηδία είναι η αθυμία και η ανορεξία που κυριεύει τον άνθρωπο, κάνοντάς τον απρόθυμο, αμελή ή αδιάφορο για κάθε πνευματικό έργο. Είναι κι αυτή μία από τις θανάσιμες αμαρτίες, σαν πρόξενος πολλών και φοβερών κακών. Η ακηδία προξενεί παραλυσία στο νου και την ψυχή, οκνηρία στην εκπλήρωση των εντολών του Θεού, και προπαντός μίσος για την προσευχή και την ψαλμωδία. Απ΄αυτή την παράνομη μάνα γεννιούνται δύο ασεβέστατες θυγατέρες. Πρώτη είναι η μικροψυχία, όταν ο άνθρωπος βρίσκει δύσκολο τον πνευματικό αγώνα και ακατόρθωτες τις αρετές, οπότε πέφτει στην αμέλεια και δεύτερη είναι η απόγνωση, όταν, λόγω της αμέλειάς του, χάσει κάθε ελπίδα σωτηρίας. Η απόγνωση είναι η χειρότερη απ΄όλες τις αμαρτίες.

Ἕνας οὐράνιος Κρίνος στή γῆ! (Ἀπό τό βιβλίο Ἀμαρτωλῶν Σωτηρία)

  Στη Ρώμη ζούσε κάποτε ένας ευλαβής και πλούσιος άνθρωπος που τον έλεγαν Ιωάννη.

Αυτός, αφού πήγε σε κάποιο μοναστήρι και αφιέρωσε εκεί όλα του τα πλούτη, σύντομα ασπάστηκε και τον μοναχισμό.
Όμως, αγράμματος καθώς ήταν, δεν μπορούσε να τυπώσει στο μυαλό του καμιά προσευχή. Μάταια οι υπόλοιποι μοναχοί προσπαθούσαν να του μάθουν γραφή και ανάγνωση. Του ερμήνευαν ψαλμούς και ευχές, μα πάλι εκείνος δεν μπορούσε να μάθει τίποτα.
Τότε, ένας έμπειρος και ενάρετος αδελφός αφού του διάβασε όλες τις ευχές, μία προς μία, τον ρώτησε ποια απ΄ όλες του φαινόταν πιο ωραία για να την μάθει.
Εκείνος του είπε ότι το <<Χαίρε Μαρία>> του άρεσε περισσότερο.
Έτσι έβαλαν τα δυνατά τους και του έμαθαν αυτόν τον χαιρετισμό του Αγγέλου.
Δηλαδή το: Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία…, και τα εξής.
Με το πέρασμα του χρόνου το έμαθε καλά και πλημμύρισε την καρδιά του τόση χαρά που αξιώθηκε να μάθει αυτόν τον Αρχαγγελικό ασπασμό, ώστε του φαινόταν σαν να βρήκε πολύτιμο θησαυρό!

Γιά χάρη σου θά σωθοῦν ὅλοι οἱ ἄλλοι

 Φθινόπωρο ήταν. Το καράβι ταξίδευε αμέριμνα στο πέλαγος. Διακόσιοι εβδομήντα έξι οι επιβάτες. Ρωμαίοι στρατιώτες, ναυτικοί και φυλακισμένοι κατάδικοι.

Χειμώνας πλησίαζε, μα το καράβι έπρεπε να φθάσει στον προορισμό του. Ξάφνου κάπου κοντά στην Κρήτη ξέσπασε άνεμος μανιασμένος και άγριος, ο λεγόμενος «Ευροκλύδων». Το πλοίο άρχισε να παρασύρεται μέσα στην κοσμοχαλασιά.

Και καθώς δεν μπορούσε ν” αντισταθεί στη βία του ανέμου, ο καπετάνιος αμήχανος το εγκατέλειψε στη μανία των κυμάτων. Για πολλές μέρες δεν φαίνονταν ούτε ήλιος ούτε άστρα, και η κακοκαιρία πλάκωνε όλο και πιο βαριά. Έτσι χανόταν κάθε ελπίδα σωτηρίας. Οι ταξιδιώτες εξαντλημένοι περίμεναν τον θάνατο μέσα στα ζοφερά βάθη της θάλασσας. Σ” αυτή τη μαύρη απελπισία βρίσκονταν, όταν κάποια στιγμή ακούστηκε βροντερή η φωνή κάποιου φυλακισμένου, του αποστόλου Παύλου:

Θέλετε να σωθεῖτε;

 

Ως γνωστόν, οι άνθρωποι της εποχής μας, ευρίσκονται χωρισμένοι σε δυο στρατόπεδα.
Εις το πρώτο στρατόπεδο ευρίσκονται οι συνειδητοί Χριστιανοί, οι οποίοι ζουν ζωήν Χριστιανικήν. Εκκλησιάζονται τας Κυριακάς και τας μεγάλας εορτάς. Παρακολουθούν χριστιανικά κηρύγματα, Προσεύχονται.
Διαβάζουν Αγίαν Γραφήν, βιβλία και έντυπα θρησκευτικά. Έχουν έμπειρον και μόνιμον εξομολόγον, εις τον οποίον εξομολογούνται με ταπείνωσιν, με ειλικρίνειαν και με συντριβήν και ευθύς εκτελούν όσα τους λέγει ο εξομολόγος τους.Εις το δεύτερο στρατόπεδο ευρίσκονται οι άνθρωποι, οι οποίοι ζουν ζωήν κοσμικήν και αμαρτωλήν.

Γιά τά τέσσερα ἁμαρτήματα πού κάμουν, κολάζονται περισσότερο οἱ γυναῖκες

Ο Άδης και οι ψυχές των αμαρτωλών στη κόλαση. Τορτσέλλο
της Βενετίας, 12ος αιών.

ΓΙΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΑΜΟΥΝ ΚΟΛΑΖΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Ένας δαιμονισμένος ομολόγησε ότι όταν ξόρκιζε ο Πνευματικός το δαιμόνιο για να βγει από τον πάσχοντα, το ρώτησε να του πει ποιοι κολάζονται περισσότερο οι άνδρες ή οι γυναίκες, τότε ο δαίμων απάντησε οι γυναίκες……… Για τέσσερα αμαρτήματα που κάμνουν οι γυναίκες κολάζονται περισσότερο, του είπε ο δαίμων:

Ὁ Θεός εἶναι βραδῦς στό νά τιμωρῆ καί γρήγορος στό νά σώζη

Πρόσεξε, σε παρακαλώ, ότι ο Θεός είναι βραδύς στο να τιμωρή και γρήγορος στο να σώζη∙ και πρώτα σκέψου ότι ο φιλάνθρωπος Κύριος άσκησε έλεγχο ύστερα από αρκετό χρονικό διάστημα. Αμάρτησε ο Δαυίδ, κυοφόρησε η γυναίκα και ο έλεγχος για την αμαρτία δεν έγινε, αλλά μετά την γέννησι του παιδιού, που προήλθε από την αμαρτία εκείνη, αποστέλλεται ο γιατρός , για να θεραπεύση την αμαρτία. Και γιατί δεν τον διώρθωσε αμέσως , μετά την διάπραξι της αμαρτίας; Επειδή γνωρίζει ότι είναι τυφλή η ψυχή αυτών που αμαρτάνουν , όταν βρίσκονται στο αποκορύφωμα της αμαρτωλής τους πράξεως και ότι είναι εντελώς κουφοί, όσοι είναι βυθισμένοι στην αμαρτία.

Αναβάλλει, λοιπόν, την αποστολή της βοήθειας ,όσο διάστημα το πάθος βρισκόταν σε έξαρσι, και μετά από τόσον καιρό ασκεί τον έλεγχο∙ και τότε μέσα σε μία στιγμή πραγματοποιείται η μετάνοια και συγχρόνως προσφέρεται η συγχώρησις.

Ὁ ἁγιασμός τῆς ψυχῆς, μέρος β΄: (τελευταῖο)

Ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας, ὁ διά Χριστόν Σαλός, ὅπως διαβάζουμε στόν βίο του, ἐνῷ ἦταν ἀπαθής καί ἅγιος, ἔκανε τόν σαλό καί γύριζε ὁπουδήποτε. Ἔτσι κάποτε μπῆκε καί μέσα σ᾿ ἕνα σπίτι, πού ἦταν γυναῖκες ἁμαρτωλές κι ἔνοιωσε πολλή δυσοσμία· δέν μποροῦσε νά σταθῆ ἀπό τήν δυσοσμία ἐκεῖ, γιατί αὐτός ἦταν ἁγνός καί δυσφοροῦσε. Ὁ Ἅγιος μέ τόν τρόπο του φανέρωσε σ᾿ αὐτές, πόση δυσωδία ἀνέδιδαν λόγῳ τῆς ψυχικῆς καί σωματικῆς ἁμαρτίας των. Πόσο μᾶλλον οἱ ἄγγελοι καί μάλιστα ὁ φύλακας ἄγγελος παραμερίζουν καί φεύγουν μακρυά, ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι προσεκτικός!

Ὅταν ὅμως εἶναι προσευχόμενος, δέχεται ἀπό Θεοῦ εὐωδία καί χάρι καί ὁ ἄγγελος δίπλα του προσεύχεται κι αὐτός. Παρακαλεῖ ὁ ἄνθρωπος, παρακαλεῖ κι ὁ ἄγγελος καί λέει: «Θεέ μου, ἄκουσε τήν προσευχή του, κάνε του αὐτό, πού σέ παρακαλεῖ». Κι ὅταν ἡ προσευχή εἶναι καί δακρύβρεκτη, ὅταν ἡ προσευχή γίνεται μέ μετάνοια, τότε κι ὁ ἄγγελος χαίρεται, γιατί ἔχει κι αὐτός παρρησία στόν Θεό ὅτι εἶναι ὡραία ἡ ψυχή πού συνοδεύει, ἔχει ὡραῖον ἄνθρωπο νά φυλάη.

Ὁ μῦθος τοῦ ‘Καλοῦ Ἀνθρώπου’

 

Ο σημερινός άνθρωπος έχει παγιωθεί σε μια αυτοδικαίωση που συνήθως εκφράζεται ως εξής: «Είμαι καλός άνθρωπος, δε σκότωσα κανέναν, δεν πείραξα κανέναν, δίνω και ελεημοσύνη που και που οπότε γιατί να μη με σώσει ο Θεός;».
Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι ο Θεός είναι ένας αιώνιος χωροφύλακας και ότι η σωτηρία είναι μια κατάσταση που ο άνθρωπος κερδίζει μέσα από μια τήρηση εντολών του φαίνεσθαι. Μιλάμε για μια τρομερή πλάνη που οφείλουμε να θεραπεύσουμε ώστε ο άνθρωπος να μην κολυμπάει στο ψέμα και την υποκρισία.
Ο άνθρωπος σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες είναι ψυχοσωματική οντότητα. Όπως μας λέει και ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο άνθρωπος δεν είναι ούτε ψυχή ούτε σώμα αλλά το Όλον αυτού. Οπότε ο άνθρωπος θα μετέχει της Αναστάσεως ψυχοσωματικά και όχι απλά ένα μέρος του.Οι εντολές και οι καλές πράξεις είναι μέσο της σωτηρίας και όχι  αυτοσκοπός για να κερδίσουμε κάτι.