Ἡ ἐπιζήμια εὐλάβεια (Ἀρχ. Σεβαστιανός Τοπάλης)

Η επιζήμια προσέλευση

«μηδέ παγίδα και βρόχον ημίν εξαρτυέτω την επιζήμιον ευλάβειαν ο βαθύς εις πανουργίαν διάβολος» (Κύριλλος Αλεξανδρείας)
Ημέρες Μεγάλης Σαρακοστής και μεγάλων εορτών όλοι οι χριστιανοί πλησιάζουν στην Θεία Κοινωνία από μία συνήθεια ιερή και παράδοση αγία. Αυτή η συνήθεια δείχνει τον πόθο της αιωνιότητος και τη χαρά για την γεύση του Θεού. Είναι μία μυστική πηγαία ώθηση και ένας ακατάσχετος πόθος για να πλησιάσουν τον Θεό. Έτσι πλάστηκε και έτσι γεννιέται με τον φυσικό αυτό πόθο ο άνθρωπος. Όμως κάθε άγιο πράγμα και άγιο πόθο ο διάβολος προσπαθεί να το διαστρέψει. Πιο εύκολα πιάνει η μέθοδος της διαστροφής παρά η επιβολή της τέλειας άρνησης. Αφήνει μεν τον πόθο να υπάρχει μέσα στους χριστιανούς, βάζει όμως την επιζήμια ευλάβεια σαν παγίδα και θηλιά στον λαιμό τους, ώστε και να έχουν την ψευδαίσθηση ότι κοινωνούν σαν καλοί χριστιανοί, αλλά και να κολάζονται με την ανάξια συμμετοχή τους στο μυστήριο. Είναι η πονηριά του διαβόλου, ο οποίος με μαεστρία πλανεύει τον άνθρωπο.

«Ἐξομολόγηση» χωρίς ἐξομολόγηση: «Μία εὐχή γιά νά κοινωνήσω»

Παρουσιάζονται κατά διαστήματα στους Πνευ­ματικούς άνθρωποι μεγάλης συνήθως ηλικίας, σε σπάνιες περιπτώσεις στις πόλεις, αλλά πολύ συχνό­τερα στα χωριά και ζητούν να τους διαβάσουν (οι Εξομολόγοι) μια ευχή για να κοινωνήσουν.
Είναι προφανώς προκατειλημμένοι από μακροχρόνια επικρατούσα συνήθεια, η οποία εμφανίζεται μάλι­στα και ως «παράδοση»!
Από αμνημονεύτων χρόνων, και μάλλον από της τουρκοκρατίας, λόγω απαιδευσίας κλήρου και λα­ού, διέφυγε το στοιχείο της εξομολογήσεως από το μυστήριο της Μετανοίας και Εξομολογήσεως και ο λαός συνήθισε να «εξομολογείται» χωρίς να εξαγορεύει τα αμαρτήματά του, δηλ. στην ουσία χωρίς να εξομολογείται.
Προσέρχονταν στον Ιερέα και αυτός, χωρίς να τους συστήνει την εξομολόγηση, τους διάβαζε τη συγχωρητική ευχή, ή ατομικώς ή και ομαδικώς. Με­τά κοινωνούσαν έχοντας προφανώς και ήρεμη τη συνείδησή τους!

Θλιβερές διαπιστώσεις ἀπό τό Πάσχα

 

Ὅπως πολλές φορές, ἔτσι καί ἐφέτος, πολλοί θά προσέλθουν στήν Θεία Κοινωνία χωρίς σωστή προετοιμασία. Χωρίς δηλαδή μετάνοια, χωρίς ἐξομολόγηση, χωρίς φόβο Θεοῦ.

Καί μᾶς γεννᾶται ἡ εὔλογος ἀπορία, γιατί τό κάμνουν αὐτό; Δέν λυποῦνται τήν ἀθάνατη ψυχή τους, ἤ δέν φοβοῦνται τήν Κόλαση;

Αὐτός πού ἐθέσπισε τήν Θεία Κοινωνία δέν ἐθέσπισε καί τό Μυστήριο τῆς Μετανοίας καί Ἐξομολογήσεως; 

Αὐτός πού ἐνομοθέτησε τό ἕνα δέν ἐνομοθέτησε καί τό ἄλλο; 

Πῶς λοιπόν δεχόμεθα τό ἕνα σκέλος καί ἀπορίπτομε τό ἄλλο;

Τί ἄραγε εἵναι ἡ Θεία Κοινωνία; Εἵναι μήπως κάποιο ἔθιμο; Εἶναι μήπως κάτι γιά τά «χρόνια πολλά;» ἤ «χρυσό δοντάκι» γιά τά παιδιά;

Δέν εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός πού στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἤλθε νά μεταβάλῃ τήν φύση μας, ἀπό κοινή νά τήν κάμῃ καινή καί ἀπό θνητή ἀθάνατη;