Θαυμαστή διάσωση τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου.

Θαυμαστή διάσωση του Ιερού Ευαγγελίου

Ζούσε παλαιά στο χωριό Άνω Περίθεια Κερκύρας μία ευλαβής γυναίκα, παντρεμένη με παιδιά. Αυτή η ευλογημένη ψυχή έμαθε ανάγνωση και αγαπούσε πολύ να διαβάζη το Ευαγγέλιο.

 Όταν εύρισκε λίγο χρόνο από τις δουλειές της, μελετούσε την Άγια Γραφή.

Κάποια ημέρα πήρε το αγαπημένο της Ευαγγέλιο, βγήκε λίγο έξω από το χωριό και εκεί στην ησυχία το μελετούσε αμέριμνη.

Ξαφνικά παρουσιάστηκαν μπροστά της πειρατές και δεν μπόρεσε να κρυφθή και να τους ξεφύγη. Μόνο πρόλαβε και έκρυψε το Ευαγγέλιο στην ρίζα ενός θάμνου, για να μην το βεβηλώσουν οι άπιστοι. Την ίδια την έπιασαν και την πήραν μαζί τους με ότι άλλα πράγματα είχαν αρπάξει από το χωριό.

Έκανε πολλά χρόνια στην σκλαβιά. Ήταν νέα και όταν κατώρθωσε να ξεφύγη και να γυρίση στο χωριό της, είχε πια γεράσει. Κανείς δεν την αναγνώρισε. Τους είπε ποιά είναι, με ποιόν ήταν παντρεμένη και ποιά ήταν τα παιδιά της.

Τους διηγήθηκε πώς την συνέλαβαν.

Ανέφερε για την Αγία Γραφή και ότι την έκρυψε στην ρίζα του θάμνου. Πήγαν μαζί της, ανακάλυψαν πραγματικά τον θάμνο που είχε μεγαλώσει πολύ και βρήκαν μετά από τόσα χρόνια το Ευαγγέλιο της. Συγκινημένη το πήρε και είδε ότι διατηρείτο σε καλή κατάσταση, καίτοι στα μέρη εκεί να βρέχει πολύ, διότι το χωριό βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Παντοκράτορος. Ήταν μόνο λίγο καψαλισμένο στην άκρη.

«Ρηνούλα Ρηνούλα, ἦλθε ὁ Χριστός νά μέ πάρει μέ ὅλα τά τάγματα τῶν Ἁγίων Του…»

 Ἡ Βασιλική Μαλλιαροῦ μετά τό Εὐχέλαιο δέχθηκε κοντά της τόν οὐράνιο κόσμο.

~ Στήν Μονή μας, τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου ἔζησε τά τελευταῖα του χρόνια ὁ μοναχός Ἐμμανουήλ Νεοσκητιώτης, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀδελφός τοῦ πρώην Μητροπολίτου Μηθύμνης Ἰακώβου Κλεόμβροτου.

Εἶχε καί δύο ἀδελφές, οἱ ὁποῖες ἔζησαν ἀσκητικό βίο μέσα στόν κόσμο, χωρίς ποτέ νά φορέσουν τό μοναχικό σχῆμα. Θά ἀναφερθοῦμε στήν Ὁσία Ψυχή, τήν Βασιλική, ὅπως μᾶς διηγήθηκε ὁ π. Ἐμμανουήλ γιά τίς τελευταῖες ἡμέρες τῆς ζωῆς της.

«Τώρα θά σοῦ εἰπῶ, ὅ,τι θυμᾶμαι ἀπό τήν ζωή καί τό ὁσιακό τέλος τῆς Βασιλικῆς».

Ποιά ὥρα γεμίζουν οἱ ἐκκλησίες μέ ἀγγέλους (Γερόντισσα Λαμπρινή)

 

 Γερόντισσα Λαμπρινή Βέτσιου

  Στην θεία Λειτουργία και όταν κοινωνούσε είχε εμπειρίες και κάποιες από αυτές τις εκμυστηρεύτηκε ως έξης: 
«Όλα αυτά που προσφέρουμε στην Προσκομιδή, κρασιά, κεριά και τα ονόματα, τα παίρνουν Άγγελοι και τα πηγαίνουν απάνω.
Μια φορά είχα πάει στην αγία Αικατερίνη.
Είχαν μνήμη (εορτή αγίου) εκεί και έδωκα το χαρτάκι μου με τα ονόματα. Το πρωΐ υστέρα πού είχε τελειώσει η Λειτουργία, είδα κατά γης το χαρτάκι στο Ιερό μπροστά. Στενοχωρήθηκα και είπα: «Αχ, Θεέ μου, αγία Αικατερίνη, ήρθα εδώ και δεν διαβάστηκαν τα ονόματά μου».

Ὁ Ἅγιος Ἡλίας Διαμαντίδης, ὁ μυροβλύτης (1880-1946)- Τί εἶπε γιά τήν Πόλη.

 ΒΙΟΣ:

Ο άγιος γεννήθηκε το 1880 στο χωριό Χουρμικιάντο των Σουρμένων του Πόντου και πέρασε μαρτυρικά παιδικά χρόνια στα χέρια της μητριάς του, η οποία τον βασάνιζε στην κυριολεξία με σαδισμό. Εκείνος όμως όχι μόνο δεν αποκάλυπτε στον πατέρα του τη φρικτή συμπεριφορά της, αλλά και αργότερα, στα γηρατειά της, τη φρόντισε με ανεξικακία σαν μητέρα του. Αυτός ήταν και ο λόγος –κατά την εκτίμηση του αγίου γέροντα Παϊσίου του Αγιορείτη– που ο Θεός του έδωσε τόσο πλούσια τη θαυματουργική χάρη Του.
Μετά από πολλές ταλαιπωρίες και περιπέτειες, παντρεύτηκε και απέκτησε έξι κόρες, αλλά υιοθέτησε και δύο ορφανά κορίτσια και τα μεγάλωσε σαν παιδιά του. Εργαζόταν κι αυτός ως αρτοποιός, αρχικά ως βοηθός και στη συνέχεια με δικό του φούρνο.

Ἡ ἐξομολόγηση τοῦ ἀνεξομολόγητου μπαρμπα-Θεόδωρου.The Confession of Barba-Theodoros the Unconfessed

 

 Ο μπάρμπα-Θεόδωρος ζούσε σ’ ένα χωριό του Ξηρομέρου της Αιτωλοακαρνανίας. Ήταν περίπου 52 ετών και δεν είχε ποτέ εξομολογηθεί. Πήγαινε όμως στην Εκκλησία και είχε καλή προαίρεση.

 Κάποτε, όταν βρέθηκε στον Αστακό, (κωμόπολη) για μία υπόθεση του, πήγε στον Ι. Ναό του αγίου Νικολάου, βρήκε τον εφημέριο π. Ιερόθεο, που ήταν και Πνευματικός, και εξομολογήθηκε. Έκανε μια τυπική εξομολόγηση και τις βαριές αμαρτίες δεν τις είπε. Εκείνος για να τον στηρίξει στην μετάνοια, του συνέστησε να επισκεφτεί την ιερά Μονή του αγίου Γερασίμου στην Κεφαλληνία που πανηγυρίζει το καλοκαίρι στις 16 Αυγούστου.

Πράγματι, ο αείμνηστος μπαρμπα-Θεόδωρος, μετέβη με άλλους προσκυνητές στο μοναστήρι του αγίου Γερασίμου στις 15 Αυγούστου. Το απόγευμα της 15ης Αυγούστου μεταφέρουν την τιμία Λάρνακα του αγίου Γερασίμου στον μεγάλο ναό για την τελετή της πανηγύρεως. Κατά την μεταφορά η Λάρνακα του Αγίου περνά πάνω από αρρώστους, κυρίως δαιμονισμένους και την συνοδεύει ο Αρχιερεύς της περιοχής, περιστοιχισμένος από πλειάδα ιερέων της νήσου Κεφαλονιάς.

Προφητικοί λόγοι τοῦ παππού Χατζηφλουρέντζου γιά τήν Κύπρο

Παρμένοι από το βιβλίο «ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἀπό τή Μηλιά Αμμοχώστου» Τό 1963 ὅταν ἐφτίαχνε τίς βεράντες τῆς ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Ἀνδρονίκου, μιάς καί πάντα ἔβρισκε κάτι νά κάνει γιά τήν ἐκκλησία, ζήτησε βοήθεια ἀπό τόν Ἀντρέα Λεβέντη καί αὐτός δέν τοῦ ἀρνήθηκε καθώς τόν εἶχε βοηθήσει καί παλαιότερα. Καθώς ξεκίνησαν τή δουλειά γυρνᾶ ὁ Ἀντρέας καί λέει στόν παππού: «Μά γιατί μᾶς ἔφερες θεῖε Χατζή; Νά, τώρα κτυποῦν (βομβαρδίζουν) οἱ Τοῦρκοι καί θά μᾶς «φάνε». Ἄρχισαν νά κτυποῦν στήν Ὀμορφίτα». «Μή φοβᾶσαι Ἀντρίκκο μου», ἀπαντᾶ ὁ παππούς, «τώρα δέ μποροῦν νά κάνουν τίποτα. Ὕστερα, ὕστερα …», τοῦ λέει, ἀφήνοντας τήν κουβέντα αὐτή χωρίς νά τή ξεκαθαρίσει. Ἄλλοτε ἔλεγε προφητικά τά ἑξῆς λόγια: «Θά ἔρθει μία ὥρα πού θά τρέχετε σάν τίς καμῆλες, θά φοβάστε νά κοιτάξετε πίσω σας. Ἐκεῖ πού θά πάτε θά νομίζετε πώς πήγατε στό πανηγύρι. Οὔτε θά πεινάσετε οὔτε θά διψάσετε. Πολλά κράτη θά ἐνδιαφερθοῦν ἀλλά οἱ Τοῦρκοι δέ θά ἀκοῦνε κανένα, θά εἶναι ἀνένδοτοι.

Παναγιώτα Χατζηκτωρή

  

  Η μακαριστή Παναγιώτα γεννήθηκε στις 10-3-1909 στο κατεχόμενο σήμερα κεφαλοχώρι Κάτω Ζώδια της Κύπρου. Οι γονείς της Χαράλαμπος Καρής και Θεογνωσία Χατζηπαναγιώτου απέκτησαν ακόμη πέντε παιδιά. Καταγόταν από ευλαβή παραδοσιακή οικογένεια. Ο αδελφός της γιαγιάς της ήταν πρωτόπαπας, ενώ ανάμεσα στους προγόνους της υπήρχαν αρκετοί ιερείς. Μέχρι σήμερα οι απόγονοί τους ξεχωρίζουν για την καλωσύνη, την ευλάβεια και τον καλό τους χαρακτήρα, κυρίως όμως για την αγάπη τους προς τον Θεόν και την Εκκλησία.

Η Παναγιώτα ως παιδί ήταν ήσυχη, είχε απλότητα, καλωσύνη και ήταν τελείως απονήρευτη.

Όταν ήταν δέκα ετών περίπου, ένα απόγευμα την πήρε η αδελφή της γιαγιάς της σ’ ένα εξωκκλήσι του Αγίου Γεωργίου για ν’ ανάψουν τα καντήλια. Όταν έφθασαν είπε με απλότητα η γιαγιά: «Ήρθαμε στον Αγιο, μας θέλει άραγε; Ας τον ρωτήσουμε», και φωνάζει έξω από το ναό: «Αγιέ μας Γεώργιε, μας θέλεις ή όχι;». Τότε ακούστηκε φωνή μέσα από την Εκκλησία να λέη:

«Ναι, σας θέλω». Αυτό επαναλήφθηκε τρεις φορές, και άκουσαν έκπληκτες και οι δύο την φωνή του. Εισήλθαν μέσα στο εξωκκλήσι αλλά διεπίστωσαν ότι δεν υπήρχε κανείς. Έψαξαν έξω αλλά πάλι δεν είδαν άνθρωπο.

Η ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗ ΕΡΙΚΑΙΤΗ ΜΑΣ ΕΛΕΓΕ «Συχνά προφέρει αὐτή τήν φράση γιά τόν π. Παΐσιο: «Αὐτός μᾶς βλέπει, ἀλλά ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά τόν ἰδοῦμε. Διότι εἴμεθα τυλιγμένοι μέσα στήν ὀμίχλη τῶν παθῶν μας».

 

 Η ΦΙΛΑΚΟΛΟΥΘΗ ΚΟΣΜΟΚΑΛΟΓΡΙΑ

Στα Γιάννενα ζει ακόμη μία αγωνίστρια της πνευματικής ζωής: η Ερικαίτη. Δεν αφήνει ακολουθία, μνήμη αγίου, αγρυπνία. Με ένα ταγάρι στον ώμο, με αγιασμό και βιβλία η διά Χριστόν σαλή των Ιωαννίνων καθημερινώς θα παρακολούθηση τον όρθρο και τον εσπερινό. Έχασε τον όρθρο και τον εσπερινό; Έχασε την ημέρα. Και μάλιστα ζητάει μετ’ επιμονής την ακολουθία του όρθρου ή του εσπερινού να την τελεί ο ιερεύς.

Όταν γίνεται αγρυπνία παρούσα και η Έρικαίτη. Τελειώνει η αγρυπνία, αλλά η φιλακόλουθη ψυχή της δεν αναπαύεται. Μετά την ολονυκτία θα πάει το πρωί σ’ ένα άλλον ιερό Ναό. Θα καθίσει στα προπύλαια, κάτω στα σκαλοπάτια και θα περιμένει να άνοιξη ο Ιερός Ναός για να παρακολούθηση και εκεί τον Όρθρο και την Θεία Λειτουργία.

Ἀσκητές μέσα στόν κόσμο Β’: Παναγιώτα Χατζηκτωρή

Η μακαριστή Παναγιώτα γεννήθηκε στις 10-3-1909 στο κατεχόμενο σήμερα κεφαλοχώρι Κάτω Ζώδια της Κύπρου. Οι γονείς της Χαράλαμπος Καρής και Θεογνωσία Χατζηπαναγιώτου απέκτησαν ακόμη πέντε παιδιά. Καταγόταν από ευλαβή παραδοσιακή οικογένεια. Ο αδελφός της γιαγιάς της ήταν πρωτόπαπας, ενώ ανάμεσα στους προγόνους της υπήρχαν αρκετοί ιερείς. Μέχρι σήμερα οι απόγονοί τους ξεχωρίζουν για την καλωσύνη, την ευλάβεια και τον καλό τους χαρακτήρα, κυρίως όμως για την αγάπη τους προς τον Θεόν και την Εκκλησία.
Η Παναγιώτα ως παιδί ήταν ήσυχη, είχε απλότητα, καλωσύνη και ήταν τελείως απονήρευτη.

Όταν ήταν δέκα ετών περίπου, ένα απόγευμα την πήρε η αδελφή της γιαγιάς της σ’ ένα εξωκκλήσι του Αγίου Γεωργίου για ν’ ανάψουν τα καντήλια. Όταν έφθασαν είπε με απλότητα η γιαγιά: «Ήρθαμε στον Αγιο, μας θέλει άραγε; Ας τον ρωτήσουμε», και φωνάζει έξω από το ναό: «Αγιέ μας Γεώργιε, μας θέλεις ή όχι;». Τότε ακούστηκε φωνή μέσα από την Εκκλησία να λέη:

Ἀντιμισθία ἐλέους πρός τούς κεκοιμημένους

Μια νοσοκόμα σε μεγάλο Νοσοκομείο των Αθηνών, η Α. , διηγήθηκε στον π. Συμεών τον Αγιορείτη που εγκαταβιώνει στην Καλλιάγρα: «Είχα σκλήρυνση κατά πλάκας και ήμουν στα πρόθυρα της παραλύσεως. Οι γιατροί μου έδωσαν ένα μήνα άδεια. Ενώ ήμουν ξαπλωμένη στο κρεββάτι αλλά ξύπνια, βλέπω την  Παναγία να μου λέγη: «Α, σήκω επάνω, είσαι καλά πλέον.

»Σηκώθηκα και την άλλη μέρα πήγα στην δουλειά μου στο Νοσοκομείο. Οι γιατροί όταν με είδαν τα έχασαν. Με εξέτασαν και με βρήκαν υγιή».

Ο π. Συμεών ρώτησε την Α. , σε ποιο τμήμα εργάζεται.

Ἀσκητές μέσα στόν κόσμο – Πατήρ Εὐάγγελος Χαλκίδης

  

Πατήρ Ευάγγελος Χαλκίδης*

Εκ του βιβλίου
ΑΣΚΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΜΟΣ Β’

Ο πατήρ Ευάγγελος Χαλκίδης γεννήθηκε το έτος 1923. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από την Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Περιπλανώμενοι μέχρι να εγκατασταθούν κάπου οριστικά, πέρασαν από την Λαμία, ενώ η μητέρα του ήταν έγκυος. Τότε γέννησε στον γυναικωνίτη του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Λαμίας. Οι ιερείς του ναού, μη θέλοντας το παιδί να φύγη αβάπτιστο από εκεί, το βάπτισαν και του έδωσαν το όνομα «Ευάγγελος» από το όνομα του ναού.

Η μεγάλη του επιθυμία και ο ζήλος που πλημμύριζε την ψυχή του από μικρό παιδί, ήταν ν’ ακολουθήση το δρόμο του Χριστού και να υπηρετήση την Εκκλησία Του. Είχε Πνευματικό του τον εσχάτως ανακηρυχθέντα άγιον Γεώργιον Καρσλίδην, ο οποίος τον καθωδηγούσε και τον προετοίμαζε για την ιερωσύνη.