Συνομιλίες-μνῆμες προσκυνητῶν μέ τόν Ἅγιο Παΐσιο, τόν π. Γ. Καψάνη κ. ἄ. (Ἅγιο Ὄρος 1986)

  Σύν Θεῷ, γιά πρώτη φορά στό διαδίκτυο, δημοσιεύουμε τό γεμάτο Χάρη ἡμερολόγιο προσκυνητῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, στό ὁποῖο περιέχονται συνομιλίες-μνῆμες αὐτῶν μέ τόν Ἅγιο Παΐσιο, μέ τόν π. Γ. Καψάνη κ. ἄ.. Ἡ δημοσίευση γίνεται μέ τήν ἄδεια τοῦ συντάκτου τοῦ ἡμερολογίου κ. Μαρίνου Βενιέρη.

Μνῆμες ἀπό τήν ἐπίσκεψή μας στό Ἅγιον Ὄρος τῆς Παναγίας ἀπό 19/8 ἕως 25/8/86 

Συνοδεύαμε τούς πατέρες Βαρνάβα καί Σάββα

Συμπροσκυνητές : Γεώργιος καί Ἰωάννης Β. , Βασίλειος Ζ.,

                               Κωνσταντῖνος , Γεώργιος καί Μαρίνος Β.

Τρίτη 19/8/86 ὥρα 11.45 ἀπό Οὐρανούπολη στό Πλοιάριο γιά Δάφνη,

                            ‘’       1.40 στόν Λιμένα τῆς Δάφνης,

                            ‘’       1.45 ἀπό Δάφνη μέ αὐτοκίνητο γιά Καρυές,

                            ‘’       3 μ.μ. εἰς Καρυές – Διαμονητήριο.

                            Ἡ πορεία διαμονῆς μας, κατά σειρά ἡμερῶν :

1η ἡμέρα , Τρίτη , 19/8/86 :  Εἰς Ἱ.Ν. Καρυῶν ὅπου προσκυνήσαμε τήν μοναδική καί θαυματουργό  Ἱερά Εἰκόνα τῆς Παναγίας  « Ἄξιoν  Ἐστί »

 Εἰς Ἱ.Μ. Κουτλουμουσίου : Σπουδαία γνώση καί ἐντύπωση ἀπό τό ρητό πού διαβάσαμε ἐκεῖ  «Πρέπει νά πεθάνεις πρίν πεθάνης, γιά νά μή πεθάνης  ὅταν θά πεθάνης».

Ἑσπερινός 4-7 μ.μ. , φαγητό σέ κοινή Τράπεζα καί μετά ὕπνος.

2η ἡμέρα, Τετάρτη , 20/8/86 :  Πρωινό ἐγερτήριο καί Θεία Λειτουργία 6-8 π.μ.

Εἰς  π. Παΐσιον 9.40 – 10.45  π.μ.( Μετά ἀπό ἐπιμονή τῶν Πατέρων Βαρνάβα-Σάββα καί ὅλων μας, ἱκανοποιήσαμε τήν σφοδρά μας ἐπιθυμία νά γνωρίσουμε τήν σεμνή καί φωτισμένη αὐτή μορφή τοῦ μοναχισμοῦ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀπό τήν Διδασκαλία τοῦ ὁποίου πάρα πολύ καί συνεχῶς ὠφελούμεθα ὅλοι.)

Πῶς βλέπετε τά πράγματα Πάτερ;

Ὁ Γέρων Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης – Π. Γεώργιος Καψάνης

Ο Γέρων Παΐσιος δεν έχει ανάγκη από τους δικούς μας επαίνους η την δική μας παρουσίαση. Με την Χριστομίμητο αγάπη του ανέπαυσε τον Θεόν καί τους ανθρώπους και γι’ αυτό πολύς είναι ό έπαινος του στην Εκκλησία του Θεού.

Είχε το σπάνιο χάρισμα να αναπαύει ανθρώπους κάθε κατηγορίας, κάθε μορφώσεως και κάθε πνευματικής καταστάσεως. Ενθυμούμαι την περίπτωση ενός ψυχίατρου – ψυχαναλυτού πού πέρασε από την Μονή μας μετά την συνάντηση του με τον Γέροντα. Όχι μόνο είχε αναπαυθεί, αλλά και μου είπε ότι όσα του είπε ό Γέροντας, ήταν η τελευταία λέξη της ψυχιατρικής. Είναι γνωστό ότι ο π. Παΐσιος δεν διάβαζε αλλά βιβλία εκτός από το Ευαγγέλιο και τον Άββά Ισαάκ τον Σύρο.

Για να ανάπαυση μία ψυχή δεν έφείδετο χρόνου και κόπου. Κάποτε είχα την απορία πώς μπόρεσε να θεραπεύσει ένα νέο με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Από σεβασμό δεν τον ερωτούσα. Μετά από χρόνια απήντησε στην απορία μου ως εξής:

Τὸ Ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα

 

 Γράφει ο π. Γεώργιος Καψάνης (Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους)
Πολλὰ ὀνόματα ἀσήμων καὶ ἐπισήμων ἀνθρώπων ὑπάρχουν. Ὅμως τὸ ὄνομα ποὺ ξεπερνᾶ ὅλα τὰ ὀνόματα εἶναι τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, τοῦ ὁποίου τὴν θεία γέννησι ἑτοιμαζόμεθα νὰ ἑορτάσουμε. Μόνο τὸ ἰδικό του ὄνομα εἶναι ὄνομα θεανθρώπου καὶ γι᾿ αὐτὸ κατὰ τὸν Ἀπ. Πέτρο «οὐδὲν γὰρ ὀνόμα ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πράξ. δ´ 12). Ὑπάρχουν πολλοὶ σπουδαῖοι ἄνθρωποι, σοφοί, δίκαιοι, ἠγέται, ἀκόμη καὶ ἀνθρωπόθεοι τῆς ἀρχαίας μυθολογίας, ἀλλὰ μόνον ἕνας θεάνθρωπος, ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ὅλη ἡ χριστιανική μας πίστις συνοψίζονται στὴν ἀλήθεια αὐτή.

Ὁ Χριστὸς καὶ τὸ κοινωνικὸ πρόβλημα Γεώργιος Καψάνης (Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους)

Ὅσο καθαρίζεται ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὰ πάθη, τόσο ἀποκτᾶ τὴ δυνατότητα τῆς ἀληθινῆς κοινωνίας μὲ τὸ Θεὸ καὶ τὰ ἄλλα ἀνθρώπινα πρόσωπα. Ὅσοι βλέπουν τὸν ἄνθρωπο ρομαντικὰ καὶ ἐξωτερικὰ μεταθέτουν τὸ κακὸ ἀπὸ τὰ πρόσωπα στὴν κοινωνία, γι’ αὐτὸ καὶ πρεσβεύουν ὅτι ἡ βελτίωση τῆς κοινωνίας θὰ φέρει καὶ βελτίωση τῶν προσώπων. Ἀλλὰ οἱ Ὀρθόδοξοι χωρὶς νὰ ἀρνούμεθα τὴ σημασία τῆς κοινωνικῆς ἐπιδράσεως στὰ πρόσωπα, δίνουμε τὴν προτεραιότητα στὴ μεταμόρφωση τοῦ προσώπου διὰ τῆς μετανοίας καὶ τῆς Θ. Χάριτος.
Εἶναι μεγάλη πλάνη νὰ θέλουμε νὰ ἀλλάξουμε τὴν κοινωνία χωρὶς νὰ ἀγωνισθοῦμε, νὰ ἀλλάξουμε τὸν ἑαυτό μας. Εἶναι τουλάχιστον ἀφελὲς νὰ πιστεύουμε ὅτι ἡ ἀλλαγὴ μερικῶν κοινωνικῶν θεσμῶν θὰ φέρει καὶ τὴν ἀλλαγὴ τῶν ἀνθρώπων χωρὶς μετάνοια.

Ἡ Μοναχικὴ ζωὴ κατὰ τὸν Ἁγιορειτικό Τόμο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Π. Γεώργιος Καψάνης

Ἡ Μοναχικὴ ζωὴ κατὰ τὸν ἉγιορειτικόΤόμο 

                                                                 

Εἰσηγήσεις εἰς τήν ἡμερίδα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Βεροίας καί Ναούσης μὲ θέμα: «ΑΣΚΗΣΙΣ ΚΑΙ ΘΕΩΣΙΣ. Ἡ ζωή καί ἡ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ», 22 Μαρτίου 1997.
Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Μοναχισμὸς ὀφείλουν πολλὰ στούς πρώτους ἀλλά καί στούς μεταγενεστέρους μοναχούς, κοινοβιάρχας καί νομοθέτας τοῦ κοινοβίου.
 Τόν Μ. Ἀντώνιο, τόν ἅγιο Παχώμιο, τόν Μ.Βασίλειο, τόν ἅγιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη καί ἄλλους.
Ἐξ ἴσου ὅμως πολλά ὀφείλουμε καί στόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, πού μέ τούς σθεναρούς ἀγῶνες του κατά τοῦ Βαρλαάμ ἔσωσε τήν Ἐκκλησία καί τόν Ὀρθόδοξο μοναχισμό ἀπό τόν Δυτικό οὐμανισμό, τόν ὀρθολογισμό καί τήν αἵρεσι.
Ἐάν σήμερα ἡ Ὀρθδόξος Ἐκκλησία εὐαγγελίζεται τήν θέωσι καί ὁδηγεῖ στήν θέωσι τά μέλη της, αὐτό ὀφείλεται κυρίως στούς ἀγῶνες καί τήν διδασκαλία τοῦ ἁγίου Γρηγορίου.
Ἐάν σήμερα ὁ ἁγιορείτικος καὶ ἁπανταχοῦ Ὀρθόδοξος μοναχισμός δατηρῇ τόν ἡσυχαστικό του χαρακτῆρα καί σκοπεύῃ ὄχι στήν κατάκτησι τοῦ κόσμου μέ τήν δρᾶσι, ἀλλά στήν μεταμόρωσί του διά τῆς ἐν ἡσυχίᾳ προσευχῆς καί λατρείας τοῦ Θεοῦ, αὐτό τό ὀφείλουμε κυρίως στόν ἅγιο Γρηγόριο.

Τὰ κτιστὰ φῶτα τοῦ κόσμου καὶ τὸ Ἄκτιστο Φῶς τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ

 Τὰ κτιστὰ φῶτα τοῦ κόσμου καὶ τὸ Ἄκτιστο Φῶς τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος γιά τό Φῶς. Τό Ἄκτιστο, ἄναρχο, ὑπερούσιο, ὑπέρκαλλο, τρισήλιο Φῶς τῆς Ἁγίας Τριάδος.
Εἶναι πλασμένος, κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο, ἀπό τόν «ὑπερφαῆ καὶ ἀρχέφωτον Θεόν»,  γιά νά πληροῦται «νοεροῦ φωτός», ὡς «λογική φύσις ἐπιτηδείως πρός κατάλληλον φωτοληψίαν ἔχουσαν»1.
Κάθε λογική φύσις εἶναι δεκτική τοῦ θείου Φωτός. Λογικές φύσεις εἶναι οἱ φύσεις τῶν θεοειδῶν ἀγγέλων καί τῶν ἀνθρώπων, ἄν καί οἱ ἄνθρωποι συναθροίζουν «εἰς ἕν νοῦν τε καί αἴσθησιν»2.
Οἱ λογικές φύσεις εἶναι πλασμένες νά βλέπουν τόν Θεό ὡς φῶς, ἀφοῦ, κατά τόν ἴδιο Ἅγιο, «Φῶς εἶναι τήν τοῦ Θεοῦ τελεωτάτην θέαν»3.
Γι’ αὐτό τό Φῶς θά ἤθελα νά σᾶς ὁμιλήσω σήμερα, γιατί εἶναι τό μόνο φῶς πού ἡμπορεῖ νὰ φωτίσῃ καί νά ἀναπαύσῃ τόν ἄνθρωπο.