«Εἶδα τόν διάβολο νά μπαίνει μέσα μου μέ μορφή καπνοῦ»

 

     Στον εξορκισμό έσπασαν τα τζάμια και πήγαιναν πέρα δώθε τα καντήλια

«Eίδα τον διάβολο να μπαίνει μέσα μου με μορφή καπνού»

 

  Η συγκλονιστική εξομολόγηση του συνταξιούχου πρωτοπρεσβύτερου Γεράσιμου Κονιδάρη για τη μάχη που έδωσε (ως έφηβος) με τον δαίμονα.

  Τη σκληρή μάχη που έδωσε σε εφηβική ηλικία για να γλιτώσει την ψυχή του από τα χέρια του Σατανά και τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να νικήσει το δαιμόνιο, που τον είχε κυριεύσει, περιγράφει με αφοπλιστική ειλικρίνεια στη συγκλονιστική κατάθεση ψυχής ο 85χρονος (σήμερα) συνταξιούχος πρωτοπρεσβύτερος Γεράσιμος Κονιδάρης.

Συγκλονιστικό γεγονός στά Ἱεροσόλυμα μία ἑβδομάδα μετά τήν ἁγιοκατάταξη τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου

 

 Πρόπερσι,…αφού είχε γίνει η αγιοποίηση και αγιοκατάταξη

του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου, γινόταν Θεία Λειτουργία

στο Φρικτό Γολγοθά, στο Πανίερο ναό της Αναστάσεως στα

Ιεροσόλυμα. Ησαν παρόντες προσκυνητές από την Ελλάδα.

 Μέσα στο γκρουπ ήταν και μιά δαιμονισμένη

από Αττική, αλλά στεκόταν ήσυχη, προσευχόμενη.

Στα….»Σα εκ Των Σων…..» την πιάνει κρίση! Αρχίζει να αφρίζει!

Ουρλιάζει,…και στο «Εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου…….»

κραυγάζει,…γελάει δαιμονικά,…και λέει:

Γιά ὅσους κοινωνοῦν ἀνεξομολόγητοι. (Ἕνα θαῦμα τοῦ Ἁγίου Ευγενίου)

Στα χρόνια του βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του νέου, πλήθος από Σκύθες με δική του διαταγή ξεκίνησαν για την Ανατολή. Κάποτε έφτασαν και στην Τραπεζούντα.
Ανάμεσά τους ήταν και κάποιος δεμένος με αλυσίδες, γιατί είχε μέσα του ολόκληρη λεγεώνα πονηρών πνευμάτων.
Οι άλλοι Σκύθες τον πρόσεχαν νύχτα-μέρα, από φόβο μήπως οι δαίμονες τον ρίξουν στη φωτιά και τον κάψουν ή τον πνίξουν στο νερό ή τον γκρεμίσουν σε κανένα βάραθρο…
Πριν δαιμονιστεί ο Σκύθης αυτός, από νέος ακόμα, έκανε τα θελήματα των δαιμόνων και ζούσε ζωή ακόλαστη.
Κάποτε όμως έκανε και μία φρικτή ασέβεια:Στη Βασιλεύουσα, όπου είχε πάει μαζί με άλλους ομόφυλους του, επισκέφθηκε μία εκκλησία.
Εκεί, μολονότι αβάπτιστος και ακάθαρτος, τόλμησε να πλησιάσει στο άγιο ποτήριο την ώρα της θείας μεταλήψεως και να κοινωνήσει!

Θαῦμα ἀπό τόν τάφο τοῦ Γέροντα Παΐσιου

   “Από τα δώδεκα μου χρόνια υπέφερα από δαιμόνιο. Η ζωή μου είχε γίνει μαρτύριο. Μετά τους εξορκισμούς που μου διαβάζανε αισθανόμουν σαν να με είχαν δείρει.

Το Α’ Σάββατο των νηστειών, το έτος 1995, ο πνευματικός μου προγραμμάτισε να κάνουμε αγρυπνία στην Σουρωτή. Πριν ξεκινήσουμε, αισθάνθηκα άγριο πόλεμο. Σε όλη την αγρυπνία δεν αισθάνθηκα καθόλου νύστα. Ήμουν στο κέντρο της Εκκλησίας κάτω και γύρω-γύρω μοναχές. Τελείωσε η αγρυπνία και άρχισαν να διαβάζουν αγιασμό. Αγρίεψα πολύ. Με πήγαν να φιλήσω τα λείψανα του Αγίου Αρσενίου. Ήταν η πρώτη φορά, το λέω και ανατριχιάζω, που αισθάνθηκα και σωματικά κάψιμο. Στο τέλος γύρισα και είπα “Παΐ., Παΐ.”. Με ρώτησε η Ηγουμένη : “Παΐσιος;” και κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου.

Παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης, Ἐπιστολή 5-6-1969

 

ΠΑΠΑ-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗΣ, Επιστολή 5-6-1969

Δημ. Γκαγκαστάθης Ιερεύς, 1902-1975

        … Το Σαρανταλείτουργον καλόν είναι να γίνεται συνέχεια.  Είναι βαρύ και κοπιαστικόν, αλλά έχει και μεγάλη αξία.  Δεν ημπορώ να ξεχάσω από τις πρώτες ημέρες που άρχισα, πόσο χαρούμενος ήμουν και τώρα που τελείωσα μου φαίνεται ότι κάτι μου λείπει και δεν είμαι ο ίδιος, όχι από την αμοιβή, επειδή έστελναν ελάχιστα χρήματα που πολλές φορές, δεν έφταναν για έξοδα άρτου, οίνου, ελαίου, ιεροψάλτου και νεωκόρου, αλλά από την χάριν και ευλογίαν του Θεού.  Ευτυχής θα ήμουν, εάν πάντοτε, καθημερινά, ευρισκόμουν εις το Θυσιαστήριον, καίτοι είμαι ανάξιος ιερεύς.  Αυτό δεν με κουράζει διόλου.

        Σκέπτομαι τώρα τελειώνοντας να πηγαίνω για ολίγας ημέρας σε κανένα Μοναστήρι, μακράν του κόσμου, να κάνωμε καμμιά νυκτερινή Λειτουργία.