Ἀποτροπή ψυχικῆς ἀπωλείας

Αὐτό τό γεγονός τό ἀφηγήθηκε ἕνας συνταξιοῦχος πυροσβέστης Στερεοελλαδίτης, ἰδιαίτερα ἐντυπωσιασμένος. Τό ἔζησε σέ μιά ἀπ᾿ τίς ἐπισκέψεις του στόν ἀείμνηστο Γέροντα Παΐσιο τοῦ Ἁγίου Ὅρους. Εἶναι ἰδιαίτερα σημαντικό γιατί ἀναφέρεται στίς περιπτώσεις ἐκεῖνες, πού ὁ Πανάγαθος Θεός καλεῖ κοντά Του ἀνθρώπους πού πρόκειται νά καταστραφοῦν ψυχικά. Σάν παντογνώστης καί προγνώστης, γνωρίζει τό μέλλον καί, ἄν βλέπει ὅτι πρόκειται νά φθαροῦν ἀπ᾿ τήν ἁμαρτία καί νά χάσουν τήν αἰωνιότητα, ἁπλώνει τό χέρι Του καί τούς παίρνει. Αὐτό συμβαίνει ἀρκετές φορές. Τό βεβαιώνει κι ἡ Ἁγία Γραφή. Δέν ἀφορᾶ, βέβαια, ὅλες τίς περιπτώσεις. » Τίς ἔγνω νοῦν Κυρίου; » Ἡ ἐμπιστοσύνη ὅμως στήν ἀγάπη Του πρέπει νά εἶναι δεδομένη σέ κάθε περίπτωση. Εἶπε λοιπόν:

Ἡ συμβουλή μιᾶς Ὁσίας

Ἀποτελεῖ τιμή καί χαρά γιά τήν Πατρίδα μας τό ὅτι σ᾿ αὐτούς τούς ἔσχατους καιρούς, πού «ἐψυχράνθη ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν»,ἀναδείχτηκε μιά γυναικεία Ὁσιακή μορφή, ἡ ὁποία ἤθλησε στό δύσκολο πνευματικό ἄθλημα τῆς διά Χριστόν σαλότητας. Πρόκειται γιά τήν Ὁσία Ταρσώ (Ταρασία), ἡ ὁποία ἔζησε στόν εὑρύτερο περιβάλλοντα χῶρο τῆς Ἱ. Μονῆς Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης, στήν Ἀττική, καί μετέστη πρός τόν Κύριο τό Σεπτέμβριο τοῦ 1989.*
Ὑπῆρξε ἕνα πνευματικό Μαργαριτάρι, πού στόλισε τά τελευταία χρόνια τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἄν ἔλεγαν, λοιπόν, σ᾿ αὐτή τήν ἁγία γυναίκα γιά κάποιον ὅτι πέθανε, τούς ἀγριοκοίταζε καί τούς διόρθωνε μέ τά λόγια: «…Μετέστη πρός τήν ζωήν!».
Ἡ ἀνηψιά της διηγεῖται μέ πολύ σεβασμό τά ἑξῆς:

Ὁ Γέρων τῆς Πάρου, π. Φιλόθεος Ζερβάκος γράφει μιά ὠφέλιμη διήγηση

Ὁ Μακαριστός Ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Φιλόθεος Ζερβάκος, πνευματικό τέκνο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, ἔγραψε σέ εὐσεβεῖς Χριστιανούς, πρός ὠφέλειαν, τό ἀκόλουθο γεγονός: » Ὅταν ἦλθα στήν Πάρο, ὡς Πνευματικός, μέ τήν εὐλογία τοῦ Ἐπισκόπου κυροῦ Ἰεροθέου, μετέβαινα σέ χωριά τῆς νήσου καί ἐξωμολογοῦσα τούς Χριστιανούς. Ἕνας ἀπό αὐτούς, ὀνόματι Πέτρος Μοστάτος, μού διηγήθηκε τήν κατωτέρω κατανυκτική ὄραση τήν ὁποία εἶδε μετά τόν θάνατο τῆς κόρης του.

Εἶχα μοῦ εἶπε, » δύο παιδιά. Μία κόρη καί ἕναν γυιό. Καί τά δύο ἦσαν καλά παιδιά, ἀλλά ἡ κόρη ὑπερεῖχε σέ εὐσέβεια, καί καλωσύνη. Καί πρός ἐμένα, τόν πατέρα της, καί πρός τήν μητέρα της ἦταν πολύ στοργική καί μᾶς τιμοῦσε μέ τήν ἁγνή ζωή της. Δέν πέρασε ὅμως πολύ καιρός καί ἀρρώστησε σοβαρά.