Μάρτυρες Πίστεως καί λαθρομετανάστες – Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης.

Έρχεται πειρασμός με τους λαθρομετανάστες … Θα έχουμε διωγμό εναντίον της Ελλάδος και κυρίως εναντίον των Ορθοδόξων… θα έχουμε και Μάρτυρες. Να μείνουμε σταθεροί και αν θέλει ο Θεός, να δώσουμε και το αίμα μας για τον Χριστό μας. Θα είναι πολύ μεγάλη μας τιμή και πολύ μεγάλος ο μισθός μας στον ουρανό. 

Πριν πούμε το Δι’ ευχών θα ήθελα να πω δυο λόγια που έχουν σχέση με την επικαιρότητα. Γνωρίζετε ότι η Πατρίδα μας υφίσταται επίθεση και προσπαθούν οι εχθροί της Πίστεως αναίμακτα, αλλά ίσως όχι μέχρι το τέλος, να καταλάβουν την Πατρίδα μας ή να την πληγώσουν. 

Και γι’ αυτό μας έχουν έλθει αυτά τα στίφη των λαθρομεταναστών μουσουλμάνων, ή πιο σωστά μωαμεθανών στην πλειοψηφία τους, οι οποίοι τώρα βέβαια με την ανοχή είτε την σύμπραξη κάποιων από το Κράτος προωθούνται και στην ενδοχώρα.

Θα ήθελα να πω μία πρώτη σκέψη ότι όλη αυτή  η μετακίνηση άρχισε από την στιγμή που κάναμε μια προδοσία μεγάλη της Πίστεως, δηλαδή αναγνωρίσαμε μια ψευδοεκκλησία, ένα ψευδοεκκλησιαστικό μόρφωμα, την λεγόμενη «αυτόνομη εκκλησία της Ουκρανίας» και αμέσως μετά ήρθαν αυτά τα δεινά, τα προμηνύματα μάλλον των δεινών της Πατρίδος μας. 

Και βεβαίως είχε προηγηθεί η μεγαλύτερη προδοσία της Πίστεως συνοδικά, στην ψευδοσύνοδο αυτή που έγινε στην Κρήτη, στο Κολυμπάρι. Και είναι βεβαίως γνωστό σε όλους ότι υπάρχει ο πνευματικός νόμος που λέγει ότι, όταν ένας λαός προδίδει την Πίστη του, την Ορθοδοξία, μετά θα έχει εθνικές συμφορές. εθνικές δυσκολίες μεγάλες.

Και οπωσδήποτε αυτό το βλέπουμε στην περίπτωση των Εβραίων στην Παλαιά Διαθήκη αλλά και στην δική μας περίπτωση. Χάσαμε την Πόλη, την Κωνσταντινούπολη, λίγους μήνες μετά την προδοτική εκείνη λειτουργία, συλλειτουργία, με τους αιρετικούς, τους παπικούς στην Αγία Σοφία.

Έτσι και τώρα λοιπόν. Διέρρευσε πρόσφατα μία κατάθεση ενός μωαμεθανού, Σομαλού στην καταγωγή, ο οποίος ανακρίθηκε από τις Ελληνικές αρχές στη Σάμο και είπε ότι ήταν υπόδικος για θάνατο, θανατοποινίτης στην πατρίδα του στην Σομαλία, κι εκεί του πρότειναν, αν θέλει να ζήσει, να πάει να γίνει ομολογητής για την πίστη του. Δηλαδή για την ψευτοπίστη αυτή, την πίστη την αντίχριστη των μωαμεθανών.

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός γιά τήν Ἁγία Παρασκευή

«Νὰ εἰποῦμεν καὶ διὰ τὴν καλὴν γῆν. Ἡ ἁγία Παρασκευὴ ἦτο δώδεκα χρονῶν κόρη ἀπὸ γένος εὐγενικόν. Μείνασα ὀρφανὴ ἐμοίρασεν ὅλην της τὴν περιουσίαν εἰς τοὺς πτωχούς, καὶ μὲ αὐτὰ ἠγόρασεν τὸν παράδεισον. Καὶ μετεχειρίζετο ὡς φτιασίδια τὰ δάκρυα, ἐνθυμουμένη τὰς ἁμαρτίας της.

Ὡς σκουλαρίκια εἶχε τὰ ὦτα της ἀνοικτὰ διὰ ν᾿ ἀκούη τὰς Ἁγίας Γραφάς.

Ὡς κορδόνι εἶχε τὰς πολλὰς νηστείας, ὁποὺ ἔκαμνον τὸν λαιμόν της καὶ ἔλαμπεν ὡς ἥλιος.

Ὡς δακτυλίδια τοὺς κόμβους τῶν δακτύλων της ἀπὸ τὰς πολλὰς μετανοίας ὁποὺ ἔκαμνεν.

Ὡς χρυσοῦν ζωνάριον τὴν παρθενίαν ὁποὺ ἐφύλαξεν εἰς ὅλην της τὴν ζωήν.

Ὡς φόρεμα τὴν ἐντροπὴν ὁποὺ εἶχε εἰς τὸν ἑαυτόν της καὶ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ ὁποὺ τὴν ἐσκέπαζεν.Ἔτσι ἐστολίζετο ἡ Ἁγία. Ἀνίσως καὶ εἶναι κανένα κορίτσι καὶ θέλη νὰ στολίζεται, ἂς στοχασθῆ τί ἔκαμνεν ἡ Ἁγία, νὰ κάμνη καὶ ἐκείνη, ἂν θέλη νὰ σωθῆ.Ἔτσι, ἀδελφοί μου, ἡ ἁγία Παρασκευὴ ἔμαθε γράμματα καὶ ἔγινε σοφώτατη.

Ἡ Ἑλένη

Τόν περασμένο Ιούλιο μιά μικρή ομάδα μαζί με τον Επίσκοπο, αφού ακούσαμε την διήγηση γιά την Ελένη, ψάλαμε ένα τρισάγιο γιά την ψυχή της,κοντά στην θάλασσα,κάτω από τα πεύκα, μέσα στα χαλάσματα ενός παλαιοχριστιανικού ναού με ωραία ψηφιδωτά πού μόλις τα σκουπίσαμε και τα θαυμάσαμε.

Ολα τα Μικρασιατικά παράλια μαρτυρούν ζωή αιώνων μέ τήν δική μας πίστη και γλώσσα. Εκεί η φίλη της Αννα μας διηγήθηκε τις τελευταίες ημέρες της. Αργότερα ο ιερέας πρόσθεσε καί αυτός την μαρτυρία του. Ας αποτελέσει η σύντομη διήγησή τους το Μνημόσυνο πού οφείλουμε αυτές τίς ημέρες στήν Ελένη.
Η Ελένη Μαχάνκοβα γεννήθηκε στην μεγαλούπολη Μπαρναούλ της Σιβηρίας στίς 18 Αυγούστου του 1977. Πήγε στην νότια Τουρκία να εργασθεί, όπως πολλοί συμπατριώτες της, στις τουριστικές εγκαταστάσεις πού εκατομμύρια ρώσοι επισκέπτονται κάθε χρόνο.

Ἡ μακάρια Βαρένκα τοῦ Σερκάς μέ τό ξεχωριστό χάρισμα πού ἔβλεπε περίεργα καί θαυμαστά πράγματα (1914-1980)

 

   Η μακάρια Βάρενκα Πάβλοβνα Σουλάγεβα, γεννήθηκε το 1914 στο χωριό Μάιντανι της επαρχίας Νίζνι – Νόβγκοροντ, από γονείς χωρικούς. Οι γονείς της ήταν ευλαβείς άνθρωποι. Δούλευαν όλη τη βδομάδα και τις Κυριακές πήγαιναν στην εκκλησία. Η Βάριενκα δεν ξεχώριζε από τ’ άλλα παιδιά του χωριού, ακολουθούσε κι αυτή τούς γονείς της στην εκκλησία.

 Κάποτε, πού ήταν δεκατριών χρονών, είδε στον ύπνο της μια εκκλησία. Στην εκκλησία βρισκόταν μια γυναίκα με μοναχική περιβολή και γύρω της ήταν πολλοί άλλοι άνθρωποι. Όλοι είχαν τα μάτια στραμμένα πάνω της. Όλοι πήγαιναν στη γυναίκα Εκείνη κι έπαιρναν την ευλογία της. Ή Βάρενκα ήθελε κι αυτή πάρα πολύ να την πλησιάσει, να πάρει κι αυτή την ευλογία της. Σηκώθηκε λοιπόν μετά από τούς άλλους -υπήρχαν εκεί μοναχές, καθώς και ιερείς- και την πλησίασε όσο πιο κοντά μπορούσε. 

Τελικά κατόρθωσε να βρεθεί μπροστά της και της είπε:

Ἁγία Ἀναστασία ἡ Φαρμακολυτρία

 

Ο βίος και το μαρτύριό της- γιατί ονομάζεται Φαρμακολύτρια;-η Ι.Μονή στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης-
1. Καταγωγή καί δράση της Αγίας Αναστασίας

Γεννήθηκε καί μεγάλωσε στή Ρώμη στό τέλος του 3ου μ.Χ αιώνος. Ήταν κόρη αρχοντικής καί πλούσιας οικογένειας. Παρά τήν σκληρή επαγρύπνηση του ειδωλολάτρη πατέρα της Πραιτεξτάτου, η Χριστιανή μητέρα της Φαύστα τήν οδήγησε στόν Χριστιανό διδάσκαλο Χρυσόγονο πού της δίδαξε τό Χριστιανισμό καί άναψε τόν έρωτα καί τήν αγάπη της πρός τόν Χριστό. Αποφασισμένη νά ζήσει μοναχική ζωή διά βίου, εν αγνεία καί παρθενία, υποχρεώθηκε εν τούτοις πιεζόμενη από τόν πατέρα της, νά παντρευτεί τόν ειδωλολάτρη αξιωματούχο του αυτοκράτορος Διοκλητιανού Πούπλιο, τήν πρός τόν οποίο όμως σαρκική συνάφεια απέφευγε, όπως λέγει τό συναξάριο, διά τήν απιστίαν αυτού, προφασιζόμενη ότι ήταν ασθενής· «νοσείν αεί προφασιζομένη».

Γέροντας π.Ἱερόθεος Σηφάκης ἀρχιμ.-ἡγούμενος Ἱ.Μονῆς Ἁγίου Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου-ΑΓΙΑ ΓΗ. «Ἔτσι κρατήθηκαν καί κρατιῶνται αὐτά τά ἱερά χώματα καί τά μοναστήρια μας στήν Ἁγία Γῆ!!! Δέν ἔχει ἄνεση ἐδῶ καί ἀνάπαυλα!!!»

________________________________________________

Εχει περίπου 60 χρόνια στην Αγία Γη.

Απλός,ταπεινός,καταδεκτικός,φιλόξενος με καρδιά μικρού παιδιού.

Εχει στην μονή του Αγ.Θεοδοσίου 35-37 χρόνια που διακονεί ως κτίτωρ

και ηγούμενος.Ηλθε νέος σχετικά σε ηλικία ,αφού είχε κάνει ως έφεδρος

στην Κορέα και στο Βιετνάμ.

 Εγινε μοναχός και με τα χρόνια χειροτονήθηκε και διετέλεσε ηγούμενος στο Ορος Θαβώρ,στην μονή του Τιμίου προδρόμου στον Ιορδάνη ποταμό,στην μονή επίσης του Αββά Γερασίμου του Ιορδανίτου την περίοδο του Πολέμου των 6 ημερών,έκανε ηγούμενοςστη μονή του Τιμίου Σταυρού στα Ιεροσόλυμα,αλλά και σε άλλα προσκυνήματα των Αγίων Τόπων.

 Είναι από τους τελευταίους εν ζωή γέροντες του Πατριαρχείου μας. Στη λαύρα του Οσίου Θεοδοσίου έχει αφιερώσει τη ζωή του τα τελευταία έτη. Ζει εκεί και λειτουργεί καθημερινά , αν και είναι περίπου 87 ετών…κοντεύει τα 90!!!

Τό ὅραμα τοῦ Ἱερομάρτυρα Δανιήλ Σισόεβ

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΔΑΝΙΗΛ ΣΙΣΟΕΒ +2009.

Τέλος, στο τελευταίο βιβλίο του «Οδηγίες για τους αθάνατους, ή τι να κάνετε εάν τελικά πεθάνετε», υπάρχουν τα έξης λόγια: «Ο καλύτερος θάνατος για τον Χριστιανό, βεβαίως, είναι ο μαρτυρικός θάνατος για τον Σωτήρα Χριστό. Ουσιαστικά αυτός είναι ο καλύτερος θάνατος, ο οποίος είναι δυνατόν να τύχει σέ ένα άνθρωπο. Ορισμένοι στέλνανε τα συλλυπητήρια στην OPTINAμετά τη δολοφονία τριών μοναχών, άλλ’ όμως για έναν χριστιανό, αυτό στην ουσία είναι η μέγιστη χαρά. Στην αρχαία Εκκλησία ποτέ δεν στέλνανε συλλυπητήρια όταν κάποτε δολοφονούσαν κάποιον. Τότε όλες οι εκκλησίες στέλνανε αμέσως τα συγχαρητήρια. Φανταστείτε, συγχαρητήρια για το γεγονός ότι έχουν ένα νέο προστάτη στον ουρανό! Ο μαρτυρικός θάνατος ξεπλένει όλες τις αμαρτίες, εκτός από την αίρεση και το σχίσμα…».

Πάρα πολλοί, ακόμη και μεταξύ εκείνων πού διαφωνούσαν μαζί του σέ ορισμένα θέματα, απορούσαν και θαύμαζαν το θάρρος του.

Διάλογος τοῦ Ἁγ. Μαξίμου μέ τόν Θεοδόσιο

(Διάλογος μέ τόν Θεοδόσιο, τόν ἐπίσκοπο Καισαρείας Βιθυνίας, κατά τήν πρώτη του ἐξορία στό φρούριο τῆς Βιζύης τῆς Θράκης.)
Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, μέγας θεολόγος καί Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας, ὡμολόγησε τήν Ὀρθόδοξο Πίστι σέ μία ἐποχή πού παρουσιάζει πολλές ὁμοιότητες μέ τήν ἰδική μας. Ἡ πολιτική τῶν τότε αὐτοκρατόρων ἀπέβλεπε σέ πολιτικοκοινωνικές ἑνοποιήσεις σάν τίς σημερινές. Ὡς πρόσφορο μέσον γιά τήν πραγματοποίησί τους θεωρήθηκε ἡ ὑποστήριξις τῆς αἱρέσεως τοῦ Μονοθελητισμοῦ. Εἶχαν χρησιμοποιηθῆ καί ἐκκλησιαστικοί ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ὑποστήριζαν τήν αἵρεσι χάριν τῶν κοσμικῶν αὐτῶν σκοπιμοτήτων.
Εἶχαν πιστεύσει ὅτι ἀσκοῦν τάχα κάποια ἐκκλησιαστική οἰκονομία. Δυστυχῶς, ὅλοι σχεδόν οἱ πατριαρχικοί θρόνοι εἶχαν πέσει στήν αἵρεσι τοῦ Μονοθελητισμοῦ. Ἡ Ὀρθόδοξος Πίστις ζοῦσε μόνο στήν συνείδησι τοῦ πιστοῦ λαοῦ καί ἐκφραζόταν μέ τό στόμα τῶν ἐλαχίστων Ὁμολογητῶν, οἱ ὁποῖοι τήν ἐστερέωσαν μέ τό μαρτύριό τους.