«Οἱ γονεῖς πού ἀγαποῦν τόν Θεό πρέπει νά χαίρονται καί νά τόν εὐχαριστοῦν γιά τίς δοκιμασίες, τίς ὁποῖες ὑποφέρουν τά παιδιά τους γιά χάρη τοῦ Κυρίου· πρέπει ἐπίσης νά παρακινοῦν τά παιδία τους στούς ἀγῶνες καί στούς κινδύνους γιά τήν ἀρετή»

 

 Ὑπόθεση ΙΒ΄(12)

 «ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

 ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

  Ἀπό τή διήγηση τῆς σφαγῆς τῶν ἁγίων πατέρων
στό Σινά καί τή Ραϊθώ
Ὅπως ἀναφέρθηκε σέ ἄλλο σημεῖο, ἕνας νεαρός μοναχός ἔγινε περιβόητος γιά τή γενναιοψυχία του, ἐπειδή ἀγωνίστηκε γενναῖα ἐναντίον τῶν βαρβάρων καί σφάχτηκε μέσα στό ἴδιο τό κελλί ὅπου ἀσκήτευε, χτυπημένος μέ ἀναρίθμητες σπαθιές. Δέν ὑπάκουσε στούς βαρβάρους οὔτε κάν νά βγεῖ ἔξω ἀπό τό κελλί ἤ νά βγάλει τό ροῦχο του, ἄν καί τοῦ ὑπόσχονταν ὅτι δέν θά τόν σκοτώσουν, ἄν ἔκανε κάτι ἀπό αὐτά, ἀλλά μέ πολλή ἀνδρεία ἀντιστάθηκε στούς βαρβάρους καί δέχτηκε γενναῖα τόν θάνατο.
Ὅταν τά ἔμαθε αὐτά ἡ μητέρα τοῦ μοναχοῦ, ἔδειξε στήν πράξη τή συγγένειά της μέ αὐτόν καί φάνηκε ἀληθινά γνήσια μητέρα του. Ἔβαλε ἀμέσως γιορτινό φόρεμα καί παίρνοντας γενικά πρόσχαρη ὄψη ὕψωσε τά χέρια στόν οὐρανό καί ἔλεγε στόν Σωτήρα Χριστό: