ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΜΙΑΣ ΑΤΑΚΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ..

Ο.

Τσούζει το κρύο. Στην πλατεία περπατούν βιαστικοί αυτοί που η ζωή τους είναι περιπέτεια.

Προσόψεις των κτιρίων διακοσμημένες περίτεχνα, ίσως βαριά.

Η απλότητα πού είναι;

Η νύχτα εισπράττει τις αξίες που απέδωσε η μέρα

Ξεγράφοντας το χρέος από το γινάτι της.

Η πεισιθάνατη νύχτα εισπνέει ζωή κι αποπνέει αόριστο θάνατο.

Μελαγχολίες του Νοέμβριου γυρνούν για να με θλίβει η Τσεχία.

Αγοράζω μια σιωπή αορίστου χρόνου όταν ο ενεστώτας είναι μια φιλοσοφία που ελαφραίνει.

Όσο να γίνει η αγάπη που φρόντιζα νόμος και φιλοδοξώ μια μέρα να σου αποδοθεί..

                                                                  Τσεχία.. 11.11.2011

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΜΙΑΣ ΑΤΑΚΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ..

Ν.

Βαθμηδόν αυτό που γίνεται να είναι βάναυσο δευτερόλεπτο, είναι αυτό που θα με πάει ως το έδαφος κατορθωμένου στίχου.

Ό,τι πω είναι παραγινωμένα φεγγάρια.

Ζητούν οι νύχτες μου και αξιώνουν πανσέληνο.

Θα έρθω κοντά σου πιο σοφός και εξουσιάζοντας τον γραφικό σου χαρακτήρα.

Θα γίνεις το άλφα μου…   και ως το καλλιγραφικό μου θαλερό ωμέγα.

Τι ωραία που θα σου λέω την στεναχώρια μου! Θα γίνεις

Ένα άστρο παρηγορητικό που μου παίρνει την θλίψη την νύχτα..

                                                                                      Τσεχία.. 11.11.2011

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ.

ΙΖ΄.

Έλα από το αύριο που δεν θα το ξέρω- έλα

να είσαι των νοημάτων Μαντόνα μου- αγία

που συγχωρέθηκε μες το λαμπρό φεγγάρι..

Και άσε τις σιωπές μου αφρόντιστες, τις σελίδες

μισογραμμένες

με πόθο και θλίψη..

Με πονάει το αίμα των λέξεων, είμαι

το ίδιο τραυματισμένος από λεξιλόγια δόρατα

των αοράτων

μέσα μου

που εδράζονται αποκαλύψεων..

ΙΗ΄.

Θα σ’ αφήσω να μιλάς και να μου μιλάς

θα σ’ ακούω μαθαίνοντας ειλικρινά να σωπαίνω.

Θα παρατηρώ το χρώμα που έχει η φωνή σου

τόσο νεανική που κάποτε η ερμηνεία της γίνεται

αδύνατη, δεν μπορεί φανερώσει

μια ηλικία που ξέρει για τους ανθρώπους η θάλασσα.

Θα σ’ αφήσω να μου μιλάς και να μου μιλάς, θα μαθαίνω

από σένα γινόμενος

άθροισμα από σένα-

Θα γίνω στο τέλος

σαν σπόγγος που ρουφά τους χυμούς των γήινων λόγων σου

ΙΘ΄.

Όταν θα πάψω να γράφω γιατί θα μ’ έχει δικάσει η ηθική της ανάγνωσης

τότε να ρθεις κοντά-  τόσο κοντά όσο ν’ αγαπηθούμε..

Να τυλίξεις τα χέρια σου γύρω μου, τα άσπρα σου χέρια

σαν ρίζες που από μένα απομυζούν

την χημική μου αλήθεια.

Να μου μιλήσεις με λέξεις που έχουνε αίμα,

να πεις αυτά που έχεις κι εσύ.. Μην με βάζεις

κάτω από το μικροσκόπιο-   ειλικρινά αντέχω

των λέξεων την πυρά..

Και να μ’ αφήσεις μες το κορμί σου να είμαι σαν μια αντένα

που σε κάνει να καταλαβαίνεις τα αόρατα πιο σωστά..

6.

Ένας χορός αγγέλων ήτανε για μένα και για το κορίτσι μου ήτανε
μια μελωδία των άστρων!

Γεύτηκα την βαθύλαλη ψυχή σου!

Σου έχω γίνει τώρα ένας αυλός
να φωνάζεις
απομέσα του και ν’ ακούει ο θεός!

Μουσικές στερεωμένες στην νύχτα!

Στον βαθύ ουρανό αρμενίζουν
όνειρα·

στην ρηχή θάλασσα πλέει
φεγγάρι…

Ηράκλειο 1980