Πού πήγε η κοκκινομάλλα μου;

Στα μάτια μου χορεύουν μπαλαρίνες με αέρινα κορμιά
Το γλέντι των ήχων ανάβει και του βιολιού η καλλικέλαδη ψυχή
Απολά σύμβολα νότας να κουρσέψουν το μωσαϊκό της μουσικής
Εκστασιάζομαι κι ακούω
Δακρύζω από το ντο στο λα κι από την ουτοπία που καταπώς φαίνεται σαρκώθηκε
Επιτέλους!
Χαμόγελα σκορπούν οι μέλισσες που σάλεψαν πάνω απ’ τα λουλουδάκια
Κορίτσια ηλιόδοξα μαγεύουνε την ώρα που σκλαβώθηκε
μες το βιβλίο φθίνουσας εβδομάδας
Αλλά ξαφνικά
Πού πήγε η κοκκινομάλλα μου;
Που την χάζευα να λικνίζεται σαν μίσχος
λουλουδιού μέσα στην πίστα των ματιών μου;
Μόνο το άρωμα της νιώθω και εκείνο το χαμόγελο
που με συγκλόνισε
Πάνω απ’ τα ονόματα των φυτών,
μες την επιγραμματική σιωπή
Ατενίζοντας σίγουρη προς την αδέκαστη μοναξιά μου-
Πού πήγε η κοκκινομάλλα μου
Και βράδιασε ξαφνικά και απόμεινα
με μια λεξούλα ποίημα
Που τρίζει από τα φωνήεντα και από την ικμάδα
ενός κομποδεμένου νοήματος;

Έχω χορτάσει πια το εγώ μου- έχω θελήσει τον άνεμο..

 

Μια ευγνωμοσύνη που την έχει για τον ουρανό της κι η θάλασσα..

Πόσο κοστίζουν οι λέξεις μου; δύο φιλιά ή τρία 
πέντε ή οχτώ- όταν θα είναι από πλεόνασμα 
των ιδεών το ποίημα
που θα γιγαντωθεί να φτάσει ως το απώτατο
σύνορο του εντός μας Ωραίου..

Μιλώ με την ευφράδεια των ρόδων..

Ξύπνιος από χαράματα και όπως πάντα προσευχόμενος σε Παναγίες..

Τι θέλουν από μένα οι σιωπές και βαρυσήμαντα μιλάνε;

Πότε θα δω απ' τα μελλούμενα να αναδύεται 
ένα φως που θα λύνει το κάθε φαρμάκι;

Έχω χορτάσει πια το εγώ μου- έχω θελήσει τον άνεμο..

Η άνοιξη που μπουμπουκιάζει όλες τις υποσχέσεις
γράφει πολύχρωμα τα νάζια της ανθοφορίας μέσα μου..

όλα δουλεύουν τα συστήματα για να σου σταματούνε το μυαλό.

Καρέκλες καφενείου και ήλιος
Που φαίνεται και κρύβεται, γυμνός
Αέρας που τρομοκρατεί τα σύννεφα.
Άνθρωποι που ζουν όλα τα όρια της ανοχής έως ν’ αλλάξουν
πάλι οι ισορροπίες.
Κουβέντες που ξεδιαλύνουν τις καταστάσεις και καταστάσεις
που καθόλου δεν ξεδιαλύνουν τα πράγματα.
Σκοινί που θα τεντώσει κι άλλο.
Αν ήξεραν οι λαοί τι μηχανεύονται οι χρηματολάγνοι
Θα ένωναν του αίματος τον πυρετό να ζήσουνε
Τις άγριες που θα μπορούσανε ελευθερίες.
Αλλά όλα δουλεύουν τα συστήματα για να σου σταματούνε το μυαλό.
Έχε τον νου σου!

Η αμφιβολία μου γεννά ένα κερατένιο σαράκι

Η αμφιβολία μου γεννά ένα κερατένιο σαράκι
που σε σπαράζει ολόκληρη.
Όταν χυμά το βράδυ στις εξόδους
Κινδύνου του απογεύματος και μια μουσική
Περιτρέχει σαν φως ασθενικό την σελίδα μου έως
Που να φαίνεται αμαρτωλό το στυλό. Τότε

Που ανοίγω τα λεξικά των ανέμων και σε κουρδίζω
σαν κιθάρα λατίνα και σε φιλώ στα χείλη και σε ποθώ και σε θέλω
Και σε φαντάζομαι να ανοίγεις τα ωραία σου μάτια
Έκπληκτα και γεμάτα απολεσθέντα παράδεισο.

Γλιστρώ στην κοιλιά σου σαν όφις ερπυστριοφόρος
Σαν λέοντας πεινασμένος για χάδια, γλιστρώ
Σαν άστρο που έπεσε του Αυγούστου και παρέσυρε
Και μιαν ευχή να γίνει η επιθυμία μου άγγιγμα
που ανάστησε του κορμιού σου την κάψα κι εμένα.

Η αμφιβολία μου γεννά ένα κερατένιο σαράκι

Η αμφιβολία μου γεννά ένα κερατένιο σαράκι 
που σε σπαράζει ολόκληρη.
Όταν χυμά το βράδυ στις εξόδους 
Κινδύνου του απογεύματος και μια μουσική
Περιτρέχει σαν φως ασθενικό την σελίδα μου έως
Που να φαίνεται αμαρτωλό το στυλό. Τότε

Που ανοίγω τα λεξικά των ανέμων και σε κουρδίζω 
σαν κιθάρα λατίνα και σε φιλώ στα χείλη και σε ποθώ και σε θέλω
Και σε φαντάζομαι να ανοίγεις τα ωραία σου μάτια
Έκπληκτα και γεμάτα απολεσθέντα παράδεισο.

Γλιστρώ στην κοιλιά σου σαν όφις ερπυστριοφόρος
Σαν λέοντας πεινασμένος για χάδια, γλιστρώ
Σαν άστρο που έπεσε του Αυγούστου και παρέσυρε
Και μιαν ευχή να γίνει η επιθυμία μου άγγιγμα 
που ανάστησε του κορμιού σου την κάψα κι εμένα.

όλα δουλεύουν τα συστήματα για να σου σταματούνε το μυαλό.

Καρέκλες καφενείου και ήλιος
Που φαίνεται και κρύβεται, γυμνός
Αέρας που τρομοκρατεί τα σύννεφα.
Άνθρωποι που ζουν όλα τα όρια της ανοχής έως ν’ αλλάξουν 
πάλι οι ισορροπίες.
Κουβέντες που ξεδιαλύνουν τις καταστάσεις και καταστάσεις 
που καθόλου δεν ξεδιαλύνουν τα πράγματα. 
Σκοινί που θα τεντώσει κι άλλο.
Αν ήξεραν οι λαοί τι μηχανεύονται οι χρηματολάγνοι
Θα ένωναν του αίματος τον πυρετό να ζήσουνε 
Τις άγριες που θα μπορούσανε ελευθερίες.
Αλλά όλα δουλεύουν τα συστήματα για να σου σταματούνε το μυαλό.
Έχε τον νου σου!

Είσαι η τριανταφυλλένια Χρυσηίδα που την θέλησαν πολλοί.

Δόκιμες λαμπηδόνες και μακρύς γιαλός
Και αδέσποτοι γλάροι ψηλά στο στερέωμα
Λάμψεις πολυσέλιδες και απαύγασμα της σελήνης
Όταν η οπτασία που είσαι συναντά το φιλί μου.

Μες την ερημική παραλία γυμνή κολυμπάς στον έρωτα της θαλάσσης
Τα μαλλιά σου κρατούν διαμαντικές νεροσταγόνες
Που βαραίνουν σε αξία το σούρουπο
Είσαι η τριανταφυλλένια Χρυσηίδα που την θέλησαν πολλοί.

Κυρτός ουρανός φέρει την αυταπάτη  μου να τον κοιτώ και να μην τον χορταίνω.
Εσύ ανάλαφρη ζητάς του μαρτυρίου μου την ανυπόφορη παράταση.
Ζω για ένα άγγιγμά σου παθιασμένο.
Κι ας λάβωσες παντού τον Αχιλλέα σου- 
εκείνος ρίμες παίζει με τα άστρα στην καρδιά σου!

Τήλε μου έρχεται η φωνή.

Το απόγευμα έχει ένα σχήμα ολοκάθαρο.
Πίδακες φωτός καρατομούν την αίγλη του ηλιοβασιλέματος 
Οι αξίες της φωτιάς κανοναρχούν το νόημα της παρρησίας του 
θετικού της νύχτας πόλου.
Νυστάξανε ξανά τα χελιδόνια.
Οι κουκουβάγιες ξυπνήσανε.
Ο αέρας πράττει νόμιμες αύρες.
Τήλε μου έρχεται η φωνή.
Τήλε την καταγράφω και
Αποκωδικοποιώ τα κοφτερά ατσάλια της.
Πύθιο μυστικό που κρύβεται μες την απάθεια των όχλων.
Δύσκολο πάντα να το δεις.
Με πάθος αποκρυσταλλώνει η γαλήνη τ’ όνομά της 
μες την κλειδωμένη άποψη των αντιφρονούντων.
Τρέφομαι με ορό ασύνορης μουσικής.
Δοκιμάζω τις υποταγές των λέξεων.
Όλα μου είναι πειθήνια.
Υπερεργασίες τελούνται ώσπου να γίνουν οι ώρες μεσάνυχτα.
Μετά χαμηλώνουν τα φώτα και 
Ξεκουράζονται οι ηθοποιοί.
Το ήθος περισσεύει και κρεμάται επί ξύλου 
και υάλου αγαθού δαίμονος.
Περιεργάζομαι την στιλπνή αχιβάδα της Ιδέας.
Συνωμοσίες καλλιεπείς ρίπτουν μπετόν ακινητοποιητικό 
πάνω στην πρωτοκαθεδρία του εγωισμού των φιλολόγων.
Κι όμως ο Όμηρος ωραία διέφθειρε!
Ακόνισε την ουτοπία μας έως θανάτου.
Πού να το καταλάβουν οι μωροί;
Η ποίηση από γινάτι και ξενύχτια πάνω στην γεωγραφία μίας μη
Πατρίδας γίνεται ξεγίνεται.

Ο ΓΑΜΟΣ..

Πέφτει το απόγευμα σαν χάδι απαλό και ο γαμπρός
Μπροστά από την εκκλησία με 
τ’ ατσαλάκωτά του ρούχα περιμένει
η νύφη να φανεί που άργησε 
για να του γίνει ο χρόνος λίγο πιο μαρτύριο.
            Και όταν ήρθε εκείνη φώτισε ο τόπος
            Μες τ’ άσπρα τούλια της ντυμένη και τα γιασεμιά 
            Λευκό αθώο περιστέρι που ζητάει το φιλί και την ψυχή.
Έσκυψε τότε και γλυκά την φίλησε.
Και πάνε μέσα που ο γέροντας με απαλή φωνή
Τους καλωσόρισε και λόγια τέτοια είπε
Που γέννησαν ελπίδες οι στιγμές.
                    Όμορφα ακούστηκαν οι ευχολογίες.
                     Με έναν τρόπο και εγώ τις θέλησα.
                     Αρσενικό και θηλυκό ενώθηκαν σαν από ιερό σημάδι
                     Να πάει η ζωή μπροστά.
Κι όπως χορεύανε τον Ησαΐα
Δάκρυσε η μάνα δάκρυσε ο πεθερός
Κι η εκκλησία φωταγωγήθηκε 
από τις συγκινήσεις.
               Φιλί γλυκό ευαγγέλιο που ανάνηψαν οι αγάπες 
                    Οι καλεσμένοι ευχήθηκαν κι η νύχτα ήρθε
                    Για να αρχίσουν οι χοροί και τα τραγούδια.
Πρώτη η νύφη κι ο γαμπρός πρώτη η συμπεθέρα
Και με το φλάμπουρο ο γαμπρός μπροστά 
Που ο χορός σε έναν  κύκλο ξεκινά.
           Στο σπίτι τα κολλαριστά κεντήματα 
           Σαν όπως που με ζαχαρόνερο τα έφτιαχνε η γιαγιά μου
Και τώρα γέμισαν με όμορφα γλυκά 
Όπως η Δήμητρα της γονιμότητας 
από αρχαίων παράγγελνε.
          Κι εγώ που ήξερα ότι απάνω απ’ όλα τα μυστήρια
          Το πιο μυστήριο είναι ν’ αγαπάς
          Χαιρόμουν τόσο που έβλεπα να ζει ο έρωτας 
          που θέλησε ωραία να τους σμίξει.
Κρατάει ο χορός κι αλλάζει χέρια
Το φλάμπουρο με τον συμβολισμό του
Σαρακατσάνικο ευγονικό σημάδι
Που πάντρεψε της ειδωλολατρίας το αίμα 
με πνεύμα του Χριστού.
               Η Ελλάδα πίσω απ’ όλα αντιστέκεται 
                                    ευτυχισμένη.
Με κόπο έκρυψα ένα λιγάκι δάκρυ
Όταν η νύφη αγκάλιασε τον νέο
Κι έτσι γλυκά φιλήθηκαν.
         Από έναν γάμο για έναν γάμο 
            όλες οι χαρές τελέστηκαν..

                                                     Ξάνθη 15.9.2012

Ο ΓΑΜΟΣ..

Πέφτει το απόγευμα σαν χάδι απαλό και ο γαμπρός
Μπροστά από την εκκλησία με 
τ’ ατσαλάκωτά του ρούχα περιμένει
η νύφη να φανεί που άργησε 
για να του γίνει ο χρόνος λίγο πιο μαρτύριο.
            Και όταν ήρθε εκείνη φώτισε ο τόπος
            Μες τ’ άσπρα τούλια της ντυμένη και τα γιασεμιά 
            Λευκό αθώο περιστέρι που ζητάει το φιλί και την ψυχή.
Έσκυψε τότε και γλυκά την φίλησε.
Και πάνε μέσα που ο γέροντας με απαλή φωνή
Τους καλωσόρισε και λόγια τέτοια είπε
Που γέννησαν ελπίδες οι στιγμές.
                    Όμορφα ακούστηκαν οι ευχολογίες.
                     Με έναν τρόπο και εγώ τις θέλησα.
                     Αρσενικό και θηλυκό ενώθηκαν σαν από ιερό σημάδι
                     Να πάει η ζωή μπροστά.
Κι όπως χορεύανε τον Ησαΐα
Δάκρυσε η μάνα δάκρυσε ο πεθερός
Κι η εκκλησία φωταγωγήθηκε 
από τις συγκινήσεις.
               Φιλί γλυκό ευαγγέλιο που ανάνηψαν οι αγάπες 
                    Οι καλεσμένοι ευχήθηκαν κι η νύχτα ήρθε
                    Για να αρχίσουν οι χοροί και τα τραγούδια.
Πρώτη η νύφη κι ο γαμπρός πρώτη η συμπεθέρα
Και με το φλάμπουρο ο γαμπρός μπροστά 
Που ο χορός σε έναν  κύκλο ξεκινά.
           Στο σπίτι τα κολλαριστά κεντήματα 
           Σαν όπως που με ζαχαρόνερο τα έφτιαχνε η γιαγιά μου
Και τώρα γέμισαν με όμορφα γλυκά 
Όπως η Δήμητρα της γονιμότητας 
από αρχαίων παράγγελνε.
          Κι εγώ που ήξερα ότι απάνω απ’ όλα τα μυστήρια
          Το πιο μυστήριο είναι ν’ αγαπάς
          Χαιρόμουν τόσο που έβλεπα να ζει ο έρωτας 
          που θέλησε ωραία να τους σμίξει.
Κρατάει ο χορός κι αλλάζει χέρια
Το φλάμπουρο με τον συμβολισμό του
Σαρακατσάνικο ευγονικό σημάδι
Που πάντρεψε της ειδωλολατρίας το αίμα 
με πνεύμα του Χριστού.
               Η Ελλάδα πίσω απ’ όλα αντιστέκεται 
                                    ευτυχισμένη.
Με κόπο έκρυψα ένα λιγάκι δάκρυ
Όταν η νύφη αγκάλιασε τον νέο
Κι έτσι γλυκά φιλήθηκαν.
         Από έναν γάμο για έναν γάμο 
            όλες οι χαρές τελέστηκαν..

                                                     Ξάνθη 15.9.2012

Ο ΓΑΜΟΣ..

Πέφτει το απόγευμα σαν χάδι απαλό και ο γαμπρός
Μπροστά από την εκκλησία με
τ’ ατσαλάκωτά του ρούχα περιμένει
η νύφη να φανεί που άργησε
για να του γίνει ο χρόνος λίγο πιο μαρτύριο.
            Και όταν ήρθε εκείνη φώτισε ο τόπος
            Μες τ’ άσπρα τούλια της ντυμένη και τα γιασεμιά
            Λευκό αθώο περιστέρι που ζητάει το φιλί και την ψυχή.
Έσκυψε τότε και γλυκά την φίλησε.
Και πάνε μέσα που ο γέροντας με απαλή φωνή
Τους καλωσόρισε και λόγια τέτοια είπε
Που γέννησαν ελπίδες οι στιγμές.
                    Όμορφα ακούστηκαν οι ευχολογίες.
                     Με έναν τρόπο και εγώ τις θέλησα.
                     Αρσενικό και θηλυκό ενώθηκαν σαν από ιερό σημάδι
                     Να πάει η ζωή μπροστά.
Κι όπως χορεύανε τον Ησαΐα
Δάκρυσε η μάνα δάκρυσε ο πεθερός
Κι η εκκλησία φωταγωγήθηκε
από τις συγκινήσεις.
                        Φιλί γλυκό ευαγγέλιο που ανάνηψαν οι αγάπες
                        Οι καλεσμένοι ευχήθηκαν κι η νύχτα ήρθε
                         Για να αρχίσουν οι χοροί και τα τραγούδια.
Πρώτη η νύφη κι ο γαμπρός πρώτη η συμπεθέρα
Και με το φλάμπουρο ο γαμπρός μπροστά
Που ο χορός σε έναν  κύκλο ξεκινά.
           Στο σπίτι τα κολλαριστά κεντήματα
           Σαν όπως που με ζαχαρόνερο τα έφτιαχνε η γιαγιά μου
Και τώρα γέμισαν με όμορφα γλυκά
Όπως η Δήμητρα της γονιμότητας
από αρχαίων παράγγελνε.
          Κι εγώ που ήξερα ότι απάνω απ’ όλα τα μυστήρια
          Το πιο μυστήριο είναι ν’ αγαπάς
          Χαιρόμουν τόσο που έβλεπα να ζει ο έρωτας
          που θέλησε ωραία να τους σμίξει.
Κρατάει ο χορός κι αλλάζει χέρια
Το φλάμπουρο με τον συμβολισμό του
Σαρακατσάνικο ευγονικό σημάδι
Που πάντρεψε της ειδωλολατρίας το αίμα
με πνεύμα του Χριστού.
               Η Ελλάδα πίσω απ’ όλα αντιστέκεται
                                    ευτυχισμένη.
Με κόπο έκρυψα ένα λιγάκι δάκρυ
Όταν η νύφη αγκάλιασε τον νέο
Κι έτσι γλυκά φιλήθηκαν.
         Από έναν γάμο για έναν γάμο
            όλες οι χαρές τελέστηκαν..

                                                                     Ξάνθη 15.9.2012



 

Ξάνθη εΰπλόκαμη κόρη που κοιμάσαι κάτω από τον αυτοκρατορικό ήλιο σου-

Ξάνθη εΰπλόκαμη κόρη που κοιμάσαι κάτω από τον αυτοκρατορικό ήλιο σου-
Ο ουρανός φέρνει βροχή κι όλη βουίζει από τις φυλές σου η πλατεία-
Ελληνικό αχ και τούρκικο βαχ, ίδια υποφέρουνε οι λαοί-
Η υγρασία νοτίζει το κούτελο και ίδρωσε το μαύρο σου μπλουζάκι-
Ξάνθη που ζεις στην βουβαμάρα ώσπου η παπαρούνα που αναθρέφεις να τινάξει το οξύ της
Και τα παρασύρει όλα το όπιο που φυλακίζει-
Παλιές μουσικές, παλιοί άνθρωποι, λαϊκές δοξασίες
Καημός που καίει τα σπλάχνα σου…Ξάνθη-
Πιο ερωτευμένος είμαι με το πάνθεον των λουλουδιών σου όταν
Κάτω απ’ το σβησμένο ηφαίστειό σου θυμάμαι
Τους περιπάτους που έκανα στα πάνω απ’ το κεφάλι σου βουνά..

15.9.2012   Ξάνθη.

    

Τήλε μου έρχεται η φωνή.

Το απόγευμα έχει ένα σχήμα ολοκάθαρο.
Πίδακες φωτός καρατομούν την αίγλη του ηλιοβασιλέματος
Οι αξίες της φωτιάς κανοναρχούν το νόημα της παρρησίας του
θετικού της νύχτας πόλου.
Νυστάξανε ξανά τα χελιδόνια.
Οι κουκουβάγιες ξυπνήσανε.
Ο αέρας πράττει νόμιμες αύρες.
Τήλε μου έρχεται η φωνή.
Τήλε την καταγράφω και
Αποκωδικοποιώ τα κοφτερά ατσάλια της.
Πύθιο μυστικό που κρύβεται μες την απάθεια των όχλων.
Δύσκολο πάντα να το δεις.
Με πάθος αποκρυσταλλώνει η γαλήνη τ’ όνομά της
μες την κλειδωμένη άποψη των αντιφρονούντων.
Τρέφομαι με ορό ασύνορης μουσικής.
Δοκιμάζω τις υποταγές των λέξεων.
Όλα μου είναι πειθήνια.
Υπερεργασίες τελούνται ώσπου να γίνουν οι ώρες μεσάνυχτα.
Μετά χαμηλώνουν τα φώτα και
Ξεκουράζονται οι ηθοποιοί.
Το ήθος περισσεύει και κρεμάται επί ξύλου
και υάλου αγαθού δαίμονος.
Περιεργάζομαι την στιλπνή αχιβάδα της Ιδέας.
Συνωμοσίες καλλιεπείς ρίπτουν μπετόν ακινητοποιητικό
πάνω στην πρωτοκαθεδρία του εγωισμού των φιλολόγων.
Κι όμως ο Όμηρος ωραία διέφθειρε!
Ακόνισε την ουτοπία μας έως θανάτου.
Πού να το καταλάβουν οι μωροί;
Η ποίηση από γινάτι και ξενύχτια πάνω στην γεωγραφία μίας μη
Πατρίδας γίνεται ξεγίνεται.

Ο άνεμος θα πάρει την απόφαση των καταρρεύσεων.

Ο καιρός φορτώνει οδύνες στον νου του κόσμου.
Πολίτευμα άηθες έχει η Ευρώπη που γέρασε στις ιδέες της.
Κρατά τα σκήπτρα της ευτέλειας και η παλιά της δόξα πάει:
Δεν αστράφτει γι αυτήν κανένα αστέρι.
Όλα γέρνουν τα φιλοσοφικά της λιθάρια προς την σκόνη του σύμπαντος.
Η κραταιά πάλαι ποτέ επαναστατικότητα της κοιμάται.
Στο πάζλ των κρατών όλες οι δυστυχισμένες ψηφίδες της αποτελούν έωλη θέση.
Ο άνεμος θα πάρει την απόφαση των καταρρεύσεων.
Η κάθε κοσμοθεωρία εκάμθη.
Νυν μνήσθητί μου Κύριε το χρεοκοπημένο ταμείο.
Όλα για τον παρά εργάζονται τα αφεντικά.
Ουδένα που κατάλαβε πως η ζωή φτωχαίνει η ρημάδα φτωχαίνει.

Ω αιωνιότητα αγκιστρωμένη πάνω στο τίποτά μου

Ω αιωνιότητα αγκιστρωμένη πάνω στο τίποτά μου
Κατορθωμένο αντιφατικό σκουλήκι
Που με τρώει ολόκληρο,
Από πού να κοιτάξω και να μην δω τον τάφο μου;
Την κηδεία των επιθυμιών, το φθίνον φωνήεν της χαράς μου;
Όλο και πιο σκοτεινά έρχεται η σκέψη να μ’ ανταμώσει,
Τα άστρα αφήνουν το φθόριό τους πάνω στον ουρανό- αλλά εγώ δυσοίωνα κοιτάζω
Που οι πατρίδες κατοικούνται από άτολμους νοσηρούς επαγγελματίες
Που μαυρίζουν την πολιτική σαν ένα σύννεφο σκούρο,
τον ουρανό.

Νικώ στην μοναξιά μου

Μερίδια κυμάτων σαν αυτά που μοίρασε η θάλασσα σαν κλήρο στα στιλπνά κοχύλια της.

              Τα δέντρα ανασαίνουν ησυχία και υγρασία απόκοσμη.              

Πέφτει το βράδυ.

                                                   Νωχελικό.

                                                                      Ανηφορίζουν αιγοπρόβατα για το μαντρί.

                        Ο ουρανός ξεφορτίζεται.

                Σιντεφένια άστρα κινούν κατά την πλάστιγγα της δικαιοσύνης, το φεγγάρι.

                                                                           Το ντέφι των φύλλων ξεκινά.

             Δρεπανηφόρες σκέψεις βασανίζουν του κεφαλιού μου το πέλαγος.

                 Νικώ στην μοναξιά μου και ψάχνω

                                                                      Σ’ ένα λευκό χαρτί την μαρτυρία μου.

                         Ακάνθινο ετούτο το αρχονταρίκι.

                                            Μονάζω κι ας είμαι μες τους πολλούς κι όμως ο ένας

                                                          Που ζητά των απλών πραγμάτων το θέσφατο.

Είσαι η τριανταφυλλένια Χρυσηίδα που την θέλησαν πολλοί.

Δόκιμες λαμπηδόνες και μακρύς γιαλός
Και αδέσποτοι γλάροι ψηλά στο στερέωμα
Λάμψεις πολυσέλιδες και απαύγασμα της σελήνης
Όταν η οπτασία που είσαι συναντά το φιλί μου.

Μες την ερημική παραλία γυμνή κολυμπάς στον έρωτα της θαλάσσης
Τα μαλλιά σου κρατούν διαμαντικές νεροσταγόνες
Που βαραίνουν σε αξία το σούρουπο
Είσαι η τριανταφυλλένια Χρυσηίδα που την θέλησαν πολλοί.

Κυρτός ουρανός φέρει την αυταπάτη  μου να τον κοιτώ και να μην τον χορταίνω.
Εσύ ανάλαφρη ζητάς του μαρτυρίου μου την ανυπόφορη παράταση.
Ζω για ένα άγγιγμά σου παθιασμένο.
Κι ας λάβωσες παντού τον Αχιλλέα σου-
εκείνος ρίμες παίζει με τα άστρα στην καρδιά σου!

Ελλάδα απόφαση χαρά μου!

Σύρεται πάνω ουρανός και ολοκληρωμένα πάνε προς της κοινωνίας την κόντρα
τυφλά συντάγματα. Πολλών χρημάτων οργασμός καίει τα ταμεία των πια ρακένδυτων.
Αναταραχές θα ξημερώσει η μέρα.
Ανεξέλεγκτες ορδές θα πλημμυρίσουν τα λερά πεζοδρόμια.
Αν δεν προσέξουν οι κρατούντες θα χυθεί αίμα αθώων και θα τρομάξει το κυανό φεγγάρι.
Αλλάζουν όλα σαν με μια εγκύκλιο αλλά ο κύκλος δεν τετραγωνίζεται.
Νόμιμα όλα απενεργοποιούνται.
Τα πλήθη θα βελάξουν πεινασμένα.
Πατρίδα είναι η φωνή που κάνει τον λαό της με κατάνυξη να την ακούει.
Τα ποιήματα που θα γραφούν αύριο θα κεφαλαιοποιούν την ελπίδα.
Ελλάδα απόφαση χαρά μου!

Πάντα ο κόσμος μ’ άρωμα θα ερμηνεύεται-

Κάθετη σιωπή και αντίλαλος πίσω από την συστοιχία των δέντρων.
Φεγγάρι κάτι πιο πολύ απ’ το μισό. Η ώρα ακομπανιάρει την φωνή του σκότους και κάπου εκεί, στα πληκτρολόγια, σφαδάζουν των σκέψεων οι προύχοντες.
Ποιητικές ακροβασίες, νεύματα καθοδηγητικού αέρα που σαλεύει μες τα κυπαρίσσια,
Και φωνούλες σιγανές, γειτόνισσας που πλέον δεν υπάρχει,
Ο θάνατος την σκούντηξε νωρίς και τώρα
Ξυπνά μες σ’ άλλους ουρανούς.
Οι γλάστρες πιθανολογούν για μια ευωδιά που σκλαβώνει-
Πάντα ο κόσμος μ’ άρωμα θα ερμηνεύεται-
Κοιτώ την κοπέλα μου που με κοιτά και φτιάχνει
Ένα τραγούδι που απλώνει το μελάνι του από καρδιά σε καρδιά..

όλα δουλεύουν τα συστήματα για να σου σταματούνε το μυαλό.

Καρέκλες καφενείου και ήλιος
Που φαίνεται και κρύβεται, γυμνός
Αέρας που τρομοκρατεί τα σύννεφα.
Άνθρωποι που ζουν όλα τα όρια της ανοχής έως ν’ αλλάξουν
πάλι οι ισορροπίες.
Κουβέντες που ξεδιαλύνουν τις καταστάσεις και καταστάσεις
που καθόλου δεν ξεδιαλύνουν τα πράγματα.
Σκοινί που θα τεντώσει κι άλλο.
Αν ήξεραν οι λαοί τι μηχανεύονται οι χρηματολάγνοι
Θα ένωναν του αίματος τον πυρετό να ζήσουνε
Τις άγριες που θα μπορούσανε ελευθερίες.
Αλλά όλα δουλεύουν τα συστήματα για να σου σταματούνε το μυαλό.
Έχε τον νου σου!