ΖΩ..

ΖΩ..

Σε μια μικρή πατρίδα όλο φώτα σήμερα σβηστά

ζω.

Ένα σπίτι ξύλινο ανάμεσα στα δέντρα

του βουνού·

Ένα ναυάγιο της στεριάς που στέκεται εκεί που είναι

μπουκωμένοι με υπεροψία οι άνεμοι.

Με άνεμο φίλο δεν μπορείς

να ημερώσεις την θάλασσα- ξέρω..

Που μετά θα κρύβεται άστρο

την νύχτα θέλω που έρχεται.

Οι καημοί της

λαμπαδιάζουν τους πόθους μου-

Καθώς σε κρατώ κάτω απ’ τα φτενά σεντόνια, γυμνή

κόρη του άνεμου..

Αναρτήθηκε από LEFKOI LYKOI 

ΟΙ ΟΞΕΙΕΣ ΜΟΥ..

Σαν παλιοί φθαρμένοι ηθοποιοί, οι στίχοι μου κρέμονται από πελώρια δέντρα κι από-

κεφαλισμένους τους αφήνει το ηλιοβασίλεμα.



Δεν είμαι

εκείνος που ήθελα και περισσότερο

δεν θα γίνω εκείνος που πρέπει..



Οι οξείες μου πάνω στις λέξεις αλλάζουν το νόημα κατά το δοκούν.



Ηθελημένα η ζωή δεν προφυλάσσεται και έκθετη είναι

μπροστά σ’ ενός θανάτου το αίνιγμα..

ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΞΙΖΟΝΤΑΣ..

Ο υπερθετικός μου είναι ένας ύμνος από γαλανό ορίζοντα

που δεν θα τον χωρέσω πουθενά

Θα καθαιρεθώ μέσα από όλες μου τις ανάγκες και θα μείνω

γυμνός όπως πρωτόπλαστος που να θρησκεύει δεν θα ξέρει

Θα έχω το ύφος που δεν θα διαβάζεται παρά μόνο

μέσα στα ευαγγέλια που θα χαθούν μετά

μες σε διδασκαλίες πουλιών και σε λόγια νεραΐδας.

Αναχωρητής από άποψη-        της ερημιάς θα νέμομαι το χάος

Και θα ξυπνώ χαράζοντας τη μέρα μέσα στα ζεστά,

ωραία χρώματά της.

Της πολιτείας των ανθρώπων η βαριά βοή

θ’ αναστατώνει τα φρένα μου-       σαν τρελός θα γυρίζω

μέσα στις μέρες που θα λιγοστεύουν τις ελπίδες μου…

Με έναν ποίησης θεό που θα λείπει..

Θα φλυαρώ κομίζοντας άχρηστα ρήματα και της φιλοσοφίας

λαμπερές γιρλάντες.

Αιρετικός του εαυτού μου ακόμα.

Αντωνυμίες εγωιστικής φαυλότητας

θα ακυρώνουν γύρω μου τα ξεφτισμένα ουσιαστικά

που θα πατούν το ένα πόδι έξω απ’ τον πλανήτη.

Των αγγέλων οι θεωρίες θα υπερασπίζονται αιώνιους απέθαντους θεούς-

Καθώς θα γράφουν σε ψαλμούς δοξαστικούς λιβανισμένο τ’ όνομά τους.

Και έτσι όπως θα γερνώ και θα γυρνώ

μέσα στο Τίποτα που θα μου χαριστεί ατόφιο

Θα φτάνω τον θνητό μου μύθο ως το τέλος του

και θα πεθάνω αξίζοντας μια ρίμα πικραμένη…

ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΞΙΖΟΝΤΑΣ..

Ο υπερθετικός μου είναι ένας ύμνος από γαλανό ορίζοντα

που δεν θα τον χωρέσω πουθενά

Θα καθαιρεθώ μέσα από όλες μου τις ανάγκες και θα μείνω

γυμνός όπως πρωτόπλαστος που να θρησκεύει δεν θα ξέρει

Θα έχω το ύφος που δεν θα διαβάζεται παρά μόνο

μέσα στα ευαγγέλια που θα χαθούν μετά

μες σε διδασκαλίες πουλιών και σε λόγια νεραΐδας.

Αναχωρητής από άποψη-        της ερημιάς θα νέμομαι το χάος

Και θα ξυπνώ χαράζοντας τη μέρα μέσα στα ζεστά,

ωραία χρώματά της.

Της πολιτείας των ανθρώπων η βαριά βοή

θ’ αναστατώνει τα φρένα μου-       σαν τρελός θα γυρίζω

μέσα στις μέρες που θα λιγοστεύουν τις ελπίδες μου…

Με έναν ποίησης θεό που θα λείπει..

Θα φλυαρώ κομίζοντας άχρηστα ρήματα και της φιλοσοφίας

λαμπερές γιρλάντες.

Αιρετικός του εαυτού μου ακόμα.

Αντωνυμίες εγωιστικής φαυλότητας

θα ακυρώνουν γύρω μου τα ξεφτισμένα ουσιαστικά

που θα πατούν το ένα πόδι έξω απ’ τον πλανήτη.

Των αγγέλων οι θεωρίες θα υπερασπίζονται αιώνιους απέθαντους θεούς-

Καθώς θα γράφουν σε ψαλμούς δοξαστικούς λιβανισμένο τ’ όνομά τους.

Και έτσι όπως θα γερνώ και θα γυρνώ

μέσα στο Τίποτα που θα μου χαριστεί ατόφιο

Θα φτάνω τον θνητό μου μύθο ως το τέλος του

και θα πεθάνω αξίζοντας μια ρίμα πικραμένη…

ΑΓΑΠΗΣΑ..

Ξεκλειδώνω ένα όνειρο που αδιάκοπα όταν απομακρύνομαι

από τις σιγουριές  μου

ξανακλειδώνεται

Ζούμε με την σάρκα

Είναι τρόπος

αφής κι ο έρωτας:

ξέρω:

Βρήκα ένα τίποτα ζωής και το έκανα κάτι της ποίησης·

λέξεις βρήκα, ταπεινές και ολέθριες

και τις έκανα προσευχές μες σε τόσες αγρύπνιες·

βρήκα μισόφωτο μες την μεγάλη σάλα

του μυαλού

και την φώτισα

διθυραμβικά

μέσα μου πάλι και πάλι

Αγάπησα τις εξομολογήσεις-

ίσως γι αυτό να κατηγορηθώ-

Αλλά καλύτερος ο πρόδηλος αέρας που χαϊδεύει

τα τριαντάφυλλα παρά

αγρίμι που μέσα μας από εποχές αλλόκοτες

του προ-ανθρώπου έρχεται..

Την μοναξιά μου αγάπησα,

του εαυτού μου το φως και τον τρόπο να λέγεται..

ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΞΙΖΟΝΤΑΣ..

Ο υπερθετικός μου είναι ένας ύμνος από γαλανό ορίζοντα

που δεν θα τον χωρέσω πουθενά

Θα καθαιρεθώ μέσα από όλες μου τις ανάγκες και θα μείνω

γυμνός όπως πρωτόπλαστος που να θρησκεύει δεν θα ξέρει

Θα έχω το ύφος που δεν θα διαβάζεται παρά μόνο

μέσα στα ευαγγέλια που θα χαθούν μετά

μες σε διδασκαλίες πουλιών και σε λόγια νεραΐδας.

Αναχωρητής από άποψη-        της ερημιάς θα νέμομαι το χάος

Και θα ξυπνώ χαράζοντας τη μέρα μέσα στα ζεστά,

ωραία χρώματά της.

Της πολιτείας των ανθρώπων η βαριά βοή

θ’ αναστατώνει τα φρένα μου-       σαν τρελός θα γυρίζω

μέσα στις μέρες που θα λιγοστεύουν τις ελπίδες μου…

Με έναν ποίησης θεό που θα λείπει..

Θα φλυαρώ κομίζοντας άχρηστα ρήματα και της φιλοσοφίας

λαμπερές γιρλάντες.

Αιρετικός του εαυτού μου ακόμα.

Αντωνυμίες εγωιστικής φαυλότητας

θα ακυρώνουν γύρω μου τα ξεφτισμένα ουσιαστικά

που θα πατούν το ένα πόδι έξω απ’ τον πλανήτη.

Των αγγέλων οι θεωρίες θα υπερασπίζονται αιώνιους απέθαντους θεούς-

Καθώς θα γράφουν σε ψαλμούς δοξαστικούς λιβανισμένο τ’ όνομά τους.

Και έτσι όπως θα γερνώ και θα γυρνώ

μέσα στο Τίποτα που θα μου χαριστεί ατόφιο

Θα φτάνω τον θνητό μου μύθο ως το τέλος του

και θα πεθάνω αξίζοντας μια ρίμα πικραμένη…

ΤΡΕΛΗ ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ..

Γυρίζεις στον αέναο μύθο σου, γυρνάς

μες το ακόμη φεγγάρι-

τις νύχτες σπας τις σιωπές των φυτών-

το ιοβόλο τραγούδι σου

μέσα στην απερίσκεπτη ώρα

σώνει επάνω απ’ τις ευθείες των βουνών

το λίγο άσπρο σύννεφο

του καμαρότου ανέμου.



Τρελή από έρωτα με τις

μανιασμένες σου πεταλούδες –



οι πόθοι σου

ανατιναχτήκαν

θέλοντας να εκπληρωθούν-



εσύ πας στον αέρα, πας και ψηλώνεις

μέσα στων άστρων την γεωγραφία

που φλέγεται από την ζωντανή σου αιώνια φωτιά…

ΣΕ ΣΕΝΑ ΜΙΛΩ..

Σε σένα μιλώ - που δεν ξέρω πως ερμηνεύεις τις λέξεις μου

Που ανοίγεις τρύπες υποψίας ότι καταλαβαίνεις κιόλας



Το σημαντικό με σένα είναι ότι αγνοείς

Πως τα αισθήματα βαραίνουν κι έχουνε κουκούτσι

Σαν φρούτα που τα λαχταράς κι είναι υπέροχα..



Εγώ…τι σου λέω εγώ που κατά βάθος

Είμαι μοναχικός σαν ένας ερημίτης που πια

Χόρτασε την μοναξιά και τώρα θέλει

Να τον ερμηνεύσει το φως..



Και κάθεται συλλογισμένος σε μια παραλία που δεν θα την πάρει

Ποτέ καλά ο αέρας



Κάθεται και ρεμβάζει λες στα μέλλοντα

Σαν να ‘ναι ο μάντης που αλλάζει πρόσωπα: πότε γυναίκα

Πότε άντρας: πρόσωπα

Της ίδιας απογοήτευσης..



Εξάλλου

Οι καιροί

Υποβάλλουν την θρησκεία των ανήθικων-

Όλοι επαγγέλλονται τους θύτες



Κι εσύ

Πικραμένε μου πρίγκιπα

Βαφτίζεις στο φεγγαρόφωτο τα λόγια σαν προσευχές

Προς το ουράνιο άστρο..

ΘΑ ΣΕ ΚΑΝΩ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΙΟ ΜΑΚΡΙΑ..

Τα βράδια εκδικούνται το φως που περισσεύει

Πίσω από τα νυσταγμένα δέντρα, μέσα στον άνεμο, κοντά στην παραλία

Που το κατακαλόκαιρο παίζανε τα παιδιά.



Τώρα μετά τα κυπαρίσσια είναι μια σιωπή-

Βαριά σιωπή σαν των αποθαμένων.



Συγυρίζει το φεγγάρι τις θύμησες.



Τα άστρα τον ουρανό ολοένα τρυπάνε

Και σαν ξεχύνεται ο μέλανας ζωμός

Του ουράνιου Στρατάρχη.



Στα σπίτια ανάβουν τα φώτα.

Οι άνθρωποι ξανά λογαριάζουν:

Πόσο κάνει μια χίμαιρα και μία ανεκπλήρωτη επιθυμία.



Η άθροιση των πεπραγμένων τους πίκρα αφήνει

Επάνω στις σελίδες από το τεφτέρι της ζωής

Που μελανώθηκε απ’ τις πολλές μουντζούρες.



Αν σ’ αφήσω να πεις τα παράπονα

Θα γεμίσουν φίδια οι νύχτες:

Φίδια ιοβόλα, πικρά

Που μέσα μας αιώνια παραμονεύουν..



Έτσι σου μιλώ για άλλα για να μην θυμάσαι

Σκληρή που γίνεται φορές η ζωή.



Και θα σε κάνω να δεις πιο μακριά

Πολύ πιο μακριά- σχεδόν μέσα μου

Που συνάζονται οι νύμφες των αισιόδοξων υδάτων..

ΑΞΙΩΝΩ ΟΝΕΙΡΑ..

Από το εύπορο στέρνο της γης

Κατάγονται αυτές οι όμορφες και μανιασμένες παπαρούνες.



Πάνω τους πεταρίζει μια ξετρελαμένη μέλισσα

Που νομίζει την ομορφιά της αξία-



Εσύ με σκλαβώνεις με λόγια- ρήγισσα μου ηλιόδοξη

Με κρατάς με φιλιά σου-



Κι έρχομαι ο μικρός να αξιώνω όνειρα

Να μου χαρίσουνε οι άδειες μαύρες νύχτες…

Ο ΑΕΡΑΣ…

Ένα απροσδιόριστο βραχυκύκλωμα όπως μου σώνεται η φωνή και μένω

με λέξεις λέξεις λέξεις που πονάνε

και γίνονται

κρανίου τόπος..



Κι έπειτα λέω τι;



Θα με αφήσουν οι χίμαιρες να έχω

ένα σπιτάκι αναρριχόμενο

ανάμεσα στις τριανταφυλλιές που θα του τρίζει ο αέρας

τα βορινά παράθυρα;



Και θα περνά ως μέσα στο τραπέζι να αναστατώνει τις σελίδες μου;



Και στο μυαλό μου ο ίδιος θα είναι

απολυμαντικός..

ΟΙ ΟΞΕΙΕΣ ΜΟΥ..

Σαν παλιοί φθαρμένοι ηθοποιοί, οι στίχοι μου κρέμονται από πελώρια δέντρα κι από-

κεφαλισμένους τους αφήνει το ηλιοβασίλεμα.



Δεν είμαι

εκείνος που ήθελα και περισσότερο

δεν θα γίνω εκείνος που πρέπει..



Οι οξείες μου πάνω στις λέξεις αλλάζουν το νόημα κατά το δοκούν.



Ηθελημένα η ζωή δεν προφυλάσσεται και έκθετη είναι

μπροστά σ’ ενός θανάτου το αίνιγμα..

ΕΣΥ..

Με υπομονή που σε διεκδικώ μέσα στις μέρες:

Στην κάθε μέρα που μετά μου παραδίνεσαι-

Γοργόνα των παραθαλάσσιων ενορχηστρώσεων,

Ουτοπία

Του καλοκαιριού..



Ραγίζεται ο χρόνος- πουθενά δεν είσαι

Παρά μόνον αυθεντική μες την καρδιά μου-



Μετά από τους παραδείσους, μετά

Από την ανύπαρκτη κόλαση- και ζητάς

Να προστατέψεις το ελάχιστο που μου ανήκει..

ΑΥΤΟ ΤΟ ΖΑΛΙΣΜΕΝΟ ΜΕΛΙΣΣΑΚΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ…

Τύλιξέ μου το φως γύρω απ’ την σκέψη,

φέρε μου τον ατελεύτητο άνεμο-

αυτό το ζαλισμένο μελισσάκι που είσαι

ψάχνει το ερωτικό του καταφύγιο

μέσα σ’ ένα ζεστό κι αιώνιο τριαντάφυλλο.



Μ’ αγγίζει στο αίσθημα- καμένος πονάω

κρύβοντας στο άλαλο στήθος μου

μια λέξη

που δεν θα την προφέρω πουθενά..

ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΣΟΥ…

Εξηγώντας σου το αόριστο πεδίο των λέξεων

Ερμηνεύοντας με μουσική τα φιλιά

Έφτασα στο στήθος σου..



Εκεί που δεν θα φτάσουμε ποτέ είναι η πραγματική Απουσία

Που δεν την φτάνει το μυαλό κι έχει αγκάθια

Που ματώνουν την ψυχή γι αυτό και δεν μπορεί να ειπωθεί

Παρά το χρώμα της με το βαθύ του μαύρο.

Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ..

Ψιχάλα των ύμνων, ανάπαιστε

λουλουδιασμένε μου-



Του Απρίλη ήρθε ο θεός



Κι από τις μαργαρίτες στο πίσω χωράφι ένας

Καημός πουλιού υψώθηκε

έτσι για να σε κραταιώσει..



Μίλησαν τώρα οι ομηρικές ημέρες

που τις φέραμε από τ’ άλλα παράλια..



Στα χέρια άφησαν λέξεις:

Ολοκάθαρο ποίημα!

Ο ΠΟΛΛΑ ΛΕΓΩΝ…

Ο μέσα μου άνθρωπος ας μην προδώσει καμία ελπίδα



Οι ποιητικοί του ουρανοί

Ας τον διδάξουν ρήματα θάρρους



Ο πολλά λέγων

Στις όχθες του καιρού θα ξέρει

Κάποτε

Πως λαμπρά να σωπαίνει



Αξίζοντας η διδαχή του όλο το χρυσάφι…

ΡΗΜΑ ΣΚΟΤΕΙΝΟΝ…

Εσύ θα ξέρεις ότι είσαι

ρήμα σκοτεινόν



Και το μέσα σου υπάρχον

δεν θα γίνεται ν’ αποσυμφορεθεί.



Η συνισταμένη σκέψη σου

φωτιά.



Θα βασανίζεσαι ολόφωτος την ώρα που κάπου,

μες την παιδική ηλικία,

θα καταγράφονται λόγια του Ύμνου



ή της μαντζουράνας που έκοψε ένα κλωνί της μάνας σου η μάνα

να δώσει σου ευθεία στην ζωή..



Και το παραμύθι αρχινά:



είσαι

μ’ έναν εγωισμό αφέλειας ο πάσχων να κατανοήσει

της μέντας τα μυστήρια.



Λέξεις

που ήρθαν για να μείνουνε:

όναρ

ήμαρ

μήνιν άοιδε, θεά-



Μετά

που θα αφεθείς να πέσεις μες τα λεξιλόγια ύδατα

έχεις θεό μέσα σου

και υπάρχεις

αντέχεις

αχνίζει το ύδωρ σου.



Ένας λόγος

Ομήρου

αφήνει έκθετο τον Αχιλλέα σου

μπροστά στο χρέος-



ώσπου εσύ χωρίς ασφάλεια

φήμης

εφαρμόζεις

επάνω στα καινούρια ήθη

των καιρών και της γλώσσας

της παλιάς,

τους καινούριους ορίζοντες..

Νήπια ανάσα του ήλιου

19..

Νήπια ανάσα του ήλιου,

Πρωινή θεϊκή αχτίδα που μες την μέρα άγουρη όταν σκάει

Γίνεται μια διαμαντική και εξουσίας πάχνη πάνω απ’ όλα

Και αρχίζει με υπεροψία να μιλάει..



Πουλιά ζητούνε έναν νεφεληγερέτη

Θεό να τα φυλάει.



Τα δέντρα

Ξαίνουν το νήμα του γλαυκού ανέμου

Κι ανάβουν μια ελληνική αλφαβήτα με νεράιδες

Που περιφέρονται τριγύρω ερχόμενες απ’ την αιώνια νύχτα.



Ένα λυρικό ψιχάλισμα, ένα ποίημα

Πραότητας που ελαφροπατάει

Πάνω στην γη του ανθισμένου κάμπου.



Φτάνουν τα λόγια

Ερωτικά καυτά αισθήματα..

22.3.2009 Κομοτηνή..

Η ΜΕΡΑ ΠΡΟΧΩΡΑ..

Ένας ήλιος σαν σκέψη ξαφνικός πάνω από τα ανατολικά βουνά της μέρας-



Και οι άνθρωποι να δοκιμάζουν να γίνουν καλοί σαν άκακα ζώα.



Ή να είναι μαγεμένοι μέσα στις πλατείες

Του μυαλού γιορτάζοντας

Έναν θεό που τους υποχρεώνει

Ν’ ανασαίνουν σωστά.



Οξυγόνου ριπές μες την πρωτεύουσα του κόσμου..



Και ένας τελάλης

Αέρας να ανακοινώνει ότι σήμερα θα έχει λίγη παγωνιά της θύμησης.



Στα ψηλά των σύννεφων

Αγκιστρωμένα όνειρα

Που από κάτω δω

Φαίνονται πολύχρωμα

Και τα λιμπίζονται όλων των πουλιών οι ταξιαρχίες.



Και η μέρα προχωρά-



Αξίζοντας ήλιο και ευλάβεια..