«Να σέβεστε την ζωή»,

Να η δική μου καθηλωτική Μαρτυρία!

Σέβομαι την απώλεια

συμμερίζομαι τον πόνο.

Ο άνθρωπος φθαρτός και δεν αντέχει πάντα,

ρημάζεται η καρδούλα του,

είναι που και η ύλη του πολλά δεν τα μπορεί.

Γδαρμένο είναι το φεγγάρι, το κοιτώ

που αλλάζει χρώματα κουβαλώντας

το ασημί φορτίο του μέσα στην νύχτα.

Δίπλα στον άνθρωπο, δίπλα στον κουρασμένο εαυτό του.

Ξεκλειδώνω τις πύλες, το φθινόπωρο παίζει μαζί μου,

στα ορυχεία της καρδιάς έκπαγλα αισθήματα αξίζουν όλο το χρυσάφι

που θα βρεις.

Σε τριγυρίζει ο έρωτας, μικρός που εμεγαλύνθης είσαι.

Και,

Ποιητή

σε κάνει όχι η ανάγκη, Ποιητή

σε κάνει το να μην αντέχεις άλλο μέσα σου την Έκρηξη-

Να η δική μου καθηλωτική Μαρτυρία!

*

«Να σέβεστε την ζωή», μου είπε.

Ήταν γιορτινή σε όλα της. Μετά το κατάλαβα.

Ήταν αβρή και μελένια. Την άκουσα,

Μέσα της όλα χαμογελούσαν.

«Δίδαξέ με, άνθρωπε», είπα. «Δίδαξε με».

Όσο κι αν απογοητεύομαι,

πάντα θα γυρίζω στην πίστη ότι θα τα καταφέρεις.

Κι έτσι θα μείνω αισιόδοξα αισιόδοξος..

*

Σ’ αυτό που ξημερώνει αναλογεί ένα παράξενο θαύμα!

Και τον νιώθεις παντού τον παράδεισο.

Σου ήρθαν τα μηνύματα και το φως

Θεσπίζει τις νέες αξίες σου!

Λιγόπνοο αεράκι βάφει την γη πορφυρά.

Και η καρδιά μου χαίρεται που υπάρχει και που σου μίλησε

απ’ τα κατάβαθά της ακόμα!

* 

Ωραία με αγνοείς. Ωραία

παίζεις μαζί μου δασκαλεύοντας και τα άστρα

να μην μου δίνουν σημασία.

Εμένα με πιστεύουν τα ρόδα και οι χαριτωμένες

μεταφυσικές μυρσίνες.

Ο καιρός περνά επάνω μου φθείροντας τα κόκαλά μου και

την εγωιστική μου κάθετη πρόθεση.

Είμαι αυτό που είμαι και μια μέρα θα σε φάω-

Σαν τραγανή αγάπη που θα μου παραδοθεί γιατί

δεν μπόρεσε και κάτι άλλο να κάνει.

* 

Την ώρα που ο καλογιάννος κελαηδά το πρωινό γκρεμίζεται και θάλπει

Μέλισσες και μικρά εντομάκια που ταράσσουν την γαλήνη.

Όλα είναι μια ευφράδεια των νερών.

Μήπως προσεύχομαι και δεν το καταλαβαίνω

Που ο θεός στηρίζει την νωχελική σκέψη μου;

Ήρθε η Κυριακή.

Καλοδεχούμενες οι επιθυμίες που αγγίζουν την φαρδιά όρεξη της πεδιάδας.

Το τοπίο είναι αβρό και βελούδινο:

Όπως εσύ που ήρθες και θα μείνεις μες τον πόθο μου να εξουσιάζεις.

* 

Κάθε συνάντηση μαζί σου είναι γλυκιά, σκορπίζονται

Ροδοπέταλα μέσα στις ώρες, και ένα ρίγος

Διατρέχει την επιδερμίδα, να φανεί

Ο πόθος ο μέγας ο άπληστος.

Αυτό είναι ερωτικό βασανάκι από κείνα που δεν λέγονται· ανάβουν

Τα λαμπιόνια των ορέξεων και κρατώ

Τον νου μου να μην ξεσαλώσει.

Πώς εγγράφεσαι μέσα στα δευτερόλεπτα και πώς

Κανοναρχείς στον σύμπαντα κόσμο; Εθελούσια

παραδίνομαι και σου ανήκω

Ελαφίνα αβρή που δράμεις μέσα στα λιβάδια των οράσεων!

*

Αυτόν τον ήλιο τον κρατήσαμε στην καρδιά μας

σαν μυστική συνάντηση με το φως.

Τίποτα δεν ξεχάσαμε-όλα

βολεύτηκαν μέσα μας και αφήσανε βαθύ αποτύπωμα.

Εκεί ήταν ο πλανήτης, στοιχείο μυθικό που το αποκρυπτογραφήσαμε

κάτι βραδιές που μας πείσμωσε το ατσάλινο φεγγάρι.

Ήμασταν εμείς που μέσα μας ήτανε άλλοι, όλοι

οι άλλοι, μια μακριά γραμμή εντολοδόχων μιας ανάγνωσης που οδηγεί στην μοίρα που εξαφανίζει την μοίρα·

ένα λεξιλόγιο και μια γραμματική που όπου φτάνει είναι Αποκάλυψη!

* 

Ξημερώνει το άνθος σου.

Ξημερώνει ο Λόγος σου που θα τον μεταφράσουν τα πουλιά σε ειρήνη.

Ξημερώνει στα μάτια του κόσμου.

Και ξυπνάς.

Βλέποντας τα πάντα γύρω σου με έκπληξη.

Βλέποντας μες τα μάτια σου κι εγώ.

* 

Την μαγεία των Στιγμών ξεκλειδώνουν τα χέρια σου και την αποθέτουν πάνω στον καμβά της μέρας.

Φωνήεντα και άστρα ανατάσσουν το σύμπαν προς την μουσική.

Σ’ ακολουθώ όπου και να ‘σαι.

Είσαι στην μοίρα πριν γίνει μοίρα και στον θάνατο πριν ξεγραφτεί.

* 

Ζητάω τα χρώματα πριν τα χρώματα φανούν με την γενναιότητα που τα εγκατέλειψε.

Ζητάω το θάρρος τους!

Θα με καταλάβουν οι επαναστάτες των κήπων: αυτοί που ξέρουν να ξεφυλλίζουν ένα ρόδο και να το δουν από την άλλη πλευρά του.

Εγκαταλείπω την μελαγχολία του καθιερωμένου

Και θάλπω την αυστηρή διάθεση της Υπερβολής!

Όπως και είναι στοιχείο μου!

*

Για να σε βρουν οι ίπποι της φωτιάς

ισορροπείς πάνω στα σώματα τα αιχμηρά· και είσαι

ντελικάτη χίμαιρα που αναστατώνει τις αισθήσεις μου, ω κορυφαία

όλων των χορών που θα οργανωθούνε!

* 

Από μέσα σου αναγγέλλονται θαύματα και η πρωία είναι ζωή που λάμπει. Κάθετα μες την αιωνιότητα, ο παλμός είναι μουσική που βρίσκει νόημα στο φως που σε λούζει. Έρχεσαι απ’ την χαρά και σκηνοθετείς ιλαρά τα μυστικά περάσματά σου. Και ο κόσμος, εκστασιασμένος, σε αγαπά και σε παρακολουθεί..

* 

Δισταγμός να φωνάξω, κάτι

δυνατά με εμπόδιζε,

με κατάπιε το τοπίο, με αποδόμησε.

Έγινα η περίληψή μου, μια σύνθλιψη, μια

απόφαση τελειωμένη.

Και έτσι λειτούργησα: ανοιγοκλείνοντας

τα βλέφαρα

να εγκλωβίσω αυτό που ήταν όμορφο και μου ξεφεύγει, αυτό

που η ζωή στο δίνει φειδωλά.

Για να ακούσω μόνο και να δω.

Εγώ ο λίγος ο ένας..

Τελευταίο λοιπόν: έργο, σχήμα, ποίημα·

Τελευταίο λοιπόν: έργο, σχήμα, ποίημα·

οριοθετεί την απόσταση του Μηδενός απ’ το Ένα και δεν έχουν

πια σημασία οι αριθμοί.

Όσοι σκαμπάζουνε, αδιαφορούν-

τι να τους πει η Ποίηση και ο χαβάς της;

Εσύ που ξέρεις από απουσίες, σωπαίνεις και είσαι σκεπτικός.

Κατανοητό:

ξέρεις ποιός λογαριάζει την χασούρα.

Μένει μια οσμή από θειάφι συνείδησης και αιθέρα που δίχως σχήμα ορατό αγωνίζεται ολοένα να υπεκφεύγει..

Είσαι όπου ήσουνα ικανά για να μην υπάρχεις!

Πια…

Αυστηρά λείπω

Αυστηρά λείπω μα, η παρουσία μου,

τονίζει μοναξιά που δεν ξέρεις.

Με χαράσσει στο καθαρό χαρτί

επάνω του μ’ αποτυπώνει

ο αέρας

μπάλωμα που το έραψε ο ήλιος

επάνω στα υφάσματα της μέρας.

Είμαι για να είμαι αλλά

και πάντα θα με ακούς

ψελλίζω βότσαλα και ας μην έχω θάλασσα ή

έστω

έναν όρμο θαλάσσης

όπου οι βάρκες παιχνιδίζουνε τρελά

με ακανόνιστο μαΐστρο!

Το σκληρό σύμφωνο της αδικίας..

Στον αέρα δεν σφυρίζει τίποτα
άλλο από σφαίρες.
Ένας συριγμός ύπουλος, σαν του φιδιού που είναι έτοιμο να σε δαγκώσει.
Μετά ησυχία.
Ο θάνατος έρπει και είναι σιωπηλός, έρχεται προς το μέρος σου
και δεν σε λυπάται.
Ό,τι συλλάβισες ήταν αίμα.
Μίλησε η καρδιά σου, η φωνή σου υπήρξε μόνον αυτή.
Σε σεβάστηκαν
τα λουλούδια, τα βουνά, οι πόλεις
που ήρθες να βρεις τον έρωτα, μέσα στα φτωχά σπιτάκια τους, αγχωμένος.
Τώρα η φωτιά πλησιάζει. Ο ουρανός
είναι μουντός, είναι μια σκληρή επικράτεια.
Μαστιγωμένος από την Αλήθεια σου, δεν έχεις να διαλέξεις, πας
εκεί που σε οδηγεί ο αγνός σου εαυτός, εκεί
που θα πεθάνεις.
Στον αέρα δεν σφυρίζει τίποτα, είναι
μόνο το μήνυμα πως θα χαθείς, πως θα σε διαβάσουν
στις νεκρολογίες
αύριο μεθαύριο, σαν έναν ήρωα
αφανή
που πολύ και για όλα πολέμησε
για να μας μείνει
ένας κόσμος αθώων!

Σκηνικό ντεραπαρισμένο..

Όχι ακρογιαλιές και φώτα που πλουμίζουν την θάλασσα

Όχι άλλον παράδεισο που διαλαλούνε

Οι ευχαριστημένοι κι οι χορτάτοι-

Εδώ είναι ο πόλεμος, η Λερναία Ύδρα

Που καταβροχθίζει την κάθε αξία που έχεις

Εδώ πεθαίνουν παιδιά και οι μάνες ακρωτηριάζονται

Εδώ οι θρησκείες είναι οι αμαρτωλές τους ξαδέρφες

Τα ξίφη κόβουν λαιμούς και μοιράζουν τον αφανισμό μας ολόγυρα

Εδώ θα πρέπει να αισχύνεται η οικουμένη

Ο χρόνος βάφεται με αίμα

Ο πόνος ρέει σαν αίμα,

όλα τα σπίτια μπαρουτοκαπνίζουνε και μαρτυρούν κάποιον θάνατο

Οι πέτρες είναι νομίσματα που εξαργυρώνουν τον πόνο

Το κλάμα είναι καταφύγιο για την απελπισία

Άκουσε άκουσε ανθρωπότητα! Αυτή είναι η μέγιστη ντροπή σου!

Διώξτους και συλλάβισε τον Άνθρωπο απ’ την αρχή

Πώς άφησες να ξεκεφαλώσουν οι αιματολάφτες κι οι ρουφιάνοι;

Όχι άλλον παράδεισο που διαλαλούνε

Εδώ ας σηκωθούνε οι λαοί και ας θελήσουν

να στήσουν ειρήνη πάνω σε κάθε τόπο που ρημάξανε αυτοί..

Ποιητική προπαίδεια…

Εννοώ εκείνα που εννοώ και άλλα
Τα εικάζω συμπεραίνοντας
τα πράγματα σε διάρκεια.
Μου απιστούν όλα:
είναι μια εκκίνηση η σκέψη και ξανά και ξανά αποτελεί αφετηρία
Να βρεις τον δρόμο και τον τρόπο που πρέπει.
Δυσερμήνευτα είναι τα όνειρα.
Τα αποφλοιώνω και μένει το άσεμνο τους σώμα
να το κοιτώ και να το ορέγομαι
Σαν μια γυναίκα που να με αγαπήσει δεν έχω ελπίδα.
Κι όταν βραδιάζει, ντύνομαι τις ατασθαλίες μου και περπατώ
Στους δρόμους του φεγγαριού, στο βραχύβιο
Παιχνίδι της αιωνιότητας, όλα να σε σκεπάζουν κι εσύ να κρυώνεις
Όπως φθινοπωριάζει και ατελέσφορη
είναι η ποιητική προπαίδεια-
Ένα επί ένα να σε πλησιάζω και να μην
Κι εσύ με πάθος να με πλησιάζεις.

9.10.2019

Θυσίας το όλον..

Μέσα στον ήχο της βροχής χλιμιντρούν

άγριες αίγες αλλοπρόσαλλες·

Λυσίκομες κόρες ανηφορίζουν κατά την πλαγιά· ποιά θυσία

προετοιμάζουν και ποιόν έρωτα κανοναρχούν; Άφησε με

να δω, να κρυφοκοιτάξω·

πονάει το κεφάλι μου,

ο καπνός της θυσίας σηκώθηκε. Μπλέκεται

με τον αποβροχάρη ήλιο και μου δίνει μια ζάλη

από εκείνες που σου θυμίζουν τον θάνατο.

Ήρθε και έφυγε η θεά. Πήρε

μαζί την λατρεμένη Ιφιγένειά της! 

Καμιά θυσία δεν θα τελεστεί.

Φαίνεται εξευμενίστηκε ωραία ο πόντος

και τα καράβια θα κινηθούν κατά κει που θα νικήσουνε

οι πιο τρανοί πολεμιστές.

Ωστόσο θα χαθούν ζωούλες.

Πάντα λειτουργεί άπονα η Αφαίρεση.

Έλα, άσε με να κρυφοκοιτάξω.

Όλα προετοιμάζουν τον θάνατο που μεταβάλλεται κι ασχημονεί

εις βάρος της ζωής μας της ίδιας..

Εγκαταλείπω την μελαγχολία του καθιερωμένου

Ζητάω τα χρώματα πριν τα χρώματα φανούν με την γενναιότητα που τα εγκατέλειψε.

Ζητάω το θάρρος τους!

Θα με καταλάβουν οι επαναστάτες των κήπων: αυτοί που ξέρουν να ξεφυλλίζουν ένα ρόδο και να το δουν από την άλλη πλευρά του.

Εγκαταλείπω την μελαγχολία του καθιερωμένου

Και θάλπω την αυστηρή διάθεση της Υπερβολής!

Όπως και είναι στοιχείο μου!

Κάθε συνάντηση μαζί σου είναι γλυκιά

Κάθε συνάντηση μαζί σου είναι γλυκιά, σκορπίζονται

Ροδοπέταλα μέσα στις ώρες, και ένα ρίγος

Διατρέχει την επιδερμίδα, να φανεί

Ο πόθος ο μέγας ο άπληστος.

Αυτό είναι ερωτικό βασανάκι από κείνα που δεν λέγονται· ανάβουν

Τα λαμπιόνια των ορέξεων και κρατώ

Τον νου μου να μην ξεσαλώσει.

Πώς εγγράφεσαι μέσα στα δευτερόλεπτα και πώς

Κανοναρχείς στον σύμπαντα κόσμο; Εθελούσια

παραδίνομαι και σου ανήκω

Ελαφίνα αβρή που δράμεις μέσα στα λιβάδια των οράσεων!

Όλα είναι μια ευφράδεια των νερών.

Την ώρα που ο καλογιάννος κελαηδά το πρωινό γκρεμίζεται και θάλπει
Μέλισσες και μικρά εντομάκια που ταράσσουν την γαλήνη.

Όλα είναι μια ευφράδεια των νερών.

Μήπως προσεύχομαι και δεν το καταλαβαίνω
Που ο θεός στηρίζει την νωχελική σκέψη μου;

Ήρθε η Κυριακή.

Καλοδεχούμενες οι επιθυμίες που αγγίζουν την φαρδιά όρεξη της πεδιάδας.

Το τοπίο είναι αβρό και βελούδινο:

Όπως εσύ που ήρθες και θα μείνεις μες τον πόθο μου να εξουσιάζεις.

Να η δική μου καθηλωτική Μαρτυρία!

Σέβομαι την απώλεια
συμμερίζομαι τον πόνο.
Ο άνθρωπος φθαρτός και δεν αντέχει πάντα,
ρημάζεται η καρδούλα του,
είναι που και η ύλη του πολλά δεν τα μπορεί.
Γδαρμένο είναι το φεγγάρι, το κοιτώ
που αλλάζει χρώματα κουβαλώντας
το ασημί φορτίο του μέσα στην νύχτα.
Δίπλα στον άνθρωπο, δίπλα στον κουρασμένο εαυτό του.
Ξεκλειδώνω τις πύλες, το φθινόπωρο παίζει μαζί μου,
στα ορυχεία της καρδιάς έκπαγλα αισθήματα αξίζουν όλο το χρυσάφι
που θα βρεις.
Σε τριγυρίζει ο έρωτας, μικρός που εμεγαλύνθης είσαι.
Και,
Ποιητή
σε κάνει όχι η ανάγκη, Ποιητή
σε κάνει το να μην αντέχεις άλλο μέσα σου την Έκρηξη-
Να η δική μου καθηλωτική Μαρτυρία!

Θα είσαι αυτό που τραγουδάς

Θα είσαι αυτό που τραγουδάς, θα είσαι αυτό που σπουδάζουμε στην φωνή σου·
Και αμάραντος ο λόγος σου θα ανοιγοκλείνει σαν κοχύλι που κρατά τα μυστικά της θαλάσσης·
Στην πρωινή εκπυρσοκρότηση των πανσέδων, εκεί
Που η βουλιμία των ήχων κατασπαράσσει την αυγή και γεννιέται το ροδαλό τριαντάφυλλο του ουρανού σου!

Θα είσαι αυτό που η ερωτική κάψα σου επιβάλει να είσαι.
Και θα ξημερώνει.
Σιγά σιγά θα ξημερώνει-και θ’ ανηφορίζουμε
Προς τον εαυτό τον αγνότερο που έχει ο καθένας!

Σεπτεμβριάτικο κρεσέντο..

Τερματίζει ωραία το φως επάνω στα βουνά· και, σαν να εκκολάπτονται τα όνειρα, μια άχνα αναδύεται
Απ’ τις κορφές, παραμονές ενός αγνώστου θανάτου, και είναι λυπημένη η ανθρωπότητα.
Το σαρκίο μου κουρασμένο και θλιβερό
Πασχίζει να τα καταφέρει. Παροξυσμό φωνηέντων μου γεννά ο Σεπτέμβριος, πολλαχού που εισβάλει.
Είδα όσα σου είπα και τα άλλα τα άκουσα. Σαν ποιητής που νοστιμεύεται τις αγρύπνιες.
Πού θα καταλήξω με την ανοργάνωτη γραμματική μου, πού;
Πάντα θα λείπει ένας τόνος της αγάπης.
Στριφνές είναι οι μέρες και φιλοδόξησα να τις διορθώσω.
Αλλά πού εκβάλει ο γαλαξίας του ύπνου και πού οι ερωτευμένοι αποθεώνονται, αφήνοντας
Το ταπεινό αχνάρι τους μες την αιωνιότητα;
Άλλα τα είδα και στα είπα κι άλλα τα άκουσα.
Κακοφορμίζει η πληγή του κόσμου και να την γιατρέψω δεν μπορώ.
Μπορώ μονάχα μια σπουδή ονείρων.
Και να προσεύχομαι!

19.09.2019

Συμβουλές για την ύπαρξη..

Μέσα στην πρωινή γυαλάδα ένα πουλί αφήνει τον κελαηδισμό του να λάμψει·
τίποτα εσύ και τίποτα εγώ-κι οι δύο μας τίποτα μες τους αιθέρες· κανονίζουμε τις ισορροπίες που είναι υπεράνω των δυνάμεων·
όπως και να το ακούσεις ξενίζει στο άκουσμα ό,τι κι αν πω·
η Τρωάδα νικήθηκε γιατί μια Ελένη βαρέθηκε την ρουτινιέρική της πραγματικότητα·
με τα υλικά που πλάθεις όμορφο ποίημα
με τα ίδια, χαμογελάς στο κορίτσι που ξέρεις πως σε αγαπά!
Θέλω να πω: είναι πολύ απλό ωραία να υπάρξεις!

Το τσιμέντο..

Το τσιμέντο χλευάζει την οκνηρή θέση των δρόμων
και κρατά μια υπεροψία
που αγαπά την διάρκεια.
Το σώμα του είναι το επείγον μυστικό της κατοίκησης.
Απορροφά τον ήλιο εμμένοντας στην ίδια θέση του σκυροδέματος και σαρώνει
Το παρόν με τον οδοστρωτήρα του παρελθόντος.
Σπίτι ή κτίριο-ηδονικά μορφάζει.
Προδίνει τον εγωισμό του αρχιτέκτονα, ξεπερνά
σωρηδόν τους μηχανικούς.
Φωτισμένο το βράδυ, τρυπώνει στην μασχάλη της πόλης και ροχαλίζει πάνω στο μαξιλάρι των συνοικιών.
Οδού Τάδε ή οδού
Δείνα, διαμορφώνει το τοπίο το στατικό.
Ανήκει στην πολεοδομία των απαιτητικών καιρών, φιλοξενεί το όνειρο το ανεκπλήρωτο.
Το τσιμέντο, πάνω απ’ όλα, το χλιδάτο, το ρακένδυτο τσιμέντο..

Έτσι αντήχησε…

Δρόμοι που συστρέφονται μέσα σε άλλους δρόμους και αρχίζει
το πρωινό να ξενίζει
με τα μεγάλα όμορφα αρχοντικά του και τις επιβλητικές
σκάλες που έχουν τόξου ορμή και μαρμάρου φιγούρα.
Δίπλα ηχούσε η θάλασσα, φλογερή και επίμονα μόνη.
Μυτιλήνη νοσταλγική Μυτιλήνη ατσίδα Μυτιλήνη αιώνια·
Κάπου θα σε συνάντησα Σαπφώ
να γυροφέρνεις μέσα στις πλατείες
Κόρη μελαχρινή και τρυφερή, καημός που σ’ αγαπάω ακόμα·
Τρυπούσε το φως τα άμοιρα κλαδιά και έβαφε
με χάδια τα ουράνια·
Κάτι πουλιά μαθαίνανε το ορθογώνιο και το ανεστραμμένο·
Ο αέρας έφερνε την ροκ άποψή του σε μένα
που υπήρξα απόλυτος και τελεσίδικα τόσος·
συνάντησα τον Περικλή φίλο παλιό που έζησε
μακριά από φωνήεντα πρωτευούσης
και ήπιαμε λιγάκι κείνο το βράδυ, θυμηθήκαμε
τα παλιά
και είναι όμορφο αυτό να το ζήσεις και να το γράψεις. Πολλά
τα είπαμε, πολλά ενώνονται οι καρδιές όταν γελάνε:
Έτσι με τσάκωσε η Ποίηση και μ’ έκανε δικό της.
Πολλά χρόνια πέρασαν μα η φωνή της αντηχεί ακόμα εντός μου.
Με θέλγουν οι νύχτες, το βαθύ μετάξι του ουρανού, η ευλάβεια
να ζεις πίσω απ’ τις σκιές σε έναν κόσμο
θαλερό και γενναίο μονάχα
στο θέατρο των παραμυθιών, στο παράξενο καρτ-ποστάλ
των ονείρων..

Μυτιλήνη 13.9.2019

Σωμάτων ερωτευμένων και αοράτων!

Στην ατμόσφαιρα, λαγαρό γέλιο του πρωινού και μειλίχιο φως της θαλάσσης.

Άοκνα φυτά που χρησμοδοτούν μες το άπειρο και

τανυσμένο τόξο της Τύχης.

Συσκέπτομαι με τον ουρανό-είμαι

ένας γλάρος που προλαβαίνει να ξεπερνά το κατάστρωμα.

Μια μουσική διαχέεται στην πρωινή ευδία και ορατός

είναι παντού ο θεός.

Σωμάτων ερωτευμένων και αοράτων!