Φρίκη και θρίλερ η ζωή…

Είναι τα σχοινιά που τεντώθηκαν για να μην έχει κι η υπομονή άλλο πια νόημα.
Μια αναρχική παρτίδα και αντίπαλα όλοι όλων πορεύονται.
Το δίκαιο των ισχυρών είναι η σαπίλα που αποθεώνεται
Από ανεγκέφαλους γλείφτες και χαμερπείς τόσους ρουφιάνους.
Δεν πάει τίποτα έτσι μπροστά.
Καίγεται στο τασάκι το τσιγάρο.
Καίγεται στο κρανίο το μυαλό.
Ο μυς είναι αφόρητα σφιχτός και τεντωμένος.
Απειλείται όλα να τα πάθει ο κακομοίρης πρωκτός.
Γελώ για να τους κάνω να ανησυχούν.
Μπορεί απ’ την πλευρά της κλινικής ψυχολογίας να είμαι αλλόκοτο εύρημα.
Μα έχω κι εγώ για αυτούς τόσα να σύρω!!!
Τα σχοινιά τεντώθηκαν. Η μεγάλου μήκους ταινία
Τελειώνει. Προσέξτε οι θεατές!
Φρίκη και θρίλερ η ζωή…

Ιτέα 7.2.2013

Ένα τάμα κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του ήλιου

Ένα τάμα κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του ήλιου, μια προσευχή

σ’ έναν θεό που μόλις ξύπνησε

και στην παραλία 
βλέπω

τα βότσαλα που λάμπουν

κάτω απ’ το νερό,

εκεί

που πριν οι ψαράδες 
βγήκανε

στα ρηχά με τα καΐκια..

Ημιτελές φως και πλατύφυλλος άνεμος

χαδιάρης.

Στο παράθυρο που σε έβλεπα κάποτε,

τώρα απομένουν τα γλαστράκια-

λες και τα ποτίζει 
η μακρινή αγάπη που σου ‘χω.

Τα μελαχρινά σου

πέφτουν σαν σκάλες 
έξω από την φαντασία.

Σκαρφαλώνω.

Προς εσένα συνεχώς σκαρφαλώνω.

Κοιμάσαι ανάμεσα στα χέρια μου.

Κοιμάσαι ανάμεσα στα χέρια μου.
Σαν μια υγρή φωτιά που συμπληρώνει
το πάθος της δημιουργίας.
Κοιμάσαι στην αγκαλιά μου.
Εκεί που ο κόσμος δεν χωρά
παρά μονάχα για εξαγνισμό του.
Και η πόλη σε φοβίζει,
η πόλη δεν είναι καταφύγιο.
Εσύ ζητάς άλλα φεγγάρια για να ανασαίνεις σωστά.
Χορεύεις μες το φως και η νύχτα
που σε σκεπάζει
δεν έχει συνείδηση.
Σκύβω ανάμεσα στις γλάστρες να δω
που απ’ το παράθυρό σου φαίνεται
μεγάλη ιερότητα η θάλασσα.
Απλουστεύεται κάθε ήχος.
Οι νεραντζιές σπιθίζουνε.
Το πουλί κελαηδάει.
Εσύ μαθαίνεις την ψυχή μου υπερσυντέλικο.
Και συντελείται η αθωότητα,-
η κάθε αθωότητα, στο φως.

Βουρλίζομαι ο πανδαιμόνιος

Γνωμοδοτούν οι αρμόδιοι να καλλιεργήσουμε χάος


Πρέπει να τους πιστέψεις κατά τα λεγόμενα


Αλλά πώς να αφήσω το μυαλό μου απέξω;


Πώς να μπορέσω να μην σκέφτομαι;


Δημαγωγεί η παράταξη


Γραβάτα κόκκινη σαν γλώσσα φόρεσε ο πρωθυπουργός


Σαλιαρίζει γλοιώδικα


Υπογράφει τις τονισμένες μας φτώχειες


Το μέλλον δυσχεράνει με έμφαση


Κάποτε θ’ αποβλακωθούμε- πού θα πάει


Θα τουφεκίσουμε με καρδιά


Συμπυκνώθηκαν οι προδότες


Υποθηκεύουν τα πάντα


Βουρλίζομαι ο πανδαιμόνιος


Να κλωτσήσω θέλω


Σαν ποδοσφαιριστής που στέλνει στα γκολπόστ αυτόν


Τον στρογγυλό σαν μπάλα αρχηγό..

Όχι καλολογικά στοιχεία λοιπόν

Κινούνται νήματα ανεξιχνίαστα. Μες τον καιρό. Ο καιρός δεν αλλάζει. Είναι ο ίδιος που η ιστορία θέλει. Όχι καλολογικά στοιχεία λοιπόν- ξέφυγε

από αυτόν τον γλυκό πόνο που γεννά η αγάπη,

και βρες

μες απ’ το άλμα προς την ανυπακοή

την αληθινή όψη του τετελεσμένου.

Θέλω να πω κουβέντες πολλές- σε καμιά δεν πετυχαίνω

το νόημα: σαν να μου απιστεί η γραφή και το αναγνωρίζω·

ίσως είμαι τυφλός που ψαύει πάνω σε αυτό που φανταζόταν για αλήθεια·

κατά βάθος

όλος ο έρωτας πάνω στα πράγματα ξοδεύεται-

έτσι που και εγώ εξομολογούμαι

και είναι η σημαία μου ένα κουρελόπανο

που συμβολίζει σε όλα αντίρρηση..

Με την ποίηση πάω παντού

Άοκνες αγκύλες σφίγγει ο χρόνος γύρω μου.
Η ζωή είναι πλατιά αλλά της αφαιρείται συνεχώς χαρούμενο βάθος.
Δοκιμάζω την σκέψη μου στην αλήθεια.
Μια λύπη είναι έντονη απόχρωση που με κρατά.
Έχω μια πρόταση αλληλεγγύης αλλά την ξεφτίζει ο βίος.
Με την ποίηση πάω παντού αλλά, πιστέψτε με, είναι ακριβά τα ναύλα.
Έμαθα στης μοναξιάς το αντίτιμο και πλέον πρόθυμα όπως μπορώ το πληρώνω.
Περπατώ αλλά - όπως να πλέω σ’ έναν ουρανό με κάνει η φαντασία μου.
Ένθεος κι άθεος, καταφατικός κι αντιφατικός, εκεί
Που οι θρησκείες δεν έχουν νόημα, μόνο σκλαβώνουν
Κι άλλο την ανθρωπότητα.
Ονειρεύομαι συστήματα που να αφήνουν τον άνθρωπο να αγιάσει.
Μυρίζω ένα λουλούδι, με χαρακτηρίζει ένα φως παράξενο που μετασχηματίζει τα πράγματα προσθέτοντάς τους χρυσίο..

Από λέξη σε λέξη ένα ηπιότερο χάος.

Στον βρόντο τα ξενύχτια για την διαλεύκανση της έμπνευσης που κάνει τα ποιήματα σπουδαία.
Ό,τι μένει είναι ένα αντιφατικό λεχθέν που ηχεί σαν πρελούδιο μιας κτήσης μες τα αχανή χωράφια του λεξιλογίου.
Απογοητευμένος δεν είμαι. Αφουγκράστηκα καλά στην ησυχία.
Κατανόησα τις υφές του Αόρατου.
Τώρα άλογα δυνατά καλπάζουν
Οι λέξεις και ο αναβάτης υψώνεται
Ως την αιθέρια
Μαγεία των ουρανών.
Υποψιαζόμουν χάη και τα χάη με βρήκαν.
Κρατώ μια προσευχή απόλυτα ιδιωτική.
Αν ομολογήσω την ψυχή μου η ψυχή μου θα γίνει ελαφρότερη.
Από λέξη σε λέξη ένα ηπιότερο χάος.

Διασκεδάζω την αποτυχία μου στην ύπαρξη, που θα ‘λεγε κι ο ποιητής

Με θρέφει η νύχτα

Δεν της κρύβομαι-αποκαλύπτομαι

Την μέρα είμαι επιφυλακτικός

Φορώ γυαλισμένα παπούτσια

Και κοιτώ να έχω αβρούς τρόπους

Ακούω τους λόγους των άλλων

Σχεδόν συμφωνώ με τις σκέψεις τους

Είμαι γνωστός τους..

Την νύχτα όμως

Είμαι ο εαυτός μου

Τόσο αυθόρμητα σκαιός τόσο σκούρος

Που ούτε δυνατά ποτά δεν καλλωπίζουν την όψη μου.

Δεν ακούω κανέναν πια, είμαι εγωιστικά διακείμενος

Απέναντι σε καθετί

Και το χαίρομαι

Διασκεδάζω την αποτυχία μου στην ύπαρξη, που θα ‘λεγε κι ο ποιητής

Κλείνομαι στο καβούκι μου γράφω

Αλλά είμαι τόσο πλέον ειλικρινής

Όσο μια γάτα που γρατζουνά την θύρα

Μια μαύρη γάτα που θυμίζει κάτι του διαβόλου..

Μια καρδερίνα οξύμωρη πιο ταπεινή κι απ’ την αγάπη..

Καίει το ατσάλι σου μες το τοπίο

Σαν κίονας από ναό πεσμένος μέσα στο λιβάδι της αιωνιότητας.

Μια παπαρούνα τρέμει με τον πορφυρό χιτώνα της

Αυτοκράτειρα δόξης.

Συλλειτουργούν κάτω απ’ τον ήλιο η λεύκα και η οξιά.

Μια καρδερίνα οξύμωρη πιο ταπεινή κι απ’ την αγάπη..

Περί ου ο λόγος

Περί ου ο λόγος ος ανάγει τα σέβη των λουλουδιών προς τον πατέρα τους Ήλιο

    

περί ου ο λόγος ος ενορχηστρώνει το χάος επί το τερπνότερον της ψυχής

  

περί ου ο λόγος ος εγκολπώνεται την συλλαβή την μυστική της του ανέμου θρησκείας

προς όφελος της βροχής, της αχράντου βροχής απάντων των ιδεών  

περί ου ο λόγος ος κρατήσας την οικουμένη όλη σε θέση προσευχής ορατοποίησε την Χάριν  ως ανέγνωσε την Βίβλο των φυτών  

περί ου ο λόγος ος εσκεύασε από ευτελή τα τιμαλφώτερα

Περί ο λόγος ος την Ποίησην κατέστησε σεπτή κι αιθέρια ανά τους αιώνες

Περί ου ο λόγος ος εσκηνοθέτησε αθώα επί την συντριβήν   

και λέξεων τα τάλαντα εκαρπώθη..

Από λέξη σε λέξη ένα ηπιότερο χάος.

Στον βρόντο τα ξενύχτια για την διαλεύκανση της έμπνευσης που κάνει τα ποιήματα σπουδαία.
Ό,τι μένει είναι ένα αντιφατικό λεχθέν που ηχεί σαν πρελούδιο μιας κτήσης μες τα αχανή χωράφια του λεξιλογίου.
Απογοητευμένος δεν είμαι. Αφουγκράστηκα καλά στην ησυχία.
Κατανόησα τις υφές του Αόρατου.
Τώρα άλογα δυνατά καλπάζουν
Οι λέξεις και ο αναβάτης υψώνεται
Ως την αιθέρια
Μαγεία των ουρανών.
Υποψιαζόμουν χάη και τα χάη με βρήκαν.
Κρατώ μια προσευχή απόλυτα ιδιωτική.
Αν ομολογήσω την ψυχή μου η ψυχή μου θα γίνει ελαφρότερη.
Από λέξη σε λέξη ένα ηπιότερο χάος.

Περί ου ο λόγος

Περί ου ο λόγος ος ανάγει τα σέβη των λουλουδιών προς τον πατέρα τους Ήλιο

περί ου ο λόγος ος ενορχηστρώνει το χάος επί το τερπνότερον της ψυχής

περί ου ο λόγος ος εγκολπώνεται την συλλαβή την μυστική της του ανέμου θρησκείας
προς όφελος της βροχής, της αχράντου βροχής απάντων των ιδεών


περί ου ο λόγος ος κρατήσας την οικουμένη όλη σε θέση προσευχής ορατοποίησε την Χάριν ως ανέγνωσε την Βίβλο των φυτών


περί ου ο λόγος ος εσκεύασε από ευτελή τα τιμαλφώτερα


Περί ου ο λόγος ος την Ποίησην κατέστησε σεπτή κι αιθέρια ανά τους αιώνες


Περί ου ο λόγος ος εσκηνοθέτησε αθώα επί την συντριβήν
και λέξεων τα τάλαντα εκαρπώθη..

Από λέξη σε λέξη ένα ηπιότερο χάος.

Στον βρόντο τα ξενύχτια για την διαλεύκανση της έμπνευσης που κάνει τα ποιήματα σπουδαία.
Ό,τι μένει είναι ένα αντιφατικό λεχθέν που ηχεί σαν πρελούδιο μιας κτήσης μες τα αχανή χωράφια του λεξιλογίου.
Απογοητευμένος δεν είμαι. Αφουγκράστηκα καλά στην ησυχία.
Κατανόησα τις υφές του Αόρατου.
Τώρα άλογα δυνατά καλπάζουν
Οι λέξεις και ο αναβάτης υψώνεται
Ως την αιθέρια
Μαγεία των ουρανών.
Υποψιαζόμουν χάη και τα χάη με βρήκαν.
Κρατώ μια προσευχή απόλυτα ιδιωτική.
Αν ομολογήσω την ψυχή μου η ψυχή μου θα γίνει ελαφρότερη.
Από λέξη σε λέξη ένα ηπιότερο χάος.

Με την ποίηση πάω παντού

Άοκνες αγκύλες σφίγγει ο χρόνος γύρω μου.
Η ζωή είναι πλατιά αλλά της αφαιρείται συνεχώς χαρούμενο βάθος.
Δοκιμάζω την σκέψη μου στην αλήθεια.
Μια λύπη είναι έντονη απόχρωση που με κρατά.
Έχω μια πρόταση αλληλεγγύης αλλά την ξεφτίζει ο βίος.
Με την ποίηση πάω παντού αλλά, πιστέψτε με, είναι ακριβά τα ναύλα.
Έμαθα στης μοναξιάς το αντίτιμο και πλέον πρόθυμα όπως μπορώ το πληρώνω.
Περπατώ αλλά - όπως να πλέω σ’ έναν ουρανό με κάνει η φαντασία μου.
Ένθεος κι άθεος, καταφατικός κι αντιφατικός, εκεί
Που οι θρησκείες δεν έχουν νόημα, μόνο σκλαβώνουν
Κι άλλο την ανθρωπότητα.
Ονειρεύομαι συστήματα που να αφήνουν τον άνθρωπο να αγιάσει.
Μυρίζω ένα λουλούδι, με χαρακτηρίζει ένα φως παράξενο που μετασχηματίζει τα πράγματα προσθέτοντάς τους χρυσίο..

Τραγική φιγούρα ο άνθρωπος

Τραγική φιγούρα ο άνθρωπος

Πάντα. Τον χλευάζουν

Οι καιροί. Μα κι αυτός

Ποτέ σωστά δεν φιλοσόφησε.

Καλημέρα στις ανατολές που τον τάσσουν

Στην πρώτη γραμμή, υπέρμαχο

Της εγωιστικής του ιστορίας.

Φροντίζουν οι καιροί για τον αφανισμό.

Μόνο την ματαιοδοξία μην θέλεις. Όλα

Ανήκουν στου ανέμου την ροή κι η γη

Σε επιτάσσει κάτω απ’ τις διαταγές της..

                                          Λάρισα  17.2.2013  

Χαρμόσυνο αδηφάγο αιδοίο.

Ημερολογιακά ωραία φεγγάρια, λυρικές σιωπές, δεκαπεντασύλλαβος του μεγάλου ουρανού.

Η πόλη τα αισθήματα τόσο χλευάζει.

Ζω ή πεθαίνω ιδιωτικά· πάντοτε μόνος.

Χωρίς βοήθεια κατακτάς την φορτωμένη αντίφαση και την πορεία σου προς τον αφανισμό.

Κρούουν επάνω στα πλακάκια ρυθμικά τα τακουνάκια

Των κοριτσιών.

Γράφοντας ερωτική μουσική.

Χαρμόσυνο αδηφάγο αιδοίο.

Αχόρταγος που κομπάζει φαλλός.

Περπατώ στον πεζόδρομο του θεού…

                                              Λάρισα 16.2.2013   

Κυνηγώ μια ουτοπία κατόπιν·

Τι νοείται που είναι έξω απ’ την πραγματικότητα κι όμως

Τόσο υπαρκτό

Φιλί που όταν σε κρατάω οι μελαχρινές σου σπιρτάδες

Κατακαίουν το σύμπαν μου;

Τίποτα δεν λέω· σηκώνω μόνο τα μανίκια μου

Να ζυμώσω την μοναξιά. Αυτό

Που μου δίνει την σπίθα γίνεται η σωτήρια πυρκαγιά μου.

Πολλάκις ασχολίαστο…

Δεν σβήνω τίποτα εγώ. Κυνηγώ μια ουτοπία κατόπιν·

Εκεί που είμαι είμαι ποτισμένος εγκαρτέρηση

Και αγώγιμο χάος.

Ψιχαλίζει στρωτά. Η Λάρισα γυμνάζει

Τις αισθήσεις μου. Στο αρχαίο της θέατρο

Απ’ έξω κοιτάζω· η ψυχή μου αγαλλιά.

Πού θα βάλω την τελεία μου αν

Δεν με καθοδηγήσει ο έρωτας

και τα ωραία μελαγχολικά σου μάτια;

                                                              Λάρισα 16.2.2013 

Μεταφυσικό φως

Μεταφυσικό φως, πρωί ακόμη, γεύονται μελαγχολικό αέρα τα περιστέρια.

Βρίσκεις την Τετάρτη καλορίζικη εδραιωμένη

Στον ήσυχο κόλπο, εκεί όπου η θάλασσα

Κομίζει ένα νόστιμον φάος

Επί των πραγμάτων.

Πεζοδρόμια λερωμένα· βρέχει πολύ.

Λιγνές κλωστούλες κρατούν τον ρυθμό ταχύ κι η μουσική της μέρας είναι αλέγκρο.

Μεγεθυντικός φακός η ατμόσφαιρα και με αυτόν

Ο ποιητής χειρουργεί μες την γαστέρα της μέρας

Το ήπαρ της θλίψης του…

                                      Αργοστόλι 13.2.2013  

Στο μετάξι του αέρα ψηλά

Στο μετάξι του αέρα ψηλά κάτι σύννεφα μολυβένια.

Η γη μυρίζει συνέπεια και σπέρμα.

Ημερολογιακά μεσούντος του Φεβρουαρίου·

Ευρήματα αθωότητας (και ευτυχώς) μες την ψυχή.

Δόθηκαν αντιπαροχή τα φιλιά και εξισώθηκαν με την φωτιά κάθε πάθους οι έρωτες.

Τώρα οι βάρκες λικνίζονται και μπλοφάρουν μπατάροντας μες το νερό.

Έρημοι δρόμοι και στα πεζοδρόμια περπατούν οι ηλικιωμένοι.

Ντυμένοι βαριά.

Ένα περίπτερο· διανυκτερεύει· ο ουρανός 
διανυκτερεύει· η ανάμνηση

Διανυκτερεύει. Ο θεός

Πλάθει τον μύθο του κι αφήνει

Πίσω του στάχτες

Από την θορυβώδικη πόλη μας..

                                                   Αργοστόλι 13.2.2013  

Η θάλασσα…

Ένας διάλογος που τον διάβηκα προσβλέποντας σε αθωότητα που επιθυμώ·

Μια νωθρή σιωπή και κύμα το κύμα η θάλασσα μου είπε πάντα την πείνα της:

Για έναν βυθό χρυσαφένιο, για ένα πάθος υπερθετικό.

Την πλησίασα καρβουνιασμένος από στεναχώρια, λεηλατημένος

Από την συναναστροφή των ανθρώπων. Και ήμουν

Με ρήγμα μέσα μου πιστεύοντας σε μια παράξενη μοναχική αριστοκρατία

Υπερήφανος, μόνος

Διαβάζοντας

Την αλληγορία των άστρων

Ξεκολλώντας

Τα φτερά μου από τον νοτισμένο βράχο

Που αφυπνίζει το νερό και κάνει

Να μ’ αγκαλιάζει φιλόστοργα

Μάνα μου η θάλασσα..

                                        Αργοστόλι  12.3.2013