ΕΓΩ..

Ευανάγνωστα τα φύλλα των παρόχθιων δέντρων και ένας ενάλιος

θεός - ο πιο σημαντικός δραπέτης-

από ένα καταργημένο δωδεκάθεο.

Πτήσεις των γλάρων, γαλανές, άσπρες, ραμφίζοντας

το ωραίο μεσημέρι.

Ένας άνθρωπος

απλώνει τις υποταγμένες πια ιδεολογίες του

να στεγνώσουν στην ήσυχη ακρογιαλιά.

Οι επιθυμίες των φώτων έγιναν ένα επίμονο

ποίημα που αφομοιώνει τις χλωροφύλλιες λέξεις του

κάτω από το ακριβό φεγγάρι..

Εγώ…

Που νιώθω τον παλμό ετούτο, εγώ!

ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ..

Ζάρια της μοίρας που ρίχνονται όταν κάπου αλλού σχηματίζει

μουσικές των φιλιών η χαρά

Μες από θραύσματα στο όνειρό σου και ξανά

ας ορίζεις εσύ το βασανάκι της θλίψης.

Έχεις νιώσει το χάος- τώρα

πονάνε γύρω σου οι πραγματικότητες-

όπως να σκάζουν βόμβες..

Ιδρώνεις αίμα,

μελάνι καυτό-

σε τρώει η απελπισία.

Καρφώνεις εαυτόν στο δοκάρι του λόγου, νομίζοντας

θ’ αναστήσεις των λεξιλογίων το αρχαίο κουφάρι..

Και πράγματι!

ήμαρ-ημέρα     φάος-φως    ηέλιοιο- του ήλιου..   Προχωρά

        μες τον χρόνο η λέξη-

σαν νόημα που όταν ωρίμασε άλλαξε λίγο την μορφή του..

Εμείς
που στοχαζόμαστε λευκά και ξέρουμε τι είναι μες τον χρόνο η υπεροπλία

θέλουμε να κρατήσουμε πιο ζωντανή ετούτη την ανάσα των ψηφίων που ορίσανε

τα φιλοσοφικά χρυσάφια που μας κληροδότησαν σεβάσμιοι γέροντες που φέραν

αξίες του ανθρώπου πιο ψηλά…

ΑΝΑΖΗΤΩ..

Να σκέφτομαι έξω από τις λέξεις και μες την εικόνα-

σαν ιερέας σε θρησκεία παλαιά

που ουσιαστικά πιο μυστικά θρησκεύει-

Τώρα σ’ αυτές τις εποχές που καθιέρωσαν την αποξένωση

δεν θέλω ομοιοκατάληκτες παγίδες

Στέρεα θεμελιώνονται μέσα μου οι ιδέες-

γίνεται φως η ασήμαντη

αξία-

συναισθηματικές συγκλίσεις του εγώ με το εμείς-

νομίζω ξέρω την πορεία απ’ την νύχτα προς το άστρο..

Σωπαίνω ανοίγοντας λουλούδια μεταφυσικής

που πουθενά δεν τελειώνει.

Ο βίος περνά.

Αρχίζω να αναζητώ την φιλοσοφική μου λίθο

Που αρμόστηκε να απομαγνητίζει το μεγάλο τίποτα

που γύρω μας θεμέλια κατορθώνει..

ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ..

Ζωγραφίζοντας τώρα τοπία που ευθυγραμμίζονται με την συνείδηση
και κάνει πολλή ζέστη, είναι σχεδόν
μαρτύριο το φως
όπως πιέζει για να αποχτήσουνε εγωισμό
θερμοκρασίας τα πράγματα..

Ο Ιούνιος δεσπόζει με τα χρυσοφόρα του αποκτήματα:
είναι κρουνός που υπόσχεται να μην στερέψει,
είναι η επωδός κάποιας ευκολοδιάβαστης
άνοιξης που τεντώνεται να φτάσει του καλοκαιριού το δώμα.

Ο βαθύς ύπνος μετά από την κούραση,
η τσουγκράνα του κήπου που άχρηστα
πεσμένα φύλλα συμμαζεύει,
ο καφές στην ώρα εφτά του απογέματος
όπως θα κουβεντιάζεις και θα ξεδιπλώνεται σαν σχήμα
μες την φλούδα ενός δέντρου ο λόγος.

Τόσες οι αρωματικές απόψεις γύρω σου που αναιρούν
τα σύνορα τα γύρω σου-

εσύ που ψάχνεις πιο βαθιά να δεις
κι από των λουλουδιών τον στολισμένο ορίζοντα..

ΧΑΡΑΞΕΣ ΤΗΝ ΜΕΡΑ…

Χάραξες την μέρα κι έσταξε αίμα..
Ο συνθηματικός ήλιος
καλά ξεκλείδωσε, πρωί, ουράνιες πόρτες..
Η πολιτεία στο άγχος βύθισε.

Ένα παιδί μαζεύει βιαστικό τα όνειρά του
για να τα χώσει μες την τσάντα του σχολείου.
Η μάνα του καλά δασκαλεμένη
πλένει τα ασπρόρουχα και τα απλώνει στις ταράτσες
όπου φυσά ένας άνεμος μαέστρος.
Η ζωή συνεχίζει τον δρόμο της-
γλυκιά, πικρή, ωραία..

Δεν έχουν σημασία τα πουλιά που λένε
ένα τραγούδι απλό μέσα στο χάραμα.
Η χαρά τους
θα ερμηνευτεί σε άλλους ουρανούς.

Εσύ φροντίζεις να μην λείπει τίποτα από τα πράγματα του κόσμου.
Με λέξεις είσαι ο αιρετικός των εντυπώσεων.
Χαλάς, ώ ναι χαλάς την εύθραυστη ισορροπία των νοημάτων
κι αφήνεις ένα ίζημα ποιήματος μες την βαριά ψυχή-
για να το καταλάβουν οι μοναχικοί της νύχτας σου συνοδοιπόροι..

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ…

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ…

Λοιπόν, ξέρω να προφυλάσσομαι:
ανάσκελα- σαν να μαθαίνω τ’ άστρα..

Έτσι που βγαίνοντας από το ένα ποίημα μες το άλλο
εισέρχομαι: γευσιγνώστης
μελωδικού ουρανού..

Συνθέτω ψηφία στεγνά
σαν λίθους
που τους απίθωσε η ερημιά σε μία κώχη
ετούτη του καιρού όπου μοναχικά
πουλιά μαζεύουνε ασήμαντα ψιχία
ελπίδας πλάι σε μια παράξενη
θάλασσα.

Κάψα το μεσημέρι.
Κι η μουσική να ακούγεται
των λουλουδιών..

Κάτι γεράνια που πεισματικά δεν ξέρουν
να σωπάσουν λιγάκι

Όπως για να καταγραφούν μέσα σε μία καιροσκοπική
απρόβλεπτη φωτογραφία..

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ..

Μυρίζει επιθετικότητα το μαγαζί της μάζας-

Πρέπει να κρύψεις το καλό σου χαμόγελο, πρέπει να υποκριθείς
ότι δεν έχεις πάνω σου τα ακριβά
στολίδια που σου έδωσε ο Λόγος..

Ανοίγω τον ουρανό και μπαίνω-
σαν ένας μάγος θεός που κουρδίζει πορτοκάλια.

Τόσο η εποχή μου υπακούει που
ξέρω ότι και στο σφάλμα μου ακόμη από αφέλεια
των άλλων θα δικαιωθώ.

Ο λόγος είναι η πιο σημαντική χαρά
που μπορούν να δρέψουν οι άνθρωποι.

Κι όμως εγώ συνθέτω αιώνια πικραμένος..

Αδειάζοντας ψυχές φθαρμένες μες τις πολιτείες των ανθρώπων που κατάλαβαν
η χαρά να τους λείπει
των ελπίδων που αναπτερώνουν
το ηθικό βάθος.

Δεν θα φτάσουν τα λόγια μου πουθενά..

Σιχάθηκα να μου υπαγορεύει η ανάγκη έτσι θέλω..

Θα κρατήσω ένα όνειρο για μένα, ιδιωτικό, άσπρο
σαν περιστέρι που απ’ όπου και να το αφήσεις θα ξαναγυρίσει
στην φωλιά του.

Χωρίς θρησκείες ψέματα και μίση για το τίποτα που μόνο
κακεντρέχεια εξαργυρώνουν..

Και θα είμαι ένας μοναχικός
άνθρωπος που οι άλλοι δεν
θα καταλαβαίνουν-

όπως και δεν καταλαβαίνουν τις ζωές τους
τις ίδιες που
σπαταλιούνται σ’ ένα ρημαγμένο πουθενά…

ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ..

ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ..

Από την ξαφνική τιποτένια μουσική του μεσημεριού εξέχουν
ένας γλάρος και με το μακρινό καΐκι του που πλέει
στ’ ανοιχτά μιας αδιάβαστης θάλασσας.

Εγώ έχω άλλα πια- βυθισμένα μου πλοία.

Στον βυθό κρατούν οξυγόνο
που λες καταποντίστηκε
μαζί με όμορφες υδρίες που κρατούσα-
σαν για να πιω νερό αρχαίου λόγου.

Και μια εντεταλμένη όλων η σιωπή
παρουσιάζεται
δειλά δειλά
και όλα μπρος τα μάτια μου
πιάνει και τα καταπλακώνει..

Βαραίνουν από νόημα ηλιαχτίδας οι μέρες- τίποτα δεν ξέρω..

Ο Απρίλης βελάζει-

Σαν αμνός που στον δρόμο του έτους
πάει χάθηκε- τώρα είναι
μαργαρίτες ο λόγος του..

Σπίτια χωρίς αιτία-
οι αφέντες τους
με παλιά γεροντίστικα μυστικά
αναζητούν την απόλυτη αλήθεια
που μόνο η ματαιότητα κατέχει..

ΑΝΑΖΗΤΩ..

ΑΝΑΖΗΤΩ..

Να σκέφτομαι έξω από τις λέξεις και μες την εικόνα-
σαν ιερέας σε θρησκεία παλαιά
που ουσιαστικά πιο μυστικά θρησκεύει-

Τώρα σ’ αυτές τις εποχές που καθιέρωσαν την αποξένωση
δεν θέλω ομοιοκατάληκτες παγίδες

Στέρεα θεμελιώνονται μέσα μου οι ιδέες-
γίνεται φως η ασήμαντη
αξία-
συναισθηματικές συγκλίσεις του εγώ με το εμείς-
νομίζω ξέρω την πορεία απ’ την νύχτα προς το άστρο..

Σωπαίνω ανοίγοντας λουλούδια μεταφυσικής
που πουθενά δεν τελειώνει.

Ο βίος περνά.

Αρχίζω να αναζητώ την φιλοσοφική μου λίθο

Που αρμόστηκε να απομαγνητίζει το μεγάλο τίποτα
που γύρω μας θεμέλια κατορθώνει..

ΕΓΩ..

ΕΓΩ..

Ευανάγνωστα τα φύλλα των παρόχθιων δέντρων και ένας ενάλιος
θεός - ο πιο σημαντικός δραπέτης-
από ένα καταργημένο δωδεκάθεο.

Πτήσεις των γλάρων, γαλανές, άσπρες, ραμφίζοντας
το ωραίο μεσημέρι.

Ένας άνθρωπος
απλώνει τις υποταγμένες πια ιδεολογίες του
να στεγνώσουν στην ήσυχη ακρογιαλιά.

Οι επιθυμίες των φώτων έγιναν ένα επίμονο
ποίημα που αφομοιώνει τις χλωροφύλλιες λέξεις του
κάτω από το ακριβό φεγγάρι..

Εγώ…
Που νιώθω τον παλμό ετούτο, εγώ!

ΑΝΑΖΗΤΩ..

ΑΝΑΖΗΤΩ..

Να σκέφτομαι έξω από τις λέξεις και μες την εικόνα-
σαν ιερέας σε θρησκεία παλαιά
που ουσιαστικά πιο μυστικά θρησκεύει-

Τώρα σ’ αυτές τις εποχές που καθιέρωσαν την αποξένωση
δεν θέλω ομοιοκατάληκτες παγίδες

Στέρεα θεμελιώνονται μέσα μου οι ιδέες-
γίνεται φως η ασήμαντη
αξία-
συναισθηματικές συγκλίσεις του εγώ με το εμείς-
νομίζω ξέρω την πορεία απ’ την νύχτα προς το άστρο..

Σωπαίνω ανοίγοντας λουλούδια μεταφυσικής
που πουθενά δεν τελειώνει.

Ο βίος περνά.

Αρχίζω να αναζητώ την φιλοσοφική μου λίθο

Που αρμόστηκε να απομαγνητίζει το μεγάλο τίποτα
που γύρω μας θεμέλια κατορθώνει..

47

47.

Ελάτε τώρα- κοιτάξετε!
Από μέσα μας ανατέλλει ο ήλιος-
ο κόσμος γράφεται
σαν μία μυθιστορηματική
ανάπλαση- τέτοια που είναι η ζωή.

Δεν με ακούτε; Ξέρω..

Πρέπει να καταργήσεις τις αντωνυμίες, να δεις πλατιά
πιο ευρυγώνια
μέσα στο πουθενά- να οργανώσεις
τις προθέσεις -όχι εκείνες τις γραμματικές- να πας
αθώος να δικαστείς
μέσα στα τόσα ρημαγμένα ρήματα.

Θέλω να πω: σου ταιριάζουν οι λέξεις - γι αυτό θα πλάστηκες
φαίνεται:

να ορατοποιείς τα αόρατα, τα ρευστά,
κι οι άλλοι δύσκολα να σε καταλαβαίνουν..

Τώρα όπως βαδίζεις νύχτας δρόμους κι αναγκαιύεσαι
των άστρων επιείκεια- κοίταξε:

εσύ θα πεις για όλα που αρμόζουνε
για να η ποίηση η μέσα σου ευαγγελιστεί!

53

53.

Όχι ξεκάθαρα: όμως ακούω φωνές
σιγανές- λαχανιάσματα
και ψιθυρίσματα γλυκά- όπως να κάνουν έρωτα
πίσω απ’ τα κλειστά παντζούρια με τις άσπρες γλάστρες.

Φεγγάρι ασημένιο. Εφτά
φορές πιο καθαρό απ’ το νερό.

Και ένας στίχος καρφωμένος μες την ευφωνία.

Ένα φυτό που άνοιξε
τις πύλες του να βγει το άρωμα: ένα γιασεμί.

Κάτω από τα δέντρα, πλάι στην παραλία, δυο ερωτευμένοι
που φιλιούνται.

Για να φανεί πιο χρήσιμος ο μέσα τους καημός..

Για να ‘ναι ο πόνος τους γλυκό μαχαίρι που πονά..

52

52.


Από των λόγων το μετάξι κι όταν δεν θα είσαι εν ζωή
κάτι που επίμονα ακούγεται
πίσω από τις πόρτες των βιβλίων που θ’ ανοίγουνε
οι φίλοι σου οι μελλοντικοί.

Κι εσύ που θα χαμογελάς πάνω σ’ εκείνη
την τορπιλάκατο των ουρανών
περιπολώντας
ύδατα ευαισθησίας.

Θα σου λείπουν εικόνες: στην θάλασσα κοντά
μ’ ένα κορίτσι στα δεκαοκτώ- φιλιά και χάδια..

Κι όπως ο έρωτας αξίζει να τον πεις.

Μα τώρα αυτό:

Θα χεις να λες που ήσουνα ο τυχερός να μάθεις
των λέξεων το μαράζι-
κι ας σε κατάφαγε.

Αυτό που ήθελες
εν τέλει έγινε.

Λερώσου τώρα μες την σκόνη
του σύμπαντος.

Ο ένας που ήσουν ήταν πολλοί.

Ευτυχώς που σου δόθηκε αυτή η φωνή ν’ αντέξει
ακόμα
κι όταν δεν θα είσαι πια εν ζωή-
μα ούτε κι εν θανάτω…

ΚΗΡΥΚΑΣ..

ΚΗΡΥΚΑΣ..

Παρατείνω την γιορτή του αισιόδοξου πνεύματος
Μέσα μου..

Αισθάνομαι
Από ατόφιο στοχασμό
πλασμένος.

Δυσπιστώ.
Βυθίζομαι
Ψηλά
Σε ένα φλέγον ποίημα-

Μέσα στην επικράτεια της γλώσσας..

Αιρετικός με το εκρηκτικό οξυγόνο μου
Των λέξεων..

Το θέατρο των ιδεών, το θέατρο του κόσμου
Μια αίθουσα μυαλού που δεν φωτίζεται
Όσο αν θέλεις την ανοίγεις.

Αναγκαστικά ο ίδιος είσαι που δεν σε γνωρίζεις καν:
Αλλοτριωμένος, όρος της κρίσης.

Φρενάρει γύρω σου με αυταπάτες η εποχή..

Οι πολιτικές αγκύλες χωρούν
Χιλιάδες υποσχέσεις
Φρούδες.

Παραμυθένια κατασκευάσματα που μεταπλάθουν
Την πραγματικότητα
Kαι βγάζουν
Κενό σωτήριο λόγο
Όπως
Μια εικόνα του εαυτού που θα πέσει..

Να πεις ότι σωπαίνοντας πράττεις σοφά;- Όχι…

Πρέπει να επισκέπτεσαι τον φαινόμενο κόσμο όχι
Σαν ποιητής του γλαυκού- όχι

Αλλά σαν ο ζητώντας την υγεία των αντιδράσεων

Αγωνία όταν κοιμάσαι και όταν ξυπνάς-
Ρολόι που μετράει τις ανάσες σου..

Έτσι βασανισμένα ζει ο μέσα σου
Κήρυκας
Του ευαγγελικού πεπραγμένου..

ΞΥΠΝΩ ΜΕΣ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΠΡΩΙ...

ΞΥΠΝΩ ΜΕΣ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΠΡΩΙ…

Αφράτη ύλη
του πόθου, μυστηριακό πρωί
που σου μίλησα σαν να ήσουν ο άγγελος που ήρθε
με μία μουσική φλογέρας να με συνεπάρει..

Αυτό το μπαλάντσο μέσα στον άνεμο των σκληρών σύμφωνων που κάνουν
την γλώσσα φωτιά, ακραγγίζοντας
την νεανική της ικμάδα, φουρκίζοντας το βάθος της, το όλο
νοήματα σώμα της, που έρχεται
από του Ομήρου νησιά και ως τις μέρες μας
όλο και ένα ήμαρ ξαφνικό μες την ημέρα που θα διανύσουμε επιβιώνει..

Και συ
που είσαι στο τώρα μου σαν αέρι απαλό που σκουντά
τις φλύαρες νεραντζιές
που και μες την πόλη ανάβουνε κάνοντας
τον αέρα λιγοθυμικό, αναταράζοντας
της όσφρησης τον κύνα..

Ξυπνώ μες το λευκό πρωί ,πριν αρχίσει
η μέρα να απλώνει την μπουγάδα της:
ασπρόρουχα πουλιά μες το γαλάζιο..

Και μου είναι οικείο το όνομα
«ύδωρ» όπως κι η θάλαττα το ανεβάζει
μέσα στο διάβα των αιώνων, τρεις
φορές ψηλότερα κι από τους συμπολεμιστές του Ξενοφώντα..

Η ώρα οκτώ
καμώνεται το τίποτα κάτι πως είναι..

Βάλνομαι να κοιτώ και να το ψάχνω, ψαύοντας
την υφή του και το νυσταγμένο ακόμη δώρο μου..

ΚΑΤΑΓΡΑΦΩ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ..

ΚΑΤΑΓΡΑΦΩ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ..

Αυτές οι μπαλαρίνες των νεφών, υπόλευκες, χορεύοντας
σπρωγμένες από τον μεστό αέρα,
γυρίζουν αέναα μες το μυαλό μου όπως
στων αγγέλων το μυαλό αρχίζοντας
να παίρνουν χρώμα τώρα που του απογέματος η ευρεία συνείδηση ζητά να απεικονιστεί
στα ποιήματα
που μέσα στις σελίδες μου έρχονται-

Και των άλλων μουσικών οι νότες που γράφουν γαλανά πουλιά
που έφεραν την άνοιξη για τα καλά όταν οι εμπνεύσεις
του δειλινού ανάψανε
κεράκια μες τα μανουάλια των ανέμων.

Δεν κατανοώ τίποτα από θάνατο -κι ας κατατρύχομαι
από μανίες πουλιών που ανοίγουν
στην μέρα τους διθυράμβους δοξαστικούς
για τις ηλιόφιλες νεράιδες-

Έχω κρατήσει μέσα μου τα παραδείσια δώρα
και την πρώτη αθωότητα του κόσμου-

Χαρές μιας άλλης ηδονής γεμίζουνε τις τσέπες της ευαισθησίας μου
με άφθονο χρυσάφι

Και καταγράφω αυτά τα αισθήματα που οι πρωτόπλαστοι ευτύχισαν
να έχουν..

Έλα αλήτη ο μέσα μου, έλα επαίτη
φέρε το σκίρτημα που έχεις φέρε
το δώρο του ανυποψίαστου που δεν φαντάστηκε ποτέ
ωραίος που είναι ο κόσμος-

Κι άσε να σε αγγίξει αυτός ο άνεμος που συνεπήρε
τις λέξεις σου πριν γίνουν επεισόδιο φωτιάς
μέσα στην επικράτεια της γλώσσας..

12.4.2009 Ρόδος..

ΑΓΟΝΗ ΓΡΑΜΜΗ..

ΑΓΟΝΗ ΓΡΑΜΜΗ..

Καθαρογραμμένα χρωματιστά τοπία, πορφύρες
του δειλινού
που γράφεται μες τα κατάστιχα της μέρας
που σβήνεται σιγά σιγά κυριαρχώντας
ο αυτοκρατορικός Απρίλιος.

Το πλοίο ταξιδεύοντας στην άγονη γραμμή.

Εγώ που μάντρωσα όλες τις σκέψεις αίγες και εσύ
που λες ζωγράφισες σαν από μέσα σου μία αρχαία θλίψη-

απομακρύνθηκες προς την πατρίδα έκπτωτων αγγέλων.

Τι θα έχω κάποτε που θα είμαι ο άγνωστος των αγνώστων και πάλι
θα κατατρύχομαι από βασανιστήριες λέξεις,, φρουρός
μιας χρυσής κιβωτού;

Μητέρας των γλωσσών.. συνταιριαγμένες παρηχήσεις,
φωνήεντα ξάφνου όπως τα παίζει πιο χαρμόσυνα ο μουσικός
ειρμός που κάνει τα τσαλίμια του μες τα νοήματα της πρώτης
του Θεού Σοφίας-

Των ανθρώπων το κράτος ιδρύεται δειλά δειλά..
Μία ναυαγισμένη ύστερα Ατλαντίδα.

Όσο περνούν τα χρόνια πιο άτολμα καταλαβαίνω
μέσα μου να εγγράφεται ο θεός-

Οι ευθείες του
αποκαλύψεις
γύρω μου τεθλασμένα μεταφράζονται..

Δεν είμαι παρά ο λίθος
ο υπομονετικός
που πληρούται με ήλιο
μέσα στην έρημο μιας αγωνίας.

Ας αφεθώ για να κυριαρχήσει πάνω μου ο λόγος..
Ας αφεθείς για να κυριαρχήσει πάνω σου η ζωή..
Σε άγγιξα από το μέρος της ελπίδας..
Με άγγιξες από το μέρος που μπορείς..

13.4.2009 ..Ρόδος..

ΤΟΛΜΩ..

ΤΟΛΜΩ..

Το έξω χάος διορθώνεται με την μέσα τάξη
Όπως σβήνεις το φως το βράδυ και είσαι
Ήσυχος ότι γίναν όλα όπως τα ήθελες.

Ο ρυθμός σου –της νίκης ρυθμός..

Τρύπιος εγωισμός του καλικάντζαρου ανθρώπου
Που αψηφά τις αισθήσεις του, δεν ξέρει
Ν’ αγρυπνά πιο ψηλά μες την πανταχού ηδονή..

Α, Επίκουρε!
Μνημονεύω από το φως των λόγων σου το ένα σημάδι
Που αν το κρατάς και θαρρώ δικαιώνεται
Γενναία ο κόσμος.

Και της μουσικής το ύψος σαν ένα
Σκαλοπάτι που ανεβαίνεις ψηλότερα
Μες τους ιδεατούς ουρανούς..

Έχω φυλάξει μέσα μου εικόνα αχειροποίητη Μαντόνα μία
Που μες τον ύπνο μου γυρνά και συγυρίζει
Σωστά τις σκέψεις..

Κι από την παιδική μου ηλικία που με το ποδήλατο
Γύριζα μέσα στων ανέμων τα χωράφια
Με το κοντό παντελονάκι και γδαρσίματα
Παντού αλλά όμως όχι της ψυχής..

Αυτά θέλω δεν θέλω είναι οι περιουσίες μου..
Τ’ άλλα τι να τα κάνω;

Με το λευκό πουκαμισάκι μπόμπιρας
Τολμώ να κάνω ποίημα το για άλλους μέσα τους
κατεστραμμένο..

ΤΩΡΑ..

ΤΩΡΑ…

Να μιλάς εσύ με την τιποτένια σου εξουσία
Σεμνός ρήτορας που ομιλεί σε μια ακατάληπτη γλώσσα
Την ώρα που οι άλλες
Εξουσίες είναι σφηκοφωλιά
Αδίσταχτων τσαρλατάνων..

Πάρε το μήνυμα! Καταρρίπτονται οι μύθοι..
Τερτίπια που αφήνουν πιο εκτεθειμένο τ’ όνειρό σου
Να μην μπορεί να πάει στο μέλλον..

Πού είσαι εσύ;
Συνδικαλίζεται η επιθυμία σου
Γίνεται δόκανο που θα σε πιάσει..

Αλλάζει ο κόσμος- ακολούθησε
Η γλώσσα σκληραίνει- μάθε
Ο έρωτας δυσκολεύει- υπεράσπισε

Είσαι σαν κωδικός που ξεκλειδώνει το αύριο

Το χάος πλούσια σου χάρισαν- δίκασε..