Ρέμβη μπροστά από τον ουρανό…

Χλιαρό πρωινό, γεμάτο ηλιαχτίδες κι αυταπάτες·

Μαζεύω τα κομμάτια που αφήνει ο ήλιος από τα σπασμένα κανάτια πάνω

στα επικά πλατύσκαλα,

νησιών του Αιγαίου,

κουράστηκα να αναγνώθω στην γαλήνη

ρήματα θλίψης.

Ένα αεράκι βαφτίζει την μέρα γαλάζια-

Απ’ όπου κι αν κοιτάς, ελευθερία!

Μια σύναξη εντόμων όπως για ν’ αποφασίσουν για τα δέοντα, μια βοή

να έρθει ο κόσμος ο γνωστός μας πάνω κάτω.

Και γράφω σαν ψελλίζοντας στην θάλασσα μπροστά,

μια ρέμβη που δεν είναι να πεθάνει..

Αυτό κι αν μου αρέσει!

Αυτό κι αν μου αρέσει!: Ντύνει με το χρυσάφι του ο ήλιος τον κόσμο και μυρίζει μέντα της ζωής και μέντα του θανάτου: Συνυπάρχουν οι μεγάλες Αντιθέσεις. Σε μια απόσταση που δεν την καλοδιακρίνω, δέντρα ψηλά και ιερατικά, σαν κέδροι ονομαστοί του Λιβάνου, στολίζουν το τοπίο.
Λαχανιασμένος μέσα στην άπλα της Ομορφιάς! Συλλέγω εικόνες από κείνες που κι οι ποιητές αγαπούνε και θησαυρίζουν μέσα στα ανθρώπινα κεφάλια τους.
Έτσι, για να ευτυχισμένος υπάρχω!