Του αποτελέσματος…

Ήχοι που κρύβονται μέσα σε άλλους ήχους

Κρυφά μηνύματα, δοξασίες, μεγαλοπρεπείς σιωπές

Πίσω από τις πικροδάφνες, την ώρα

Που περπατώ μες το αλσύλλιο, κουρασμένος

Κρυώνοντας από το αγιάζι της νύχτας, και στον νου μου

Μια έξαψη που όλα τα στριφογυρίζει, έως

Να γίνουν η δίνη μιας λύπης.

                                                Το παλλόμενο φεγγάρι

Διασυρμένο από τις νυχτερίδες, η μικρή πόλη

Όπου κινούμαστε σε ρυθμούς μιας αγωνίας που βάλει

Κατά πάντων· εκεί που είναι ο χρόνος κάτι που δεν τον διαβάζουμε

Ούτε μέσα στο αίμα μας, ούτε

Σε κείνη την μέρα που συγκλίνει

Προς μία ελευθερία που καταπατείται από

Την τάξη αταξίας των πολιτευμάτων.

Αποφάσεις να τα δούμε όλα αλλιώς, αποφάσεις-

Τίποτα απ' αυτές δεν πραγματοποιείται-

Αλλάζει άραγε ο άνθρωπος; Κι η σάρκα γερνά αφήνοντας

Την ανημποριά της να φανεί, τώρα

Που επάνω σε μια σκαλωσιά οστών οικοδομείται

Η σκέψη σου κι ο νους σου φτάνει

Με μια περιδίνηση στο μαγικό αποτέλεσμα
του θανάτου..

Τετάρτη οικουμενική..

Είπα, είπες, είπαμε. Ο τόπος

είναι η συνάντηση

μιας σκέψης με την άλλη.

                                          Δένονται λόγια με το τίποτα και

αυτός που ξέρει, βρίσκει, πίσω απ' τα έκδηλα,

το φάσμα των πραγμάτων

που χωρά μες το γεγονός

που έχει, αλήθεια, σημασία.

Φιλοσοφίες αβρές, που ξενυχτούν μες τα κεφάλια

των μοναχικών, και κύκλο κάνουν

στην ζάλη του μυαλού,

σ' αυτό που σαν σκιά πλανιέται

λίγο πριν ξημερώσει κι είναι άβατο το ιερό πλησίασμα

στον ήχο του Θεού.

                                 Λίθινοι τοίχοι, ψηλά καμπαναριά, ψαλμωδίες

που ήρθαν απ' την πέρα γειτονιά- λες κι άγγελοι τραγούδησαν

αφήνοντας τα γέλια τους να ταξιδέψουν

μετά,

μες τον θαμπό ορίζοντα..

Τετάρτη ανταμωμένη με τον όρθρο- Τετάρτη οικουμενική..

Ο θάνατος πλησίασε και έφυγε απογοητευμένος.

Ένα πουλί κελάηδησε μες τα κλαδιά της μυρτιάς, στον τόπο που

ένα σύννεφο έστειλε μια βιαστική ψιχάλα

να δέσει το τοπίο στο άρμα της υπομονής μας..

Καθαρά Δευτέρα…

Πού θα πας; Είναι τραγικό το Σαββάτο, τραγική

η Κυριακή

και πιο τραγική η Δευτέρα

που αμολάει τους χαρταετούς της να φτάσουν το μήνυμα

έως τον ουρανό που σπάζει

σε μικρές παράταιρες επιφάνειες

που κροταλούν μες τον χειμωνιάτικο αέρα.

Όλο το βράδυ έπεφτε η βροχή· τα πάντα μούσκεψαν· στων δέντρων

τις λόγχες καρφώθηκαν οι λυπημένες φωνές των πουλιών· μετά

η σιωπή έκλεισε τα πάντα μες το σκοτάδι και η αίσθηση

ότι όλα έχουν τελειώσει, κυριάρχησε. Εσύ

φόρεσες μάλλινα γαντάκια και κατέβηκες στον κήπο.

Κοίταζες κατά την ανατολή που ένα άστρο κρύβονταν

καλά

πίσω απ' τα σύννεφα και προκαλούσε

την σκέψη σου να ταξιδέψει προς το αχανές διάστημα

του χρόνου εργολάβου..

Ερμητικές ακρίβειες που ισορροπούν κι εκείνα που δεν είπαμε, ανοίγουν

τους ασκούς των ανέμων- μια πνοή βγαίνει

και που χιμά μες την ατμόσφαιρα ταράζει το λιανό ψιχάλισμα

που λούστραρε των δέντρων τα γυμνά κλαδιά..

Έτσι…

Το μόνο που προσθέτω είναι η αφαίρεση- όπως όταν

Είναι δύο κορμιά να ερωτευτούν και δεν έχουν θέση τα ρούχα

Ανάμεσα στο άγγιγμα ανάμεσα στο φιλί ανάμεσα

Στο πάθος και την ιερή ανατριχίλα

Να νιώσει η σάρκα τον ποταμό που ξεχύνεται

Από τα ύψη της συνείδησης μέσα

Στην ηδονή των στιγμών-

Ο έρωτας σαν μήλο σάρκινο πληθυντικό

Αφήνει τους τόνους του να σπουδαιώνουν την λέξη

Των τιμαλφών που τοκίζονται

Πριν απ' την απουσία και μετά

Από μια παρουσία που σε όφελος καταλήγει

Ενός χρόνου Προκρούστη-

Πυκνός χρόνος, καθαγιασμένος, που λοιδορεί

Τις ματαιοδοξίες μας, που πίπτει

Επί των πραγμάτων, ιαματικός, αέρινος, γινάμενος

Σαν η ταφόπλακα που αποκάτω της σβήνουν

Τα πάντα και από τα πάντα η νεφέλη ξαναγίνεται

Μίας ιδέας που, ως την πραγματικότητα, φτάνει δεν φτάνει

Δημιουργώντας γεγονότα που εφάπτονται μιας ζωντανής φωτιάς..

Παράπονος μες την φθαρμένη γλώσσα…

Πίσω απ' τις δεύτερες σκέψεις που κάνω

Πόση διάρκεια έχουν οι ελπίδες μου, πόσο

Αίμα θα σώσουν

Μέσα σε φλέβες που τινάζονται ως την μεγάλη

Προσμονή, ένα κάτι να λάμψει..

Δεν αλλάζουν οι λέξεις τα αποτελέσματα.

Στα έγκατα των ιδεών βουτά η ψυχή- δύτης.

Άγγιξε τον αχινό, ο αχινός αγκυλώνει

Και σ' απειλεί με μια μνήμη που πονά όταν

Ξυπόλυτα τα βήματά σου…

Κοστολογείται άδικα η εργασία.

Ένας οκνός ήλιος νωρίς το πρωί

Κάνει να λάμπουν τα κρυσταλλωμένα νερά

Κάπου στα χαμηλά φυτώρια του Άργους·

Βαθύς ύπνος, νύστα και κούραση·

Η δίνη που άνοιξε ζητάει τον αναπάντεχο ηρωισμό μας..

Άπλετο φως επάνω απ' τα βλαστάρια που κινούνται σε συντροφιές·

Ναύπλιο ζώνη της λιακάδας· 

Παίρνω των ομματιών μου και πηγαίνω-

Παράπονος μες την φθαρμένη γλώσσα…

                                         Ναύπλιο 20.2.2015

Ναύπλιο 20.2.2015

Ο χρόνος ρέει βαυκαλίζοντας τα φωτεινά επιφωνήματα της Παρασκευής.

Καλά σου καλά μου, ίδια καταδικάσαμε τα τέλματα.

Ξυπνήσαμε μες τον ήλιο, δεν υποκύψαμε

σε καμιά στεναχώρια και σβήσαμε

το παρελθόν

σαν μια σελίδα κακιά.

Τώρα στον συμπαγή αέρα τα συναισθήματα σαν ελάσματα που κρατούν ένα αόρατο δίχτυ

γαυγίζουν πίσω από την μάντρα, ίδια γραμμάτια ανεξόφλητα..

Οι πέτρες που γυαλίζουν, η Τίρυνθα, το ηλιόλουστο μετερίζι

του πορτοκαλεώνα· και στα ψηλά

το κάστρο του Ναυπλίου που γεμίζει τα πνευμόνια του

με μια πνοή που ανατριχιάζει

το σύμπαν έως την θάλασσα

με μουσική, με ένα τραύλισμα

που σκοτεινιάζει την ιστορία μας, αθωώνοντας

και πάλι εσένα Θεόδωρε!

Ζητώ να επαναλάβω την ιστορία ψελλίζοντας

φθόγγους που από ένα φυτώριο ξεριζώθηκαν

αμφιβολιών…

                                                          

Σύγχρονου βίου τα καθέκαστα…

Μπορεί και να μην θέλω ν' ακούω…

Τόσες ειδήσεις κι όλες τέλεια καταγραμμένες

καταστροφικά. Ο υπουργός

θεοποιήθηκε· η άνοιξε σκόνταψε στον κορδωμένο γιακά του·

Καμπαρντίνες κάτω από το κρύο φως του βορά· γερμανικές αλαζονείες·

Απειλητικό ταμείο εκτός των συνόρων· των κοινοβουλίων Βαβέλ χαρισάμενη!

Ισχυρή μέθοδος σύγχρονου πόνου- μην υποκύψεις·

Αν θα σε δω να τ' αντιστρέφεις σου το λέω θα χαθείς

κάτω από της ειρωνείας το βάρος. Ω λαέ

αφέλειας άνθη που ποτίζεις!

Και στην προσπάθεια να φανούν αρεστές οι παράγραφοι

πέρδονται οι πολιτικοί της αφεντιάς σου..

Περίτρανες αποδείξεις…

Η ερωτική φωλιά της τριανταφυλλιάς κάτω απ' το μπαλκόνι

γεμίζει έντομα πολύξερα που δρέπουν το νέκταρ της επιθυμίας της-

Ένα άρωμα χύνεται λιγωτικό  

στην Λαυρεωτική,

στον ήλιο και στον αέρα

Μπορεί να μ' αγαπήσανε οι καρδερίνες για την εχεμύθειά μου, μπορεί

και στην πλατεία να με χαιρετίσανε κάτι απλά ανθρωπάκια

που δεν το βάζει ο νους τους το κακό-

Έτσι μ' αρέσανε λοιπόν εμένα τα καθέκαστα

Έτσι τα έπραξα κι έτσι τα ζάω

Τα είπα όλα και σταράτα και ξεκάθαρα, μην δίνοντας

Σε σκοπιμότητες σημασία και έδαφος-

Έδρασα όπως η φιλαυτία της γης θέλει

τον σπόρο μέσα της για να αποδείξει έργο μέγιστο…

Χορός επάνω απ' το κενό…

Φωνάζω παντού, οι φωνές μου ακούγονται και στον ύπνο μου ακόμα

Άρρεν που με το πάθος του ζητά το Θήλυ    ω μυστικό

ζητώ να αποδοθούν μες από αυτήν την λυρική ανάγνωση

Ουτοπίες μακρόσυρτες που κατευθύνουν την ψυχή στον καθαγιασμό της

Ονειρέψου πεταλούδα μου, ονειρέψου

Εξερεύνησε τα απώτατα διαστήματα

Βρες την αγάπη στα χρώματα, βρες στου αιθέρα τις παλιννοστήσεις

Τις προσευχές που θα σε μάθουν να ακούς και να μεγαλύνεις τα πράγματα

Τίποτα δεν σου ανήκει- χορός επάνω απ' το κενό…

Παραπονιάρικο…

Στέλνει σινιάλο ο καιρός και έλα να τα βρούμε

Ο πόνος είναι θάνατος κι η μοναξιά μαχαίρι

Κουράστηκα να περπατώ, δεν ξέρω πού πηγαίνω

Οι αγάπες με πυρπόλησαν και μένω πικραμένος

Αγάπαμε Κυρά εσύ, φέρε με στα καλά μου

Ένα φιλί σου ζήτησα που είναι ο κόσμος όλος

Κυρά μην το τσιγκουνευτείς, δώστο και ξαναδώστο

Και να σου δίνει η ζωή, απ' όλα όσα θέλεις..

Πολιτική χωρίς δεσμεύσεις…

Εφόδια χίμαιρας στον ουρανό   

χρεολύσια εκεί όπου η εκκαθάριση για τα πολλά των συμβάντων   

είναι αποταμιευμένο παραμύθι που μες το μυαλό σουλατσάρει  

των παιδιών.

              Απολογούνται οι αξίες για την απαξία τους   

βλέπεις και των πολιτευμάτων το ντουμάνι φλόμωσε τους ουρανούς  

όλα μυρίζουνε θειάφι  

οι άνδρες εγυναικώθηκαν, ωιμέ! 

βρε πώς γραφτήκανε οι τραγωδίες!  

Παραπλανούν τα λόγια- μην τα πιστεύετε 

                             Της θλίψης οι λακκούβες

πολλούς κι αδύναμους φιλοξενούν  

δεν το αντέχω  

μπορεί και να ζωγράφιζα αλλιώς  

αν είχα μαθητεύσει σ' ένα φως που τρέμει πάνω

απ' τα βουνά μιας λογικής που κληροδότησαν σεβάσμιοι γέροντες

μίας απώτατης ένθεν και ένθεν πια δημοκρατίας

Ωστόσο

Παρέμεινα αριστοκρατικός
ως προς τα όνειρα

Και για τον έρωτα που με ορμή με συνεπήρε..

Λογίζομαι α συλλογίζομαι:

Άνθη όλα στου ύπνου και του ξύπνου μου τον πυρετό…

  

Η όραση..

Μυρίζω το φρέσκο χώμα, ο αέρας

φέρνει την μυρωδιά του κοντά·

Η ψυχή μου αγάλλεται· μια πεταλούδα

χορεύει κοντά στο μεσημέρι·

Ωραία χορογραφία, χαρούμενη· κάτω

από τις φιστικιές ένας στροβιλισμός από ξεραμένα

φύλλα αφήνει τον χειμώνα να γιγαντώνει

τις φιλοδοξίες του.

Δευτέρα· οι σκηνοθεσίες που μπορεί η μέρα

είναι πραγματοποιημένες μες τον γαλάζιο αέρα.

Μια σουσουράδα περπατά χοροπηδώντας

πάνω στην λασπωμένη όχθη της λίμνης.

Δεν χωρούν παρεξηγήσεις: ο Θεός

συναινεί να γίνει η όραση μία ομότιμη

με τις αισθήσεις μου θεά..

Πάτσγουορκ...

Καμέλια ανάστροφη μες την πορεία τ' ουρανού·

Δοσίλογος αέρας, μουρντάρης, γυμνός·

Στον κήπο πάνε οι μέλισσες να διαβάσουν χαρά σου χαρά μου·

Ένα πέταλο προκαλεί την Τύχη να το σκουριάσει στα πέρα μας δώματα·

Μουσική ντόρος βαρύς επάνω στα αναμμένα κάρβουνα της ελπίδας·

Αυτοκίνητα, φώτα, κλάξονς, φρένα που τσίριξαν·

Ψωνίζω την μοίρα μου, το κάθε της παιχνίδι είναι πορνικό·

Η πόλη γεμίζει κοπέλες που χαμογελούν με το καλογραμμένο μακιγιάζ τους·

Το πιάτο το φαί που αχνίζει, το ψωμί που αφήνει την γλύκα του·

Διάρκεια στον χρόνο που εντός του θα συντελεστούνε τα απίθανα·

Η φαντασία μου ζει μεγεθύνοντας τα πράγματα έως το άπειρο·

Αυτό που είσαι είναι φυλακή, για την καρδιά μου φυλακή και όχι ανέλπιστο έλεος..

Εικονικό…

Ένα μικρό πουλί που έπεσε απ' την φωλιά του.

Ο ήλιος μουρλαίνει τις νεραντζιές και τις μεταφέρει,

σαν είδωλα του εαυτού τους,

μες τον καθρέφτη της πόλης.

Παίζεις με μένα· τα νερά με υπερασπίζονται·

άσε τον καπνό του τσιγάρου

να πλανηθεί μες τον ορίζοντα· νοσταλγώ

τα αστέρια που κράτησα

μια νύχτα μες τα χέρια μου και που σου χάρισα

όταν στο πλάι μου έγειρες να κοιμηθείς.

Τα λαίμαργα φυτά απομυζούν τις ηλιαχτίδες νομίζοντας

θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο

να ζουν με το στέρνο τους γεμάτο χειμώνα. Και να

που η υφή των πάντων αλλάζει, στα μάτια έρχεται ο πόνος

να καθρεφτιστεί, ο ίσκιος ανταμώνει το σώμα του και ο αέρας

ξεντύνει την κοιλιά της γης, να φανούν τα καλά της.

Σκαρφαλώνω μέσα στους αριθμούς.

Είμαι ο φτωχότερος όλων.

Πριν καν γεννηθούν δεξιότητες

έχω κατανοήσει από πυκνότητες των αισθημάτων,

τον ουρανό που ριγεί σαν ένα άνθος που επιστρέφει

στον μίσχο του,

στο βασίλειο της ωραίας ζωής!

Μπαλαρίνα…

Όταν χορεύουν οι μπαλαρίνες του Βοριά, ω θεέ μου

πόσες λεπίδες χωράω

που με τεμαχίζουν και σε κάθε μου κύτταρο

ίδια σου είναι η φωνή, ίδιος ο έρωτας που κρατάω

κρυφά

εντός μου για σένα!

Στέφεσαι το πάθος και οι μονοκονδυλιές μου σε αποθεώνουν.

Δεν στέργω σε μελαγχολίες, θέλω

τις χαρές του εγωισμού σου.

Πεταλουδίτσα αβρή που χλιμιντράς μες την ζωγραφική παρομοίωση της αθωότητας!

Σε έχω και δεν σε έχω…

Τελειώνω τον εαυτό μου μες τον επίλογο του φιλιού.

Γυμνός στην γύμνια σου κι ο χρόνος άσε να τρέχει…

Χάρυβδη…

Θα σβήσουν τα τσιγάρα σου μες το τασάκι

της θαλάσσης· κι έτσι

θα είσαι φάρος που τον έφαγαν τα κύματα, κι έτσι

θα πας πιο κοντά στο ναυάγιο, πιο κοντά

στον πνιγμό, πιο κοντά

στον ανούσιο θάνατο.

Θα ακούω τις τσιρίδες σου, σαν οι φωνές

μιας Χάρυβδης που ξεσηκώνουν το πέλαγο- και ποιός τις ακούει;

Θα ακούω το επίμονο μουρμουρητό σου, θυμό

ενός ιερού ζώου που αναστατώνει

τον απόκρημνο βράχο

που μ' έδεσε η μοίρα να σκλαβώνω το κορμί μου

στου παθιασμένου τραγουδιού σου την φαυλότητα..

Έρωτας…

Έρωτα, βουβό κρίνο της έκπληξης..

Για τα σκουτιά σου

οι μοίρες εργάστηκαν και

οι υφάντρες της ακοής.

Για να μιλάς χωρίς φωνή και μέσα απ' τα μάτια να ακούγεσαι

άκαμπτε αρχαίε θεέ..

Στα μάγουλα της ντροπαλής παιδούλας που ζαλίζεται

τον νέο να κοιτά

και μία λιγωμένη ανάσα, που ανεβαίνει

στο στήθος της, να κάνει

του σταφυλιού της την ρόγα,

ερεθισμένη, να προσάπτει

πόθους στον χοϊκό μας παράδεισο.

Δεν βρίσκω πουθενά την αμαρτία σου- δεν υπάρχει

στο λεξιλόγιό σου τέτοια επιπολαιότητα·

Μόνο είσαι μια ζωντανή Παρουσία πυρός που βάλει

εναντίον όλων εκείνων που οξειδώνονται και

που δεν τα 'χουμε διόλου ανάγκη…

Ερωτικό…

Αποστηθίζω τα φιλιά σου, τρεπόμενος σε φυγή μέσα στα όνειρα,

λαχανιάζω να μην είμαι κανένας που κερδίζει στην παθιασμένη ρουλέτα

σε περνώ βίαια στο κύτταρό μου μεγαλώνοντας

την αγκαλιά που σου έχω

φλυαρώ

σαν εναγώνιος δεσμός που αγγίζει την ειμαρμένη προσευχή

τρεμίζουν οι δακρύβρεχτες μυρσίνες

εσύ ανάβεις, εσύ είσαι μια ζύμωση που αποδίδει φωτιές

αγιοποιούνται οι ορέξεις μας, είμαστε σχεδόν σε μια θέωση

που καταλήγει να φουσκώνει τα πανιά ούριας πλεύσης

από τον όρμο του έρωτα.

Στα ακρωτήρια που οικειοποιούνται τον Νοτιά

κλέβω το φιλί σου, είμαι αντάρτης που δεν αγαπά τα καθιερωμένα

και τονίζω στην λήγουσα την ελευθερία μου, συγκλονισμένος

απ' τα δικά μου πάθη και να μην σε νιώθω τώρα πουθενά..

Η αιωνιότητα στον κήπο…

Το έχασα εκεί που το βρήκα. Πάω

Προς τα ανοιχτά τριαντάφυλλα, ο κήπος

Αφομοιώνει τον θόρυβο, μια σκόνη

Μπουχός που δρέπει το ευφάνταστο μπουμπούκι και το βυθίζει

Στο μέγα κλάσμα των σύννεφων. Πάω

Προς τον κήπο. Εσύ προβαίνεις στο παράθυρό σου

Και ανεμίζεις χαλκοκόκκινα μαλλιά. Στο νυχτικό σου

Χωρά ένα κορμί που με τα στήθια του

Ανάβει πιο τον πόθο. Πάω προς τον κήπο

Τα τριαντάφυλλα χαρίζουν τον πορφυρό χιτώνα τους

Στον άνεμο, σε κείνο το κλάσμα που ανταμώνει

τα σύννεφα, στην σεμνή μυρωδιά που κλαίει

Μέσα στο μεσημέρι, ζητώντας το επιγραμματικό μεθύσι

Μιας φωνής που έδωσε το ύφος της

Στον γαλανό αέρα μιας στιγμής που φαίνεται

Τόσο μεγάλη μες την αμετάφραστη αιωνιότητα..

Δημοκρατία..

Τι εξεγέρσεις ονειρεύτηκα και

δεν με τιμήσανε, τι

άλλο από μια πλάνη που φορτώθηκα για να υποστηρίξω

τα οράματά μου, πριν

εξαγοραστούν από του ύπνου μου τις αποταμιεύσεις

Habeas corpus αλλά,

όπως το πάμε,

μια στιγμή,

δεν θα 'χουμε και δικαιώματα-

Των πολιτευμάτων το μασάτι ακονίζει

καλά το μαχαίρι

σκληρό κουκούτσι έχουνε τα φρούτα

της δημοκρατίας- άσε

που αυτή η ίδια, όταν μεταφράζεται,

δεν είναι άλλο από ένα υνί που την ψυχούλα μας βαθιά

κι επίπονα οργώνει..